बिद्यादेबी र उनको ससुरा । bidhyaadebi ra unako sasuraa

गाउँको एकान्तमा रहेको त्यो घर म अहिले पहिलाजस्तो छैन। २०/२२ कोठा भएको त्यस घरमा अहिले २ कोठामा नै उज्यालो छ। घर एकदम शान्त छ। त्यो घरमा ठूलो दर्द लुकेको थियो। बिद्या देबीलाई राम्रोसँग थाहा छ। घरमा खुसी कसरी पतन भो भनेर। बिद्या देबी त्यो घरकी जेठी बुहारी हो। खडग प्रसाद त्यो घरका मालिक हुन् बिद्या देबीका ससुरा। उनकी तीन सन्तान मध्ये जेठो छोरा महेशको विवाह भइसकेको थियो। अर्को छोरा गोकुलको बिहे भएको थिएन। यो दाजुको काममा सहयोग गर्नु बाहेक रक्सी र मोजमा डुबेको थियो। अर्को छोरा सुर्य बिदेश पढ्न गएको थियो। यो एकदम सोझो परको थियो। उनीहरूकी एउटै बहिनी थिइन् राम कुमारी। जो एकदम पुल्पुलेर पालिएकी थिइन्। घरको सान एकदम थियो। सब मान्छे घरको छेउमा हिँड्दा पनि शिर नुहाएर हिन्थे। १०/१५ जना हरुवा चरुवा नोकर थिए। दिन दुःखीहरू घरमा आएपछि केही न केही पाउँथे। सब गाउँले भन्थे “मुखिया खडग प्रसादको जय हो” जो कोही पनि मुखिया खडग प्रसादलाई मालिक सरह मान्थे। एकदम शिर झुकाएर कुरा गर्थे। घरमा खुसी नै खुसी थियो। सब कुरा राम्रै चलेको थियो। बिद्या देबीको आँखाबाट आँसु झर्न थाल्यो। त्यो साँझको घटनाले उसको छाती चिरिएलाजस्तो भयो। उसको लोग्नेको हत्या भएको थियो। जो आमालाई मन्दिर छोड्न गएका थिए। घरमा रुवाबासी चल्यो। त्यसपछि बिद्या देबीलाई केही थाहा भएन यो चक्कर लागेर लड्न पुगी। अब मुखिया खडग प्रसाद रिसले आगो भएर बदलामा चुर्लुम्म डुबेका थिए। महेशको हत्याको रिसले उसको भाइ गोकुल पनि रिसले आगो भयो। बाबु छोराले शंका भएका सब मान्छेलाई गोलीले भुते। गाउँमा रगतको नदी बग्यो। खडग प्रसादको इज्जत पनि ती नदीसँगै बग्दै गयो। खुब हत्या गरिए पनि छोराको

यकिन हत्यारा खडग प्रसादलाई थाहा भएन। उनको परिवार शोकमा डुबेको थियो। घरको इज्जत पनि खस्केको थियो र मुखिया पनि बहुलाह जस्तो भएका थिए। उनी मदिरा पिउनतिर लागे। उनलाई वक्क लागेको थियो। गोकुलले पनि दाजुको हत्यापछि दाजुको कामको जिम्मा लिएन र घर अस्तव्यस्त हुँदै थियो। सब नोकरले घर छोडे बुढो नोकर रामेबाहेक। झन् घरकी मालिक्नी बिरामी भएपछि अर्को दशा सुरु भयो। मुखियाकी श्रीमती दमयन्तीलाई मुटुको बेथाले सताउन थाल्यो। बिद्या देबीको आँखा अगाडि तिनै कुरा आउँदै थिए। उसकी सासु आमाले मर्ने बेलामा उसगाँ बच्चा लिएकी थिइन्। बिद्या देबीको गालामा हात राख्दै मुखिनिले भनिन्, “दुलही मलाई बच्चा गर कि तिमी यो घरमा फेरि पहिलाजस्तो खुसी ल्याउँछौ। मलाई बच्चा गर।” बिद्या देबीले पनि अन्तिम अवस्थामा बोलेको कुरालाई साथ दिँदै बच्चा त दिए तर १० सालमै सब कुरा लथालिङ्ग भएको थियो। बिद्या देबीको असमझलाई चिर्दै दमयन्तीले यति भनिन्, “दुलही आफूलाई कमजोर नठान, नारीमा त्यो शक्ति छ जुन मर्दामा पनि हुँदैन, रामायण, महाभारत मात्र होइन संसारका ठूला युद्ध नारीकै कारण भएका छन्।” दमयन्तीको मृत्युपछि पनि यी कुरा बिद्या देबीले बिर्सन सकिनन्। घरको स्थिति नाजुक हुँदै गएको थियो। बिद्या देबीले आफ्नो बच्चा सम्झी अनि आफूमा हिम्मत जुटाइ। नारीकै कारण ठूला युद्ध हुनु भन्नुको अर्थात् नारीको सुन्दरता नै थियो। अब बिद्या देबी योजना बुन्दै थिइन्। घरमा खुसी फिर्ता गर्न पहिला ससुरालाई सही ठाउँमा ल्याउनुपर्ने थियो। बिद्या देबी योजना बुन्दाबुन्दै एकछिन् हराइन्। उसलाई सासु आमाको कुरा याद आयो। यो आफ्नो बिस्तराबाट उठेर ऐनामा आफूलाई हेर्न थाली। वास्तवमा यो एकदम सुन्दर थिइन्। लगभग २० बर्षकै उमेरमा बिहे भएकी बिद्या देबी उमेरले ३० पुगेकी थिइन् तर उसको रूप एकदम ताजा थियो।

