दीयालाई चिकेको कथा । Diya Lai Chikeko Katha । Nepali Romantic Story online free

यो सब कुरा २०८१ सालको नयाँ वर्षको दिनबाट सुरु भएको हो। बैशाख १ गते बिहान आँखा खुल्दा, मेरो बायाँ हातको नाडीमा अचम्मको आकृति देखेँ। हेर्दा ट्याटु जस्तो लाग्थ्यो, तर छाम्दा भने छालामा केही टाँसिएको झैँ अनुभव हुन्थ्यो। राति त हात सामान्य नै थियो, तर बिहानै यसरी नयाँ चिन्ह प्रकट हुँदा मन डरायो। साबुनले राम्ररी मिचेर पखाल्दा पनि त्यो हराएन, बरु रंग फेरियो। कालो घेराभित्र रातो, निलो र हरियो रंगका तीनवटा सुई आफैं चल्न थाले। म आश्चर्यमा परेँ। हातमा घडीजस्तो तर अनौठो घडी देखिनु कुनै सामान्य कुरा थिएन। बाथरुमबाट निस्केर छेउको ऐनामा आफैंलाई नियाल्दा, मनमा हजारौँ प्रश्नहरु घुम्न थाले।


 कसलाई भन्ने? अस्पताल जानु? तर दुखाइ थिएन। डरले घेरिए पनि उत्सुकताले जित्यो। मनलाई शान्त पार्दै सानिमाको छोरा आयुषलाई भेट्न फोन गरेँ। बाटो लाग्दा बानेश्वर चोकमा भीड, धुलो र ट्राफिकको कोलाहलले वातावरण गह्रौँ बनाइरहेको थियो। बाटो काट्दै गर्दा अचानक हातको घडीमा रहेको सुई थिचेँ। आँखै अगाडि भीड हरायो र म एक्कासी आफ्नै पुरानो गाउँको डाँडापाखामा आइपुगेँ। यो कसरी सम्भव भयो? हातमा फेरि नजर दौडाएँ। घडी कालो नभई सेतो चम्किलो घेरा बनेको थियो। समय त्यस्तै बिहानको थियो, तर स्थान पूर्ण फरक। केहीबेरमै गाउँको हाटतिर लागेँ। त्यहाँ सबै कुरा सामान्य देखिए पनि एक ठूलो अचम्म थियो—त्यहाँका मानिसहरूले मलाई चिन्न सकेनन्। आफ्नै गाउँमा आफैं अपरिचित जस्तो लाग्दा मन तर्सियो। समय बित्दै जाँदा मलाई बुझिन थाल्यो—यो घडी साधारण घडी होइन, यो दुनियाँ र समय काट्ने कुञ्जी रहेछ। एउटा सुईले अर्कै स्थान पुर्याउँथ्यो, अर्कोले कठिनाइ हटाउँथ्यो, अर्कोले समय नै उल्ट्याउँथ्यो। यात्रा सुरु भयो। कहिले बानेश्वर, कहिले गाउँ, कहिले पोखरा, कहिले इलाम—घडीले मलाई नेपालका कुनाकन्दरा मात्र होइन, बाहिरी देशसम्म पुर्यायो। म दशौँ वर्षसम्म घुमेँ, नयाँ-नयाँ कुरा सिकेँ, असंख्य मानिस भेटेँ। तर जब जब वास्तविक घडी हेर्थेँ, सधैं बिहानको ७:१५ बजेको देखिन्थ्यो।


