काजल मिसलाई चिकेको कथा। Kajal Miss lai chikeko katha । Nepali Yaun Katha

सिरानबजारको चौतारी बिहानैदेखि सरहरूका भेटघाटले गजब चहलपहल हुने ठाउँ थियो। ठूला-ठूला वरपिपलका हाँगाहरूले छायाँ दिएको त्यो चौतारी मानौँ गाउँको हृदय जस्तै लाग्थ्यो। त्यही चौतारीमा दिनहुँजसो करिब साढे नौतिर सबै सरहरू जम्मा भई गफगाफ, चिया–चमेना र समाचारको रसास्वादन गर्दै बसेका देखिन्थे। तर सबैभन्दा धेरै प्रतीक्षा हुने व्यक्ति भने अर्कै थिइन्—काजल मिस। काजल मिस चौतारीमा कदम राख्नेबित्तिकै वातावरण नै उज्यालो हुनेजस्तो लाग्थ्यो। उनको हिँडाइमा आत्मविश्वास थियो, बोलीचालीमा मिठास थियो। उनी सामान्य पियनको जागिरमा भए पनि सबै सरहरूसँग परिचय पक्कै मजबुत थियो। कहिले कोही सरसँग मजाक गर्थिन्, कहिले कसैलाई गाउँको घटना सुनाउँथिन्। उनको हाँसोले चौतारी भरिन्थ्यो, जसले गर्दा थाकेका कर्मचारीहरूको अनुहारमा पनि नयाँ चमक आउँथ्यो। उनलाई देख्नेबित्तिकै सरहरू झन् सक्रिय भई गफ फुराउँथे। कुनैले उनको हातमा बोकेको फलफूल देखेर कुरा काट्थे— “आज के ल्याउनु भएको हो मिस?” काजल हाँस्दै भन्थिन्, “आज काफल पाको रहेछ जंगलमा, तपाईंहरूलाई ल्याइदिएँ।” त्यस्तो सानो ध्यानले पनि सबैको मन जित्थ्यो। अरू जागिरेहरूले सकसका कुरा गर्थे, तर काजल मिस भने सधैँ सकारात्मक देखिन्थिन्।


 चौतारी वरिपरि रमाइलो चहलपहल भए पनि उनको मन भने कहिलेकाहीँ गम्भीर हुन्थ्यो। सबै सरहरू उनलाई जिस्काइरहन्थे तर उनीभित्र खासै कुरा कसैसँग बाँड्न सक्ने ठाउँ थिएन। तर त्यही भीडमा एक जना सर थिए, जसको नजर सधैं केही अलग हुन्थ्यो। उनी काजललाई केवल रमाइला गफका लागि मात्र होइन, एक आत्मीय साथीको दृष्टिले हेर्थे। काजल मिसलाई पनि त्यो कुरा थाहा थियो। कहिलेकाहीँ चिठी बुझाउन उनी त्यही सरको अफिस पुग्दा हल्का मुस्कानमा लजाउँदै ढोका ढकढक्याउँथिन्। “ढोका आफैं खोलिन्छ, मिस,” सर भन्थे। “तपाईंलाई अप्ठ्यारो नहोस् भनेर मात्र ढकढक्याएँ,” उनी भन्थिन्। त्यो सामान्य संवादमा पनि अनौठो न्यानोपन मिसिएको हुन्थ्यो। काजल मिस काममा सजग मात्र होइन, साँचो अर्थमा आत्मीय थिइन्। कसैले चिया खुवायो भने नकार्दिनन्, कसैले पत्र पुर्याइदे भन्यो भने पनि मुस्कुराउँदै काम पुरा गर्थिन्। उनको सहजीवनशैलीले सबैलाई आकर्षित गर्थ्यो। तर सबैभन्दा मन छुने कुरा भने उनको सेवा गर्ने ढंग थियो। हरेक बिहान अफिस आउँदा उनी हात रित्तो ल्याउँदिनन्। कहिले आँप ल्याउँथिन्, कहिले सुन्तला, कहिले जङ्गलका साना फलहरू। सरहरूले हाँस्दै भन्थे, “तपाईंको हातले ल्याएको फल त अरूभन्दा मिठै लाग्छ।” काजल मिस बाहिर सधैं हाँस्दै रमाइरहेकी देखिए पनि कहिलेकाहीँ चौतारीको भीडपारि नजर डुलाउँथिन्। उनको मनमा कतै न कतै कोही खाससँग घनिष्ठ सम्बन्ध बुनिने चाहना पलाइरहेको थियो। त्यो चाहनाले नै उनका हाँसोमा मिठास थपेको थियो। सिरानबजारको चौतारीले धेरै रमाइला क्षण देखेको छ—चियाको सुर्काइमा झनिएको मित्रता, गफगाफमा पोखिएको रहस्य, र काजल मिसको हल्का मुस्कानमा सुरु भएको आत्मीय सम्बन्ध। त्यो चौतारी अझै उही छ, तर त्यहाँ काजल मिसले छरेको मिठास भने अझै सबैको सम्झनामा ताजा छ। कहिलेकाहीँ उस्तै सरले कर गरेको समय काजल म्याडम अलिअलि पिउथिन् पनि । 