बिद्या देबीले आफूलाई यसरी पहिलो पटक हेर्दै थिइन्। बिद्या देबीले आफ्नो छाती हेरी। अझै पनि एकदम अदेका थिए। बिद्या देबीको लागि आजसम्म चिक्ने कुरा खासै केही थिएन। यो खाली पूजा आज गर्थी। महेशले पनि उसलाई चिक्न खुब कष्ट झेल्नु पर्थ्यो। बिद्या देबीले पतिको मन राख्नलाई मात्र भनेर टाङ फटाइदिन्थी। महेश बिद्या देबीलाई मस्त चिक्थ्यो तर सन्तान जन्माउनाको लागि चिकिन्छ भन्ने बुझेकी बिद्या देबीलाई पतिले कतिखेर चिकेर सक्छ मात्र ध्यान हुन्थ्यो। बिद्या देबीले आफ्नो दुलाहसँग धेरै पटक चिके पनि उसलाई चिक्नमा त्यति मन लाग्दैनथ्यो। यो त खाली पूजा आज मात्र गर्थी। बिद्या देबी ऐनामा हेर्दै आफ्नो ब्लाउज खोल्छे र दूध हेर्छे। एकदम ताम्मा मिलेका दूध देखेर बिद्या देबीको मनमा घमण्ड आउँछ। बिद्या देबी बिस्तारै दूध मुसार्न थाल्छे। उसलाई एकदम काउकुती लागेजस्तो तरङ्ग पैदा हुन्छ। बिद्या देबीले आफ्नो सारी र पेटिकोट पनि खोल्छे। अनि बिस्तारै पेन्टी तल सर्छे। उसलाई आफैं पुती देखि डर लाग्छ। महेशको हत्यापछि उसले पुती शेभ गरेकी थिइनन्। जसले गर्दा उसको पुतीमा बाक्लो र लामो झुस थियो। बिद्या देबी बिस्तारै आफैं पुती ती झुस बीच खोज्न थाल्छे। यो अझै पनि एक हातले दूध मुसार्दै हुन्छे भने अर्को हातले आफ्नो पुती मुसार्छे। उसलाई आफ्ना तिघ्रा कमजोर भएको महसुस हुन्छ। बिद्या देबीलाई एकदम अनौठो अनुभूति हुन थाल्छ। उसलाई पुती भित्र नै काउकुती लागेको थाहा हुन्छ। अनायासै बिद्या देबी एक एक गर्दै आफ्नो दुई औंला पुतीमा छिराउँछे। अब बिद्या देबीलाई उठिरहान गाह्रो भएको थियो। यो थुचुक्क भुइँमा ठेचरिये। उसको हात अझै पनि दूध मुसार्न र पुती खेलाउनमै व्यस्त थिए। बिद्या देबीको मुखबाट बिस्तारै बिस्तारै “आह, आह” आवाज आइरहियो। यो आफ्नो पुतीमा बिस्तारै

औंलाको गति बढाउन थाल्छे। बिद्या देबीको यो पज एकदम रहरलाग्दो थियो। ३० बर्षकी जवान नै देखिने सुन्दरी अनि शीलस्वाभावकी बिद्या देबीको सेतो सारी पेटिकोट भुइँमा थियो भने बिद्या देबी टाङ फटाएर आफ्नो पुतीमा औंला घोच्दै थिइन् उसको पेन्टी उसको घुँडामा टाँकिएको थियो। बिद्या देबीले झन् झन् जोरले औंला छिटो-छिटो भित्र बाहिर गर्न थाली। उसका आँखा बन्द भए र तिघ्रा नराम्रोसँग भुइँमा पछारियो। बिद्या देबीको पुतीबाट माल निस्केको थियो। बिद्या देबीले सुस्केरा छोडी। बिद्या देबी उठेर भुइँ साफ गर्न थाली। उसलाई निकै कमजोरी महसुस भए पनि यो नुहाएर सुत्छे। सुत्ने बेलामा उसलाई कसरी ससुरालाई कुलतबाट हटाउने र घरको चिन्ता लिनतर्फ उत्सुक गर्ने हो सोच्न पुग्छे। पक्का पनि सासु आमाले भनेजस्तो उसलाई आफ्नो सुन्दरताको शक्ति देखाउनु थियो तर ससुराको अगाडि उसको लागि गाह्रो थियो। आफ्नो पतिको हत्यारा पत्ता लगाउने र घरको खुसी फिर्ता ल्याउने कल्पना गर्दै बिद्या देबी निदाउन पुग्छे। बिहान ५ बजे नै बिउझेर पूजा गर्ने बिद्या देबीलाई बिस्तारै भगवान पार्टी भित्रिस्न आएको हुन्छ। उसले आफ्नो योजना अनुसार घरको नोकरलाई बोलाउँछे। चिया बनाउँदै गरेको रामे ठूली दुलहीको आवाज सुन्नासाथ रामे आइपुग्छ। बिद्या देबीले आफ्नो बार्ता भएकाले केही सामान ल्याउनुपर्ने भो भन्छे। रामेले यहाँको कामको बारे भन्छ तर बिद्या देबीले उसलाई यहाँको काम आफैले सम्हाल्ने भन्छ र आवश्यक कुराको एक कागजमा लिस्ट बनाउन थाल्छे। रामेलाई ती सामान लिएर आइपुग्न ३/४ घण्टा लाग्थ्यो नै। बिद्या देबी निश्चित भई। रामे पनि चिया बनाउँदै गरेको कुरा भन्दै सामान लिन निस्क्यो। बिद्या देबीले चियालाई केही बेर अझै तताइ। उसले केही कुरा सम्झी। यो दौडँदै आफ्नो कोठामा पुगेर जडीबुटी लिएर आई अनि पिल्सेर चियामा हाली। त्यो जडीबुटी