 वास्तविक संसारमा समय रोकिएको थियो, तर मेरो भित्रको संसार अनन्त यात्रामा थियो। यस बीचमा मैले धेरै सुन्दर मान्छे भेटेँ, तर सबैभन्दा विशेष सम्झना भने सानिमाको छोरी दीयासँग जोडियो। ऊ सधैं पढाइमा व्यस्त रहने, तर उसको हाँसो, उसका शब्दहरुमा एउटा मिठास थियो जसले मनलाई तान्थ्यो। बाहिरका विश्वमा कति युवती भेटे पनि, उसको सहजता र आत्मीयता अनौठै लाग्थ्यो। एक दिन, लामो यात्रापछि, मैले निर्णय गरेँ—अब आफ्नै मान्छेको नजिक फर्किनु छ। घडीको सुई थिचेँ र केही क्षणमै सानिमाको घरको गेट अगाडि पुगेँ। भित्र पस्दा सबैले मलाई अनौठो नजरले हेरे। जस्तो बजारमा चिया पसलमा सबैले हेरेका थिए, उस्तै दृष्टि। तर यसपालि फरक थियो—मसँग उत्तर थियो। दीयालाई देख्दा मन शान्त भयो। ऊ हाँसी। त्यो हाँसोमा मैलो यात्राले ल्याएको सबै थकान हरायो। घडीले मलाई अनेक ठाउँमा पुर्यायो, तर मनले भने सधैं यही घर, यही आत्मीयतामा फर्काइरह्यो। शायद यही नै घडीको रहस्य थियो—स्थान र समयलाई होइन, हृदयलाई पत्ता लगाउने। र मेरो हृदयले पत्ता लगाएको थियो, साँचो घर त यही हो—परिवारको माया र नजिकको आत्मीयताको संसार। धेरै चोटि यसरी १ ठाउँबाट नेक्स्ट ठाउँमा पुगि फर्किएपछि जानकारी भयो, त्यो वैकल्पिक विश्वमा जति टाइम बिताएर फर्किदाँ पनि वास्तविक विश्वमा कत्तिपनि टाइम बित्ने रहेनछ। त्यहाँ जति टाइम बिताएपनि मेरो बडीमा कुनै भौतिक फेरबदल नहुँदो रहेछ। र यताबाट उता अरू सामग्री लैजान मिल्ने रहेछ तर उताबाट वास्तविक विश्वमा फर्किदाँ कुनै अरू वस्तु लेराउन नमिल्ने पत्ता लगाए।


 यो अच्म्मको विश्वमा केही दिन बिताएँसंगै घडीका तीन सुईको मतलब बु्झ्न थाले। बानेश्वरबाट प्रथम चोटि यो विश्वमा आइपुग्दा यहाँ पनि बिहानै नै थियो। तर टाइम साथै यहाँ दिन बित्न थाल्यो, बेलुका, दिन हुँदै मिति फेरबदल हुँदै गयो। मास दिन पुगेपछि मैले रातो रङ्गको सुई थिचेको थिए। जसले म समयमा भ्रमण गर्दै पुनः त्यही दिउँसो आइपुगे जुन दिन बानेश्वरबाट यहाँ आएका थिएँ, त्यही टाइम त्यही दिन। रातो रङ्गको सुईलाई ठीकै ढंगले चलाए, म समयमा पछील्तिर जाने सक्ने कुरा त्यही दिनबाट जानकारी भेट्टाएको थिए। फोन हेरें, साढे सात बजेको थियो। पोखराको फेवाताल सम्झी दम थिचे। फेवातालको किनारामा पुगे। दम थिचे, तालवाराही देवालय पुगे। केही समयमा माछापुच्छ्रेको टुप्पामा पुगे। चिसोले थरथराएपछि इलाम पुगे। र दिनरात त्यही दुनियाँमा कहिले कता कहिले कता। नेपालको कुनाकन्दरा पुगे। नेपालछोडी अरू देशतिर हानिए। वर्षौं साल डुलिरहे। नगएको स्थान बाँकी रहेन। नगरेको कुरा बाँकी थिइन। नजानेका कुरा सिके, नगरेको कुरा गरे। दशकौ दशक बिताउँदा पनि म उस्तै थिए। मोबाइलमा उहि मिति थियो र टाइम उही बहर सात बजेको थियो। फोन वास्तविक संसारको थियो, त्यसले वास्तविक टाइम देखाउँथ्यो। तर यहाँ दशकौ बिति सकेको थियो। अर्थात मेरो लागि टाइम रोकिएको थियो। आफ्नै विश्वमा फर्कने सोचेपछि नेक्स्ट दम थिचे। सानिमाको गेट छेउ आइपुगे। गेट खोलेर माथि पुगे।


