आज त म चिक्दा चिक्दै धेरै थाकेकी छु । Aajata ma chikda chikdai dherai Thaakisakeko chhu । New Neapli Romantic Love story

फोनको घन्टीले बिहानको शान्ति भङ्ग गर्‍यो । “चिन्न पनि बिर्स्यौ कि कसो? नशामा नै छौ कि क्या हो? धोको दिएको जस्तो लाग्छ त?”– फोनको पारिबाट नर्म ध्वनि आयो। प्रेम मुस्कुराउँदै जवाफ दिन्छ– “धत्, बेफिक्री! मैले त चिन्नै सकिनँ। बरु तिमीले नै पो धोकेको हो कि जस्तो लाग्छ।” “मलाई पनि त्यस्तै लाग्छ नि। तिमी त सधैँजस्तो रमाइलो गर्छौ।” “ठट्टा छोड् न त। आज बिहानै किन फोन गरेको? मलाई त यस्तो लाग्छ, बिहानै तिमीलाई खुम्च्याएर गफ गर्न मन लागेको हो।” फोनको अर्कातिरको आवाज अलि नर्म भइहाल्छ– “फुर्सदै फुर्सद छैन। कतै जान पनि मन लाग्दैन। तिम्रो घर आइसकेपछि घण्टौँ कुरा गर्न बस्न मन लाग्छ। 
मलाई देखेर नघृणा गर्छौ नि?” “के कुरा गर्छ्यौ? अरु जस्तो म होइन। मलाई तिमी सधैं प्रिय छ्यौ।” एकछिन मौनता बस्छ। अनि प्रेम जिस्कन्छ– “अहिले नै आउने हो? म घरमा एक्लै छु।” “लाज नभएको मान्छे! अझै जिस्काउने बानी छ। तर, आउँछु है। भात खुवाउँछौ भने।” “खुवाइहाल्छु। मासु पनि मीठो बनाउँछु।” फोन राखेपछि प्रेम एकछिन ऐनाअगाडि अडिन्छ। आफ्नो अनुहार नियाल्छ र मुस्कानसहित भन्छ– “यस्तो पनि जीवन! इच्छालाई सधैं लुकाएर बस्नुपर्ने। स्वतन्त्र हुनै नपाउने।” त्यसैमा ढोकामा घण्टी बज्छ। प्रेम ढोका खोल्छ र बाहिर ममतालाई देख्छ। ऊ हाँस्दै भित्र बोलाउँछ– “म त को आउला भन्ठानेको! आऊ, भित्र बस।” ममता अँगालो हाल्दै भन्छे– “अब त विश्वास लाग्यो नि? तिमीलाई डरलाग्छ कि भन्ठानेको। म त उस्तै छु।” प्रेम लजाउँदै भित्र कोठातिर धकेल्छ। ममता लाडिँदै भन्छे– “यति हतार पनि कस्तो? बाहिर कसैले देख्यो भने?” “भित्र गएपछि रमाइलै हुन्छ,”– प्रेम सम्झाउँछ। दुवैजना कोठामा पस्छन्। प्रेम चिया बनाउन बाहिर जान्छ। कोठामा एक्लिएकी ममता चारैतिर हेरिरहन्छिन्। दराज खोलेर लुगाहरु छाम्छिन्, ऐनामा सारी लगाएर हाँस्छिन्। अनि प्रेमको ओछ्यानमा पल्टेर आँखा चिम्लिन्छिन्। चिया ल्याएर फर्किँदा प्रेम उनलाई ओछ्यानमा देख्छ। मुस्कुराउँदै भन्छ– “यो तिम्रो पनि घर हो। लाज मान्नु पर्दैन।” “तर, तिम्री स्वास्नीले देखे भने?”– ममता ठट्टाउँछिन्। प्रेम सहज भएर भन्छ– “उसलाई थाहा छैन। 
अहिले तिमी र म मात्र।” दुवै चियापसल्ने शैलीमा गफिन्छन्। कहिले पुराना सम्झनाहरु ताजगी हुन्छन्, कहिले भविष्यका रहस्य। ममताले मुस्कुराउँदै भन्छिन्– “तिमीलाई सधैं भेट्न मन लाग्छ। तर समाज, नियम, सबैले बाँधिदिएको छ।” प्रेम उनको आँखामा हेरेर बिस्तारै उत्तर दिन्छ– “तिमीलाई खुसी देख्दा मलाई पनि नयाँ जीवन पाएको जस्तो लाग्छ। संसारले जे सोचोस्, मलाई तिमी मात्र चाहिन्छ।” एकछिन दुवै मौन बस्छन्। कोठा भरि एक प्रकारको मीठो न्यानोपन फैलिन्छ। बाहिर हावा चल्छ, पर्दा हल्का हल्लिन्छ। त्यो क्षणमा समय स्थिर भएको जस्तो लाग्छ। ममता हाँस्दै भन्छिन्– “आज त लामो गफ गर्ने हो। मलाई हतार छैन।” प्रेम मुस्कुराउँछ– “म पनि यही चाहन्छु। हामी दुबैलाई भेटले दिलमा जुन सन्तोष ल्याउँछ, त्यो शब्दमा भन्नै सकिन्न।” दुवै सोफामा सँगै बस्छन्। कहिले मजाक, कहिले गम्भीर कुरा, कहिले मौनतामै न्यानोपन खोज्छन्। त्यो दिन प्रेम र ममताको भेट साधारण थिएन। बाहिर समाज, घरको जिम्मेवारी, असंख्य प्रतिबन्धहरू भए पनि, भित्र भने दुई हृदयले एकअर्कालाई खुलेर महसुस गरेका थिए। ‘आज त म धेरै थाकेकी छु । केही नगरेर सुरुक्क च्याप्पिएर सुत्ने भए मात्र । होइन भने तिमी आफ्नै ओछयानमा गएर सुत ।’ मुसुक्क हाँसेर ओछयानमा पल्टँदै पुष्पा भन्छे । ‘कुनचाहिँले आएर थकायो तँलाई ? मसँग सुत्नुपर्‍यो कि जहिले पनि तँलाई थकाइ लाग्छ ।’- रिसाउँदै प्रेम भन्छ । ‘कसैलाई सम्झेर आज सुते भइहाल्छ नि । कस्तो रिसाहा मान्छे । आफूले भनेको भएन भने बम्किहाल्नुपर्ने ? आज त मलाई सुत्न देऊ । निद्रा लागिरहेछ । 
भोलि दिउँला, फरक पर्दैन ।’-गम्भीर भएर पुष्पा भन्छे । ‘तँलाई पूजा गर्न ल्याएको हो त मैले ?’-झर्कदै प्रेम भन्छ । ‘खालि झगडा गर्न मात्र कति जानेको ? पूजा गर्न ल्याएको भनेर कसले भनेको छ र ? सानो कुरामा पनि निहु खोजिरहने । यस्तो मान्छेलाई त कसैले पनि रुचाउँदैन । म भएर मात्र सहन सकेको ।’- प्रेमको मुखमा हेरेर पुष्पा भन्छे । ‘पगली कहिँकी ! तँ पगली भइस् भन्दैमा सबैले पागलै बन्नुपर्ने ?’-जङ्गिदै प्रेम भन्छ । ‘कसले पागल बन्नु भनेको छ र ? खुरुक्क सबै कुरा बिर्सेर सुते भइहाल्छ नि ! सकेँ भने भोलि दिउँला भनिसकेकी छु नि । अहिलेलाई त म सक्तैसक्तिनँ । निद्रा लागिरहेछ ।’- आफ्नो अडानमा अलिकति पनि नदबेर पुष्पा भन्छे । ‘घोडी कहींकी । जहिले पनि कराइरहनुपर्ने ।’-आफ्नै सुरमा कराउँदै प्रेम भन्छ । ‘सजिलैसित पाइने कुरा हो र ? भन्नेबित्तिकै कुन चाहिँको सस्तो छ र सजिलैसित दिनु !’-अलि कड्केर पुष्पा भन्छे । ‘खुब थाहा छ तँलाई ? सबै तै जस्तै होलान् । आफूलाई सबै जान्ने ठान्छेस् होइन त ?’-आˆनो अहँ देखाएर प्रेम भन्छ । ‘बड्ता किन कराउनुपर्‍यो ? जान्ने मान्छेले अरुलाई किन दुःख दिने ?’- भित्तापट्टी मुख फर्काउँदै पुष्पा भन्छे -’मलाई सुत्न दे । सुत्न लाग्यो कि झगडै गर्नुपर्ने ।कस्तो मान्छे !’ ‘कसले तँलाई छेकको छ र ? सुत् … मजासँग सुत् । अघाउन्ज्याल सुत् ।’-प्रेम भन्छ । ‘जति दिए पनि नअघाउने ? 
विवाह भएको यत्तिका वर्ष भइसक्दा पनि कहिल्यै अघाएँ भनेको सुन्न पाएकी छैन । यतिका छोराछोरी नदिएको भए यसै जन्मे होलान् । दिनको तीन-चार पटकसम्म पनि सजिलैसित दिएको त कता बिलायो कता ! असन्तोषी मान्छे ।’- भुतभुताउँदै पुष्पा भन्छे । ‘खुब दिइस् ? चिच्याउनुपथ्र्यो बुझिस् । कतिचोटि त तान्न जान्नुपथ्र्यो । सजिलैसित कहिले दिएकी थिइस् तैँले ?’- फुर्ती देखाउँदै प्रेम भन्छ । ‘रन्डीलाई त फकाउन जान्नुपर्छ भने म त स्वास्नी । यसै पाइन्छ ? कसको माल सस्तो छ र भन्नेबित्तिकै सुरुक्क पाइने ? स्वास्नी भन्दैमा तँलाई जुनबेला चाहियो त्यहीबेला सुरुक्क फर्काउनुपर्ने मैले ? माया गरेर पगाल्न सक्नुपर्छ । झम्टँदैमा पाइने भए सबैले बहुलाले झैँ झम्टने थिए । भनेजस्तो गर्न रन्डीसित विवाह गर्नुपथ्र्यो । फलामको शरीर हो र मेरो ?’- पुष्पा भन्दै जान्छे । ‘तैँ रन्डीले जानेकी छस् सब कुरा । ठीक छ । सुत्, मजासँग सुत ।’- प्रेम भन्छ । ‘सुमसुम्याइदिने भए मात्र … आइज म सुमसुम्याइदिन्छु ।’- पुष्पा जिस्कँदै भन्छे ।