बिद्या देबीलाई उसकी आमाले उसलाई शर्माउँदै दिएकी थिइन्, “तेरो बुढा तसगाँ राति छिटै थाके भने यो पिलाउनु राम्रोसँग काम हुन्छ र बुढाको मनमा पार्टी धेरै माया पनि आउँछ।” यो कुरालाई बिद्या देबीले लुकाएर राखेकी थिइन्। किनकि उसको पति उसलाई उसै पनि माया गर्थ्यो। “रामे कहाँ हरायस्?” ससुराको आवाज सुन्नेबित्तिकै बिद्या देबी चिया लिएर त्यहाँ पुगी। बुहारीले चिया ल्याएको देखेर प्रताप छक्क पर्दै सोधे, “रामे कहाँ गयो?” आफ्नो अनुहार सारीको फेरोले छोप्दै बिद्या देबी बोली, “आज मेरो बर्ता भएकाले सामान लिनलाई पठाएकी थिए।” चियाको चुस्की लिँदै फेरि मुखिया बोले, “मलाई नुहाइदिनुपर्ने त्यसलाई थाहा हुँदाहुँदै किन गएको होला।” बिद्या देबीलाई थाहा थियो। ससुरा ५२ साल मात्र पुगेका भए पनि रक्सीले उनलाई कमजोर बनाएको थियो। हिजोको रक्सी अझै उत्रेको थिएन तर चियामा उनलाई अर्को नसा मिल्दै थियो। बिद्या देबीले पनि बिस्तारै बोली, “आज हजुरलाई नुहाउनको लागि भने मैले पनि तताइदिएकीछु, रामेलाई मैले नै पठाएकी हुँ त्यसैले म तपाईँलाई मद्दत गर्छु।” मुखियाले चियाको गिलास नजिक टेबलमा राख्दै भने, “हैन दुलही म आफैं नुहाउँछु, उसले मेरो बानी बिगारिदिएको थियो।” बिद्या देबी निराश भई। चियाको खासै असर लागेजस्तो उसलाई लागेन। मुखिया उठेर स्नान गर्न भनी बाथरूमतिर लाग्दै थिए। मुखियाको शरीर कुजिएकोले होला मुखिया काँप्दै हिँडे। बिद्या देबीलाई पनि लाग्यो रक्सीले नै होला। केही पनि नगुग्दै मुखिया लड्न पुगे। मुखिया लड्खराएको देखेर नजिक पुगिसकेकी बिद्या देबीले आफ्नो ससुरालाई सहारा दिन व्याये। तर सधैँ ससुरा बाउसँग हुँदा घुम्टोमा अनुहार लुकाउने बिद्या देबीको अनुहार त परै जाओस् छातीको पल्लु पनि तल झर्यो। मुखिया पनि सम्हालिनाको लागि “बुहारी बुहारी” भन्दै बिद्या देबीसँग टाँसिन पुगे। उनको शिर बिद्या देबीका दूधको बीचमा

पुग्छ र हात बिद्या देबीको कम्मरमा। बिद्या देबीले मुखियाको काँध समातेर उठाउँछे। मुखिया बिस्तारै उठ्छन्। मुखिया बिद्या देबीको अनुहार हेर्न पुग्छन्। मुखियाले दोस्रो पटक बिद्या देबीको अनुहार देखेका हुन्। बिद्या देबी मुखियाकहाँ रोजाइकी बुहारी थिइन्। आफ्नो साथी भुवनेश्वरकी छोरी बिद्या देबीलाई मुखियाले पहिले देखि बुझेका थिए। खाली पूजामा र भगवानको नै आराधना गर्ने बिद्या देबीको बानी मुखियालाई खुब मन परेको थियो र आफ्नो बुहारीको रूपमा हेरिसकेका थिए। बिद्या देबीको बिहे छिन्न जाँदा अनुहार पनि देखेका मुखियालाई बिद्या देबी सर्व गुण सम्पन्न जस्तै लाग्यो। अझै पनि ३० सालको उमेरमा पनि बिद्या देबी तति नै राम्री थिइन् मुखियाले सोचेका थिएनन्। मुखिया हराउन पुगे। उनलाई बिद्या देबीको सहारामा बाथरूम आएको पत्तो नै भएन। मुखिया बाथरूममा पुगे र बोले, “बुहारी म आफैं नुहाउँछु।” बिद्या देबी झन् निराश भई उसलाई लाग्यो ससुरोलाई उसले आफ्नो मोहमा पर्न सकिनन्। उसले पातलो ब्रा र ब्लाउज लगाएको पनि अर्थ भएन। तर उसलाई थाहा थिएन मुखिया लक्ष्मी जस्तै बुहारी पार्टी आएको खराब सोचाइ पर होस् भनी बिद्या देबीसँग टाढा हुन खोजेका थिए। नत्र त उनलाई उभाउन पनि गाह्रो परेको थियो। बिद्या देबी चुपचाप बाहिर गई। केही पनि नपुग्दै मुखिया चिच्याएकोको आवाजले बिद्या देबी दौडँदै बाथरूम पुगी। मुखिया बाथरूममा लडेका थिए। उनको ढाडमा चोट लागेको थियो। बिद्या देबीले आफ्नो सारी पल्लु फेरि कम्मरमा घुसाइ। अनि मुखियालाई उठाउँदै बोली, “मैले हजुरलाई भनेकै थिए नि बुबा।” मुखियालाई बुहारीको सहारा लिनै पर्यो। बिद्या देबीले चोटको बारेमा सोधी मुखियाले ढाडमा चोट लगाएको बताएपछि बिद्या देबीले मुखियाको कुर्ता माथि सर्दै चोट हेरी। चोट सानै थियो। तर मुखियालाई शरम लाग्दै थियो किनकि उनले कुर्ता निकाल्नु पर्यो। उनको