 घरमा सारा थिएँ, सानिमा, सानोबा, आयुष र बैनी दीया। वर्षौं मुलुक विदेश घुमेर आएका थिएँ, जहाँ अनेकौ मानिससंग संगत गरेको थिए। युवती मनाए, घुमाए, नचाए, तर फर्कि आउँदाखेरि यही बैनीको यौनव रसिलो लाग्यो। १२ अध्ययन गर्दै थिइ। बिछ्टै राम्रो। छोटो लुगामा बेफिक्री कुर्सीमा अल्लारेपाराले साप्रा देखाएर बसेकी। ऊ तिर हेरे। मलाई हेरेर हाँसी। उस्को कलिलो जिउको टेस्ट लिने छिटो चाहना जाग्यो। पहिले पनि नजागेको होइन तर यो चोटि म सँग गज्जवको तरिका थियो। म सँग आफ्नै विश्व थियो, आफ्नै ब्रह्माण्ड थियो। मैले घडीको दम थिचे। दम थिचेसंगै घडीको बाहिरी घेराको रङ्ग ह्वाईट भयो। म सानिमाको घरको गेटमा प्रकट भएछु। सरासर माथि उक्ले। घरमा सारा थिएँ, सानिमा, सानोबा, आयुष र बैनी दीया। जम्मैले मेरो तर्फ हेर्न सुरु गरे, गामको बजारको टी पसलमा झै। दीयाको हात पक्रिएर घडीको दम थिच्दा सम्मै मेरो अस्तित्वको कुनै हेक्का पाउन अक्षम फुपु फुपाजु सोफाबाटै उठ्न मात्रै भ्याएका थिए। केही बेरमै दीयालाई मैले १ चियाबारीको मध्यमा पुर्याइसकेको थिए। आषुयामा जति भय र अचम्मको अभिव्यक्ति थियो, त्यति मेरो चाल बढेको थियो। ‘के भयो?’ उनले चारैतिर हेरी र डराउँदै सोधी। 


‘तिमीलाई मैले किड्न्याप गरेको’ ‘कसरी?’ ऊ डरले रातो रङ्गको भएकी थिइ। ‘सेक्रेट पावर छ मसंग’ ‘प्लिज म आवास जान्छु नि” उनले रुन्चे आवाजमा भनी। ‘हुन्छ, तर यहाँबाट तिम्रो आवास पुग्न महिनौ दिन लाग्छ, कसरी जान्छौ?’ ‘मलाई आवास पुर्याइदिनुस् न, प्लिज…तपाईले सक्नुहुन्छ…प्लिज..’ ‘घर त म पुर्याउँछु तर मेरो एउटा काम बाँकी छ।’ ‘आजै सकिन्छ?’ उनले सकारात्मक आखाँले सोधी। ‘सकिन्छ, तर म एक्लैले गर्न सक्दिनँ, तिमीले पनि सघाउनु पर्छ।’ ‘हुन्छ; मैले के गर्नुपर्छ?’ ऊ थौरै उज्यालो देखिइ। ‘सबै कपडा खोल।’ ऊ हच्किई। ‘नाईँ’ उस्को आवाज अघिको भन्दा रुन्चे थियो। ‘छिटो खोल!’ ऊ डरले काप्न थाली। ‘हेल्प..हेल्प….’ ऊ बलले कराइ। ‘हेल्प सुन्ने कोही छैन यहाँ, खुरुखुरु मैले भनेको इज्जत अन्यथा कहिल्यै पनि आवास पुर्याइदिन्न।’ ऊ चिच्याउन छाडी। ‘मैले दश गन्दा सम्मै नखोले, म एक्लो फर्किन्छु। यो चियाबगानको छेउमै गुन्डाहरु बस्छन्। तरुणी केटीहरुलाई देखेपछि केके गर्दछन, समाचार सुन्छौ होलानी?’ उनले मेरो तर्फ हेरी। मैले १,२… भन्दै गन्न थाले। केही छिनमै उनले कपडा उतार्न हात बढाइ। कसिलो समिज खोली। ब्ल्याक टिसर्ट भित्री कलिलो दूध पुटुक्क उठेका थिए। उनले फ्रकको टाँक खोल्ना साथ कलिका सेतो तिघ्रा हुँदै उस्को गोडामामा खस्यो। उस्को मुहारमा भय र शर्म स्पष्ट देखिन्थ्यो। 