गोडा बाउडिएको थियो। बिद्या देबीले फेरि बोली, “अब त जिद्द नगरी बक्सियोस्।” मुखिया चुप भए। बिद्या देबी मुखियालाई नुहाउनको लागि पनि हाल्न थाली। आधा पनि त बिद्या देबीलाई नै लाग्थ्यो। मुखियाका नजर बिद्या देबीको छातीमा पर्न थाल्यो। त्यसै त बजाइ सुन लाकी भने जस्तो मुखियाले पातलो ब्लाउजमा कैद भएका बिद्या देबीका दूधका मुण्टा पनि ले विजेपछि राम्रोसँग वेयु पाउन थाले। उनको नजर त्यही अड्किएको थियो। उनी तोल्हाइरहेका थिए। रातिको रक्सी बिहान चियामा नसा अनि बिद्या देबीको दूध मुखियाको सुुतिरहेको लाडो बिस्तारै आफैं बुहारीको लोभी लाग्दा दूधको अधुरो दर्शनले बिउझन थाल्यो। बिद्या देबीले मुखियाको गोडामा पनि साफ गर्दै गर्दा यो आधा झुकेकी हुन्छे। मुखिया अडिनाको लागि बुहारीको काँधमा हात लगेका हुन्। बुहारी झुकेकीले उनले अझै दूधको दर्शन पाउँछन्। पछाडि पनि सारीको ब्लाउजको खाली ठाउँमा देखिएको ढाडले पनि मुखियामा हलचल पैदा हुन्छ। बिस्तारै मुखियाको लाडो ठनकन थाल्छ। बिद्या देबी एक्कासी उठ्न पुग्छे। बिद्या देबीको शिर मुखियाको धोतीभित्र नै ठनकिन लागेको लाडोमा हल्का ठोकिन्छ। मुखिया पछाडि हट्न खोजेका हुन् तर ढिलो भइसकेको थियो। मुखिया शरमले रातै हुन्छन् सायद बुहारीले चाल पाइ भनेर। बिद्या देबीलाई पनि थाहा थियो आफ्नो शिरमा ससुरा अबको डन्डा ठोकिएको थियो भनेर। मुखियालाई नुहाइदिसकेपछि बिद्या देबीले खाना बनाइ। मुखिया खाना खाएर हिँडेपछि बिद्या देबी पनि खाना जान खोजी तर आज उसले बिहान बार्ता भनेकी थिइ। बिद्या देबी कोठामा फर्की। उसको मनमा एकदम खुसी थियो। आफ्नै कारणले मुखियाको लाडो ठनक्नेको उसलाई थाहा थियो। यो आफ्नो सुन्दरतामा खुसी भई दर्पण हेर्न थाली। उसले आज पनि पुतीमा औंला घुसायी यसपटक उसलाई ससुराको लाडोको झल्कोले मद्दत गरेको थियो। जब पुतीबाट माल निस्क्यो तव बिद्या

देबी होसमा आई। उसको औंलामा पुतीको रौ र माल थियो पुती रौ उकियेर औंलामा लागेका थिए। केही पुतीका रौ तल पनि खसेका थिए। भुइँ साफ गरेपछि बिद्या देबी नुहाउन दौडी। उसले आज आफ्नो पुती पनि क्रीम लगाएर रेजरले शेभिङ गरी। उसलाई दस सालपछि झुसबिनाको आफ्नो पुती देख्दा हाँसो लाग्यो उसको ओठ हल्का मुस्कुराए। रामे सामान लिएर आयो। बिद्या देबीले सब विधि गरी। बिद्या देबीले भित्तामा रहेको आफ्नो पतिको फोटो हेरी उसका आँखाबाट आँसुको धारा बगे। उसलाई पति सगाँको अन्तिम भेट याद आयो। बिहान बिहान नुहाएर आएकी बिद्या देबीको हात महेश सिंहले समात्यो। उसलाई बिद्या देबीसँग बिहानै चिक्ने मन भएको थियो तर बिद्या देबीलाई यी सब कुरामा त्यति वास्ता थिएन यो भाग्न खोजी। तर उसको लोग्नेले उसलाई समात्यो। बिद्या देबीका गालामा चुम्बन गर्दै महेशले भन्यो, “एक पल्ट चिक्न देउ न प्यारी।” बिद्या देबीले झन् विरोध गर्दै बोली, “छि, हजुर कस्तो लाज नमानी बक्सेको बिहान पनि।” महेश, “के बिहान चिक्नु हुँदैन?” बिद्या देबी, “नै, कस्तो लाज मर्दो कुरा गरी बक्सेको।” आफ्नो पतिको आग्रह र मन राख पनि आफ्नो तिघ्रा खोलिदिने बिद्या देबीलाई आज भर्खर नुहाएकीले फेरि नुहाउनु पर्छ भनेर डरले चिक्न दिने मन थिएन त्यसैले यो फेरि भागे। तर महेश छोड्नेवाला थिएन। उसलाई बिद्या देबी कामदेवी जस्तै लागेको थियो। उसले बिद्या देबीलाई पछाडिबाट समात्यो। बिद्या देबी भित्तामा तसिएकी थिइन्। उसको पछिल्तिर महेश उसलाई कस्दै थियो। महेश बिद्या देबीको गर्दन चुम्दै ब्लाउज बाहिरबाट दूध मुसार्दै थियो। बिद्या देबी “छाडिबक्सियोस्” भन्दै थिइन्। तर महेश बिद्या देबीको रातो सारी फर्काउँदै थियो। बिद्या देबीले पेन्टी लगाएकी थिइन्। महेशले आफ्नो पेन्टी तल सारेर बिद्या देबीको चाकमा लाडो

दल्दै थियो। बिद्या देबी महेशको कब्जामा परिसकेकी थिइन्। त्यही पनि विरोध गर्दागर्दै पनि महेशले बिद्या देबीको पेन्टी घुँडासम्म तान्यो। अब महेश बिद्या देबीको पुतीमा लाडो कोच्न चाहन्थ्यो। बिद्या देबी सिधा भएर उठेकीले पुतीमा लाडो हाल्नु गाह्रो थियो। महेशले बिद्या देबीको चाकमा लाडो घोच्दै भन्यो, “आज मलाई तिम्रो चाक चिक्न देउ न रानी।” बिद्या देबीको होसै उड्यो, “छि, हजुरको होस ठेगानमा नै छैन।” महेशले बिद्या देबीको केश सुम्सुम्याउँदै बोल्यो, “अहिले त मेरो लाडोको पनि ठेगान छैन, अलिकति चाक उकास् त पुती नै ब्यायेन।” महेश बिद्या देबीको पुतीमा लाडो झोस्ने प्रयास गर्दै थियो। बिद्या देबीले आफ्नो शिर मोडेर बोली, “बिन्ति छ राति नै गर्नु अहिले छाडिबक्सियोस्।” बिद्या देबी अवरोध गर्दै थिइन्। महेशले बिद्या देबीको चाकमा झट्का मार्दै भन्यो, “छिटो चाक उकास् नत्र तिम्रो चाक मै चिक्छु।” बिद्या देबीले चाक चिक्ने धम्की सुन्नेबित्तिकै आफ्नो शरीरलाई अलि झुकाएर पोइलाई पुतीको दर्शन गराइ। महेश खुसी हुँदै पुतीमा लाडो जोडेर एक सड्का मात्र मार्दै के थियो कसैले बोलाको सुन्न पुग्यो। बाहिर दमयन्ती महेशलाई मन्दिर जानका लागि बोलाउँदै थिइन्। ढोकाको नजिकबाट आएको आवाज सुन्नासाथ महेशले मन तीतो बनाएर पुतिबाट लाडो निकाल्यो। बिद्या देबीलाई महेशको अवस्था देखेर खुब हाँसो छुट्यो। बिद्या देबी खुब हाँसी। त्यो साथ बिद्या देबीको महेशसँगको अन्तिम अधुरो साथ थियो। आमालाई छाड्न गएको महेश मन्दिरबाट फर्केन। उसको लाश साझ फेला पर्यो। महेशको कोही दुश्मन थिएन, कसले मार्यो होला! बिद्या देबीलाई आफ्नो पट्टीको प्रतिशोध लिने मनमा चाहना हुन्छ तर हत्याराको भन्नु सजिलो थिएन। यो भन्दा नि पहिलो कुरा महलको खुसी फिर्ता ल्याउनु थियो। बाहिर कारको आवाजले बिद्या देबी ब्युँझी। गोकुल थियो। भाउजुको हाल खबर सोधेर यु

खाना खाएर फेरि ऐयाश गर्नतिर लाग्छ। बिद्या देबीको मनमा गोकुललाई सजिलै चङ्गुलमा ल्याउन सकिन्छ जस्तो लाग्छ तर गोकुल बेकामको थियो, मुखिया नै बरु उचित थिए महलको भविष्यका लागि। केहीबेर पछि मुखिया पनि आए। मुखिया आज रक्सी नपिएर कनै आएका थिए। सधैँ हातमा रक्सीको बोतल लिएर हिँड्ने ससुरा आज खाली हात आएका थिए। मुखियालाई देख्नेबित्तिकै बिद्या देबीले आफ्नो केशलाई चुल्ठो पारी अनि आफूलाई ऐनामा एकपटक फेरि हेरी। भुषण खेती हेर्न गएको थियो र साझ नभई नआउने पक्का थियो। बिद्या देबी चिया बनाउनतिर लागि। मुखिया सरासर आफ्नो कोठामा छिरे। बिद्या देबी पनि चिया लिएर आइन्। चिया पिउँदै मुखिया बोले, “बुहारी, भुषणलाई पठाइदेउ त मेरो गोडा अझै पनि दुखिरहेको छ, मालिस गराउनु पर्यो।” बिद्या देबीले भुषण खेती हेर्न गएको बताइन् र आफैले मालिस गर्ने बताइन्। मुखियालाई पनि बिद्या देबीको साथ मन पर्दै गएको थियो। मुखियाले चिया पिए। बिद्या देबीलाई देख्नासाथ मुखियाको मनमा उमङ्ग आउन थाल्न थाल्यो। “बुबा, हजुर एकछिन पर्खनुस्, म तेल तताएर लिएर आउँछु,” बिद्या देबी तेल लिनका लागि गइन्। मुखिया नुहाएर फ्रेस भए। उनको तन-मनमा स्फूर्ति बढाइ गएको थियो। बिद्या देबी जस्तै राम्री बुहारीलाई चिक्ने मन मुखियाको किन नहुनु हो त। मुखियाले बिस्तारामा नपल्टी मालिस गराउने भए। उनले कुर्ता निकाले। बिद्या देबीले पनि मुखियाको ढाड मालिस गर्न थालिन् तर दुखाइ गोडामा थियो। कटौरोको तातो तेलले बिद्या देबीले मुखियाको पैतालादेखि मालिस गर्न थालिन्। सारीको घेरो छातीबाट बारम्बार खस्न थालेपछि बिद्या देबीले सारी कम्मरमा अड्काइन्। मुखियाले बिद्या देबीका मिलेका दूध अब सजिलै अन्दाज गर्न सक्थे किनकि बिद्या देबीले मुखियालाई लोभ्याउन पनि ब्रा लगाउन छोडेकी थिइन्। गोडामा मालिस गर्दा बिद्या देबी घुँडा टेकेर बसेकी