दीया मभन्दा ५-७ फिट पर थिइ। ऊ भन्दा केही उचाइमा १ थुम्कोमा बसिकन उस्को नाङ्गोपन नियालिरहेको थिए। ‘त्यो टिसर्ट खोलेर मलाई देउ’ उनले हिच्किचाउँदै टिसर्ट फुकाल्न थाली। उस्को दूध आसपास जाडोले काँडा उम्रेको थियो। उनका हातका पातलो खैरा भुत्ला ठाडो भयो। सेता उनका दूध सायद उनले पनि निमोठेकी थिइन। ‘यहाँ आउ’ हातमा नै टिसर्ट लिएर ऊ सुस्तरी मेरो तर्फ अघि बढी। अचानक तानेपछि ऊ झस्की। चियाबगानको मध्यमा रहेको त्यो कोमल घाँसको थुम्कोमा उनलाई पल्टाए। ‘खासमा मैले तिमीलाई चिन्छु, तर…’ ‘को हो तपाई?’ मेरो कुरा बिचमै काटेर सोधी। ‘एकदम नजिकको मानिस! को हो भनेपनि तिमीले चिन्दैनौ।’ ‘मसंग किन यस्तो गर्न लागेको ?’ ‘यस्ती सुन्दरी भएर…’ उस्को दूध निमोठ्दा उनका रसाएका आँखाबाट आँशु खस्न प्रारम्भ भैसकेको थियो। ‘उभिउ’ ऊ हत्तपत्त उठी। ‘दुध समात’ उनले झुकेको शिर उचालेर मेरो तर्फ हेरी। मैले नजरले उनका दूध तिर संकेत गरे। दायाँ हात बायाँ दुधमा लगि। ‘त्यसलाई चलाउ’ उनका हात दुधको वरिवरि घस्रिन थाले। ‘अर्को हातले पनि’ उनका दुईटै हात दुधको आकार नाप्न मग्न भए। सायद उनले नुहाउँदा सिवाय अरुबेला आफ्नो दुधको यसरी मुसारेकी थिइन। उस्को मुहारमा शर्म थियन, मात्र भय देखिन्थ्यो। केही बेलासम्म दूध खेलाइरही र उनका हात मुनि झरे। 


‘अब त्यो पेन्टी पनि खोल’ ‘नाई, कृपया मलाई छोडिदिनुस्, प्लिज…’ उनले पुनः रुन्चे आवाजमा भिख मागी। उस्को हात पक्रिएर बसोबास गर्न भने। ऊ मेरो दायाँ तिर बसी। उनलाई अंगालोमा कसे। उस्को स्वासको चाल बढ्यो। एउटा दुधको मुन्टा पक्रे र ताने। पूरा स्तनै हत्केलामा अटाउने, बिचारी भर्खरकी थिइ। उस्को मिन्स पनि बढीमा २-३ वर्षअघि प्रारम्भ भयको हुँदो होला। उस्को दूध पूरा पक्रदा ऊ आत्तिन थालेकी थिइ। नेक र केशमा नाक पुग्दा उस्को यौवनको हल्का सुमधुर बासनाले आकर्षित पार्थ्यो। उस्को यौनिक सुगन्ध सुमधुर र सेक्सी थियो। उस्को निप्पलको टुप्पामा जिब्राले खेलाउँदा उनले नयन बन्द गरी। ऊ चलमलाई, स्थान सर्न खोजी। एउटा चुस्दै एउटा खेलाउँदै, बिचारी मेरो बैनी कति सहन सकोस्, यो हल्का गतिको कार्यले उस्को भय सुस्तरी उत्तेजना मा परिणत हुँदै थियो। केही छिनमै उस्को ओठमा नै ओठ जोडे। उनका गरम दम, र त्यो सुकोमल ओठ भिज्न थाले। बैनीको ओठमा नै ओठ जोड्दा जस्तो आनन्द आयो त्यो अरू सयौं केटीबाट पनि आएका थिएन। ओठ भित्रै जिभ्रो पसाउन खोजे। उनले ओठ टम्मै राखी। दुधको मुन्टा निमोठे, दुखेपछि ओठ खोली। ओठ र अब जिभ्रो च्वाप्प च्वाप्प चुस्न थाले। त्यही थुम्कोमा उनका आफुमाथी पल्टाए। उनका नंग्न दूध मेरो चेस्टमा दबिएको थियो। उनका सेतो तिघ्रा चेपेर जिब्रोको रसापनमै धेरै टाइम बित्यो। ऊ मेरो पकडबाट निक्लिन खोज्थी, र चोटि चोटि असफल हुन्थी। बैनीको नेक, दूध, माडदै गर्दा उनका चिम्लिइएका नयन पनि सेक्सी देखिन प्रारम्भ भएका थिए। 