थिइन्। अनि मुखिया पनि आफ्ना दुवै हात बिद्या देबीको काँधमा राखेर उभिएका थिए, जसले गर्दा बुहारीका दूध गहिरो सित हेर्ने मौका पनि मुखियाले पाए। बिद्या देबी पनि मुखियाको धोतीमा उठेको लाडोको अन्दाज गर्दै थिइन्। “बुबा, धोती अलि माथि उठाउनुस्, म माथि पनि मालिस गरिदिन्छु,” बिद्या देबी अझै माथि पनि मालिस गर्दै थिइन्। “बुहारी, मेरो ढाड पनि मालिस गरिदेउ न,” बिद्या देबीले आफ्नो धोती भित्र ठनकेको लाडोको अन्दाज गरी कि भन्ने लाजले मुखियाले पछाडि मालिस गर्न भने। तर बिद्या देबीलाई त अब मुखियाको लाडो समात्ने मन भएको थियो। बिद्या देबीलाई उसको पोइले कति पटक लाडो छोल्न र चुस्न भनेको थियो तर बिद्या देबीलाई पटक्कै मन भएन, तर आज उसलाई मुखियाको लाडो खेलाउने मन भयो। सुरुमा त बिद्या देबीको हात आफ्नै बसमा थिए तर… पछाडिबाट ढाडको मालिस गर्दै गरेकी बिद्या देबीका हात बिस्तारै मुखियाको छातीमा पुग्छन्। रौंले भरिएको मुखियाको छाती सुम्सुम्याउँदै उसका हात पेटमा पुग्छन्। कता धोती भित्रै हात छिराउँछु झैँ गरी यु मुखियाको मालिस गर्छे। बिद्या देबी मुखियाको पछाडि भएकिले उसले मुखियाको ठन्डै धोती नै उचालेको लाडोको भेउ पाउँदैन। मुखियालाई बिद्या देबीका मासुम हातले जिस्काए जस्तो लाग्छ। छाती र पेट मुसार्दै गरेकी बिद्या देबीका हात मुखिया सामन्त्र आफ्नो लाडो निर राख्छन्। बिद्या देबी पनि ससुरोको लाडो छुन लालायित हुन्छे र धोती भित्र हात छिराउँछे। बिद्या देबीको होसै उड्यो। मुखियाको लाडो उसको मुठ्ठीमा आएन। एकदम तातो र ठन्डै सारो भएको लाडोलाई राम्रोसँग नसमात्दै बिद्या देबीले आफ्नो हात हटाउन खोजिन् तर मुखियाले फेरि बुहारीको हात समातेर लाडोमा राखेपछि बिद्या देबी ससुराको लाडो…लाई अलि अलि समात्दै छोलिदिन थाली। खै किन हो बिद्या देबीले खुब

मजाले लाडो हल्लाइदिन थाली। मुखियालाई बिद्या देबीको नरम हातको मैथुनले यति आनन्द मिल्यो कि मानौं उनले बुहारीको पुतीमै लाडो घोलेका हुन्। मुखियाले सहन सकेनन् र अचानक बुहारीको हातै भरी पनि निकालिदिए। बिद्या देबी पनि झसङ्ग भइन्, उसले ससुराले निकालेको थाहा पाइन्। उसलाई के भो कुन्नी, सारी समातेर भागिन्। मुखियालाई यो वास्तविकता बुझ्न गाह्रो भो। सुत्ने बेलामा मुखियाको मुहारमा मुस्कान थियो, नयाँ सुनौलो जीवनको मुस्कान, आफ्नी छोराले चिक्ने गरेको पुतीमा चिक्न पाउने आशाको मुस्कान र नयाँ खुसीको मुस्कान। बिद्या देबीको पनि पुतीमा आगो बलिसकेको थियो, मुखियाको लाडो आफ्नो पुतीमा कसरी जाँडो हो! उसलाई सोच्न गाह्रो पर्यो। एकपल्ट पुती च्यातेर हेरी। भित्र मात लगेको थियो। आज पनि औलाको सहारा लिनु पर्ने भो। उसलाई थाहा, मुखियाको ठूलो लाडोको अन्दाजले निकै व्याकुल बनायो। सोच्दै थिइन् मुखियाको कोठामा गएर फेरि मुखियालाई तताउँछु तर हिम्मत भएन। औलाले पुती शान्त भएपछि बिद्या देबीलाई अचम्म लाग्यो। महेश हुँदा उसलाई यी कुराको किन मतलब भएन। महेश हरपल उसलाई चिक्न खोज्थ्यो, यु नै भाग्थी तर महेशले कहिलै बाल गरेन। आफ्नो पट्टीको उसलाई खुब सम्झना आयो। बिद्या देबी फेरि रुन थालिन्। उसको मनमा महलको खुसी फिर्ता ल्याउने र आफ्नो पट्टीको हत्यारा पत्ता लगाउने कुराको संकल्प आउँछ। भोलिपल्ट बिद्या देबीले गाडीमा गएर आफ्नो सम्पत्तिको दृष्टि अवलोकन गरिन्। मुखिया आफ्नो भाडासँग तिनै जग्गाका लागि झगडा गर्दै गरेका त हुन्छन्। बिद्या देबीको शंकाको नजरमा त्यो छोरो र राम कुमारी परेका थिए शंकाको नजरमा। त्यस रात मुखियाको मालिस गर्दा मुखियाले बिद्या देबीको पुती देख्न पुग्छन्। मुखियालाई मन सम्हाल्न गाह्रो हुन्छ अनि बिद्या देबीको बलात्कार गर्न पुग्छन्। त्यसो त बिद्या देबीको पुतीलाई पनि मुखियाको लाडो चाहिएको

थियो। तर मुखियाले आफ्नो लाडोले बिद्या देबीको ख्यालै नराखी यसरी चिके बिद्या देबी उठ्नै सकिनन्। उसका आँखामा आँसु थियो। मुखिया पनि आफ्नो लाडोबाट बुहारीको पुतीमै पनि निकालेर सन्तोष भई सुत्यो, उसको ढाड र काँधमा बिद्या देबीले चिथोरेकी र टोकेकी थिइन् किनकि उसलाई आफ्नो मालमा मुखियाको लाडो लिन गाह्रो परेको थियो। बिद्या देबी बिरामी परिन्। मुखियाले बुहारीको खुब रेखदेख गर्दै भने, “दुलही, मलाई माफ गर,” तर बिद्या देबीले यति बोलिन्, “आरामले गर्न पनि सकिन्थ्यो…” बिद्या देबीले मनका कुरा खोली, यु पनि त्यही चाहन्थी तर तरिका फरक भो। मुखियाको खुसीको सीमा रहेन। उनले डाक्टर बोलाए अनि खुब मायाले बिद्या देबीको ख्याल राखे। बिद्या देबी पनि आफ्नो खुबीमा दङ्ग थिइन्। त्यस्तो मान्छेको रगत बगाउने मुखिया यति कोमल मनका पनि बन्द रहेछन्। बिद्या देबीले आफ्नो मालमा पिडा हुनाले केही दिन मुखियाको लाडो चुसेर नै मुखियालाई माया दिइन्। उसलाई मुखियाको लाडो मुखमा लिन गाह्रो परेको थियो। मुखिया पनि जोशमा आएर पुतीमा झैँ बिद्या देबीको मुखमा पनि झट्का मार्थे र पनि मुखमै छोडी दिन्थे। बिद्या देबीले आफ्नो पोइको लाडो त राम्रोसँग हेरीन पनि तर ससुराको पनि सम्म नीलै। बिद्या देबी अब फेरि तन्दुरुस्त भइन्। बिद्या देबी आफ्नो इशारामा मुखियालाई नचाउने भइन्। मुखिया बिद्या देबीलाई आफ्नी छोराकी स्वास्नी हो भन्ने बिर्सेर यहाँसम्म भन्थे, “दुलही, मलाई चाकमा पनि मन भो।” बिद्या देबीको चाक थियो नै त्यस्तो चाटु र चिकु जस्तो। महेशले पनि बिद्या देबीको चाक चिक्ने खुब प्रयास गर्‍यो तर बिद्या देबीले दिइनन्। बिद्या देबीले महलको अनुसन्धान गर्न ससुरासँग छापी माग्दा मुखियाले भने, “अब तिमी नै यो महलकी मालिक्नी हौ, तिमीलाई जे मन लाग्छ गर।” मुखिया बिद्या देबीको

कामुकताबाट एकदम खुसी थिए। साँच्चै नै नारीमा त्यो तागत रहिछ। बिद्या देबीले दमयन्तीको महलमा गएर ठूलो मेहनतले रहस्य थाहा पाइन् र उसको होसै उड्यो। त्यहाँ दमयन्तीको डायरी थियो जहाँ संसारमै हुन नसक्ने कुरा लेखिएको थियो, “मेरो छोरा, हामी अर्को जुनिमा साथ हुनेछौं पट्टी-पत्नीको रूपमा।” बिद्या देबीको होस गायब भो, उसले अरु थप पाना पल्टाइन्, हरपानामा होसै उडाउने कुरा लेखिएका थिए, “छोराबाट पट्टीको माया पाउँला भन्ने सोचेकी थिईन्।” अब बिद्या देबीलाई थाहा भो, महेशको चाहना पूरा उसको सत्ता उसकै आमाले गर्थिन्। दमयन्तीले स्लो पोइजन पिएकी थिइन्। त्यस दिन… महेशले आमासँग बिहे गर्न खोजेका थिए तर त्यो कुनै हालतमा सम्भव थिएन। आत्महत्यानै त्यसको परिणाम भो र दमयन्तीले नै त्यही बाटो रोजिन्। अब कुनै गुनासो रहेन। त्यो बन्द डायरीलाई जलाउनु उत्तम थियो र महलको कथा बन्द गर्नु थियो। बिद्या देबीले सासुको कुरा सम्झिन्, “महलको खुसी फिर्ता… नारीको शक्ति।” बिद्या देबीको मनमा एउटा कुरा गद्यो, अन्ततः सासु आमाले आफ्नै छोरासँग चिकिन्? किन महेशले बिद्या देबीलाई पत्तो सम्म हुन दिएन। यी सबका कुरा मुखिया नै भन्न सक्थे। बिद्या देबी मुखियासँग सुत्न थालेकी थिइन्। लाग्थ्यो उनीहरू बुहारी र ससुरा नभई लोग्ने-स्वास्नी हुन्। आज बिद्या देबीको माल मुखियाको लाडो खान आतुर थियो। बिद्या देबी बोलिन्, “बुबा, मुमु दमको रोगी हुनुहुन्थ्यो हो?” बिद्या देबीका पोका मोल्दै गरेका त मुखिया बोले, “हैन दुलही, चिन्ताले चिता देखाएको हो, दम सुरेश केही हैन, एकदम माया गर्थी जेठो छोरो महेशलाई।” मुखियाको ध्यानलाई चिर्न बिद्या देबीले मुखियाको लाडो हातले बिस्तारै छोल्न थालिन् र लाडो पनि हातमा ताम्म भो। बिद्या देबी फेरि बोलिन्, “तपाईं मुमाबाट कहिल्यै टाढा हुनुभयो?” मुखिया बिद्या देबीको गाला चुम्दै बोले,