गाह्रो हुँदा उस्को चलमलाहट पनि अब उत्जेजक बन्न थाल्यो। उस्को बडीमा बाँकी रहेको रातो रङ्गको पेन्टी फुकाल्दा उनले कुनै प्रतिवाद गर्न सकिन। हात उस्को पुठ्ठोमा पुग्यो। र सुस्तरी उस्को योनीमा पुग्दा जानकारी भयो ऊ केही रसाएकी थिइ। उस्को पुती वरपरको रौं पनि खैरा थिए। कहिल्यै पनि काटिएको थिएन। केही लामो थिएँ तर नरम। उनलाई उठाए। ऊ नितान्त नाङ्गो छेउमा बसी। प्यान्ट खोल्दिए र बलले एक्साइटेड लाडो बाहिर निकाल्दा दीया डराइ। ‘यो समात’ सुस्तरी हात बढाउँदै छुन खोज्दै, डराएर हात तान्दै, पुनः अघि बढाउँदै केही टाइम लगाएरै उनले लाडो आफ्नो हातमा नै लिएकी थिइ। उस्को हातमाथी हात राखेर लाडो चलाउनलाई थाले। अब लाडो कठोर रड जस्तो भयको थियो। ‘त्यसलाई चुस’ ‘छ्या…नाइ..’ ‘छिटो…’ ‘नाई..’ उनले हात तानी। केशमा पक्रिएर उनलाई ताने। उनले शक्ति गरी, तर छेउमै ल्याएर उस्को मुखमा लाडो कोचाए। उनले अनुहार झिक्न खोजी। दुईटै हातले शिर पछील्तिर पक्रिएर लाडो तिर तानेपछि उस्को ताकत लागेन। केही मिनेट दीयाको कष्ट बढेको थियो। मुखबाट लाडो निकाल्दा उनका गालाभरी आशु थिएँ, नयन टिलपिलाएका थिए। सिस्टर लाई त्यही खुला आकाशमुनीको थुम्कोमा लडाए। जबदेखि घरमा झाडु लगाउँदा उनका समिज भित्रैबाट झोलिएका दुधको आधी अंश देखेको थिएँ, दीयालाई यसरी नै लडाउने चाहना थियो


। ऊ चिच्यायोस्, वस्। उस्को योनीमा सकेको बलले लाडो धकेले। कोकको बोत्तलमा फिङ्गर छिराएझै धेरै कसिलोसाथ छिर्यो। ‘ऐया……दु्ख्यो…’ उस्को स्वरले टी बगान गुन्जिएको थियो। उस्को चिच्याहटमा आनन्द थियो। अझ बलले शक्ति गरे। काठमाडौंकी युवतीको कुमारी पुती धेरै निर्धो, एत्रो अजंगको लाडो कसरी पस्थ्यो र सहजै? टाङ च्यातेर उस्को योनीमा झट्का दिन थाले। ‘ममी दुख्यो…ऐया..ऐया….भो…भो…’ बैनी कराइ, ‘नगर्ने प्लिज…दुख्यो!’ नेक्स्ट झट्का दिए। ऊ हत्तपत्त उठ्न खोजी। उनलाई भुमीमा थेचारे। ‘भो के…दुख्यो के मलाई दुख्यो….. म सक्दिन…सक्दिन….ऐया….ममी….ऐया…’ ऊ रुन थाली। उस्को दुधका ठुला पोका बलले निमोठ। र नेक्स्ट झट्का। ‘ऐया!…’ चर्को स्वरले कराइ। यो चोटि लाडो पूरा घुसेको थियो। ऊ कराइ, छटपटाइ, उस्को आर्तनाद बृद्धि हुँदै गयो। ‘क्वाँच क्वाँच….प्वाक प्वाक प्वाक…’ ‘ऐया… दुख्यो…ममी…’ अचानक न्यानो विर्य उस्को पुती भित्रै झारेपछि सुई रिसेट गरे। ऊ बगानबाट गायब भइ।