“तिमी आमालाई कहिल्यै छोड्न सकेँन र, तर एकपल्ट म काठमाडौँ जानुपरेको थियो, पाँच दिनका लागि गोकुलको कामका लागि।” मुखियाले झर्को मान्दै बोले, “दुलही, यी सब कुरा पछाडि गरौंला।” मुखियाको मुड देखेर बिद्या देबी पनि चिक्न तयार भइन्। बुहारीलाई खुब चाटे मुखियाले। बुहारीको दूध मात्र नचुसी, आज पुती पनि यसरी चुस्नी चाटे, मानौं पुती भित्र महाको मूल फुट्दै छ। बिद्या देबीले पनि मुखियाको लाडो चुसिन्। मुखिया बिद्या देबीलाई चिक्दै थिए। अब त मुखियाको लाडो बुहारीको पुतीमा फिट थियो। उम् उम् उ उ, यस्ता आवाज आए। मुखिया बुहारीलाई कुकुर्नी बनाएर चिक्दै थिए। बिद्या देबी बोलिन्, “बुबा, तपाईं मलाई के गर्दै हुनुहुन्छ?” बुहारीको मालमा लाडोले धक्का मार्दै मुखिया बोले, “माया गर्दै छु।” बिद्या देबी फेरि बोलिन्, “हैन, साँच्चो भन्नुस् न।” मुखिया, “शरीरले माया गर्दै छु, उ उ ओह।” बिद्या देबी, “हैन, तपाईं बुहारीको पुतीमा लाडो घोस्दै हुनुहुन्छ।” बिद्या देबीको यो कुराले मुखिया खुब उत्तेजित भए, उनले बिद्या देबीलाई उत्तानो पारेर घपघप चिक्दै भने, “हो, म तिमीलाई चिक्दै छु दुलही, आफ्नो छोराकी स्वास्नीलाई।” बिद्या देबी, “अब म हजुरकी हुँ र मेरो पुती पनि।” बिद्या देबीको मुखबाट छातेको कुरा सुनेर मुखिया जोसिदै बोले, “उसो भए त तिम्रो चाक पनि मेरो, मलाई चाक चिक्न दिन्छौ त?” बिद्या देबीले कन्दै बोलिन्, “उम्, तेल लगाएर मात्र।” जब बिद्या देबीको चाकमा लाडो हाल्न सफल भए तव मुखिया बोले, “तिम्रो सासु आमाको चाक यति कसिलो र सानो प्वाल थिएन, पहिलो चोटि मैं बिना तेलले चिकेथें।” बिद्या देबीलाई फेरि डायरी याद आयो, “मेरो पट्टीले मलाई अगाडिबाट खुसी दिसिन्थ्यो तर छोराले पछाडिबाट पनि, आजकल त पछाडि काही माया निको लाग्छ।” बिद्या देबीको

चाक दुख्दै थियो, त्यही पनि बिस्तारै बिस्तारै गर्न भन्दै चाक चिकाउँदै बोल्दै थिइन्, “बुबा, तपाईंले आमाको चाक कहिले चिक्नुभयो?” बुहारीको चाकमा शट मार्दै भने, “जब म काठमाडौँबाट फर्के तव उसैले मलाई चाक चिक्न भनेकी थिइन्, मेरो लाडो पनि चुसी र मलाई पुती चाट्न पनि उक्साएकी थिइन्। यु अर्कै भएकी थिइन्।” बिद्या देबी प्रष्ट भइन्, महेशलाई नै चाक चिक्न पुती चाट्न खुब मन पर्थ्यो र आमाको पनि चाट्यो। मुखिया बोले, “तिम्रो चाक त सासु आमाको भन्दा काम छैन, दुलो मात्र सानो।” त्यस रात मुखियाले बिद्या देबीको चाकमै पनि झरे अनि बिद्या देबीको पुतीलाई आफ्ना औंला, मुख, जिब्रो, ओठ र दाँतले शान्त पारे। रात अधेरो भो, मुखिया सुते। बिद्या देबी मन शान्त भो। सब सुन्य थियो। भाग्यको खेल, पट्टी आमालाई चिक्ने पत्नी बुबा। बिद्या देबी मुस्काइ, जो हुनु छ त्यो हुन्छ नै। अब महलको खुसी फिर्ता गर्नका लागि मुखियालाई कुलतमा फस्न दिनु हुँदैन। बिहान बिद्या देबीलाई आफ्नो मालमा गुदगुदी भो। उसले आँखा खोलेर हेर्दा मुखिया पुती चाट्दै थिए। बिद्या देबी मुसुक्क मुस्काइन्। मुखिया बोले, “मलाई तिम्रो रस भए अरु केही रस चाहिँदैन, रक्सीमा नहुने मात यसमा।” बिद्या देबीले पनि बिस्तारै रस निकालिदिन्छे जसलाई मुखिया चाट्दै हुन्छन्। अब महल स्वर्ग भएको थियो। बिद्या देबी आमा बन्न लागेपछि मुखियाले काठमाडौँमा… लगे। उतै करिब एक साल बुहारीको सेवा र छोरासँग समय बिताएर परिवारसहित मुखिया फर्के। आफ्नो छोरालाई शरण दिएको भन्ने सवलाई परे पनि सबको शंका गोकुलमाथि परेको थियो। यो त कसैलाई पत्तो भएन कि छोराले आमा चिक्यो, बुहारीले ससुरालाई चिकाइन्।