स्वयंले अलिअलि पिएको समय अरूको बास्ना त्यति खराब लाग्दैनथ्यो । बरु आनन्ददायक प्रतीत हुन्थ्यो । तर आज त्यो मानिसले दिउँसै ठर्रा घिचेर डुङ्डुङ्ती गनाएको चाहिँ उनीलाई फिटिक्कै मन परेन । सायद त्यो जानकारी पाएकी भए आज उनी चिठी लिएर त्यहाँ जाँदै जाँदैनथिन् । गए पनि सरसमक्ष देखा नपरी रेकर्ड फाँटबाटै फर्कने थिइन्, तर त्यस्तो भएन । भेटघाटको शिष्टाचार पूरै गर्न गएकी थिइन् । पहिले सरले बोलाउँदैमा कोठाभित्र पसी हालिछन् । पछि फुत्किन खोज्दा केही अप्रिय अवस्था रचना भइहाल्न सक्ने देखेर उनी त्यस मिलनविन्दुको सहयात्री बनेकी थिइन् । काजल म्याडमको पूरै नाउँ नयनकुमारी भए पनि उनको हाजिरीमा काजलमात्र जनाइएको हुन्छ । बाबुआमा दूधे बच्चा हुँदै विदा भएर अर्कैले हुकाई बढाएकी काजल म्याडम कुनै घरानिया खानदानी परिवारमा कामकाजी महिलाको रूपमा हर्ुर्किएको आभास पर्छ । पछि विवाह भएर उनी अर्कै जिल्लामा आइपुगिन् र त्यहाँ पनि पियन पदमा भर्ना भएर नौ-दश वर्षबिताइसकेकी थिइन् । स्वास्नी सुत्केरी हुँदा कुनै सरले उनीलाई बालक र सुत्केरी स्याहार्ने काममा लगाएर पछि त्यसै अड्डामा जागीरे गराइदिएको थियो । 


आफ्नो जन्म ठेगाना, मिति, बाबुआमाको नाउँथर आदिसँग अत्यन्तै अनभिज्ञ काजल म्याडम अब त्यस सदरमुकाम र बजारको लागि परिचित नाउँ बनिसकेको थियो । “मिस किन हड्बडाउनु भयो – सुस्तरी …” यतिबेर उन्का ओठ, ललाट, गाला जताततै चुम्बन वषर्ाएर काजल म्याडम आफू अनावृत्त बन्दै थिइन् र पालैसँग उनको लुगा पनि खोल्दै थिइन् । दुईटै पूरै अनावृत्त भइसकेपछि पलङमा बस्दै एक अर्काको सीमाक्षेत्रभित्र हस्तक्षेप गर्न प्रारम्भ भएका थिएँ । यतिबेर काजल म्याडम श्रीमान्को पुरानोखाले आवासगृहको भित्रको शयनकक्षमा रमिसङ्गमा मग्न थिइन् । केही वर्षअघिदेखि नै पत्नीवियोगमा परेका विधुर बृद्ध र बेलाबेलामा श्वास रक्तचापले सताइरहने यी बबुरा सरले सायद धेरै दिनपछि रमिसङ्ग मनाउन भनेर काजल म्याडमलाई बोलाएका थिएँ । भुवाने नाउको उनको अर्दलीले तीनचार दिनको प्रयासपछि मात्रै काजल म्याडमलाई बोलाउन सफल भएथ्यो । यता बिहानै साँझ चाँडो ढिलो र बेलुका साँझ बाहिर बसोबास गर्न काजल म्याडमलाई स्वीकृति थियन । आज बिदाको दिन भए पनि बजारमा आवश्यक चीज खरिद्नु छ भन्ने निहु पारेर नवै बजे भात किचन भ्याएर पतिको चङ्गुलबाट उम्केर उभो लागेकी थिइन् उनी । “आज श्रीमान् आउनु भएन” सरहरूको प्लेइङ कार्ड खेल्ने अखडामा चर्चा चलेको थियो ।


 “हतार नगरिस्योस्न म्याडम ! सुस्तरी …” काजल म्याडम श्रीमान्को देहरूपी सुख्खा वक्षमा सम्वेदनाका मुना टुसाहरू उमार्दै र पल्लवित हाँगाबिँगाहरू चुम्बनले आद्र बनाउँदै थिइन् । उनको अल्लि टटरो तर च्वाप्प च्वाप्प चुस्न र हृष्टपुष्ट शरीरका छाती, नाइटा, फिला र दुधका कालो मुन्टाहरू माडदै गर्दा ती प्रौढ मान्छे कामेझैँ गर्दै थिएँ । धेरै रक्तचाप, अलिअलि श्वास र भ्यासेक्टोमी गर्नेहरूमा कामुक क्षमता घट्छ भन्ने भ्रम आदि फिजिकल मेन्टल तनावहरूले उनी त्यसै विचलित भएछन् । काजल म्याडम भने अझैँ पनि तताएर काम लिने दिने विषयमा सकारात्मक भएर आरनको खलाँती चलाउँदै थिइन् । “उ हेरिस्योस्त म्याडम !” झयालको अन्तरबाट बाहिर संकेत गर्दै काजल मिसले भनिन् । उनले पर्दाले मुहार छोप्दै साईड नजरले बाहिर हेरें । उनको मूलढोकै अगाडि चउरमा एउटा जवान घोडाले मैमरा घोडीलाई गाँजेर समागम गर्दै रहेछ । दुईटै अश्वराग छरेर उद्दाम भिडन्तमा थिएँ र ’roundको वातावरण कम्पायमान बनाउँदै हिनहिनाइरहेका थिएँ । घोडीको यौनाङ्गबाट दूधका पचकाहरू छरिँदै थिएँ । बाँधिएको घोडी नखरा देखाएझैँ र भाग्न फुत्कन चेष्टा गर्दै गरेझैँ लाग्दथ्यो । तर आफ्नो पुरै कामेच्छा समाप्त नगरी न छोडेझैँ घोडाचाहिँ लगातार घोडीमाथि लागिरहेथ्यो । दूधका पचाका कहिले बन्द हुँदै र कहिले वर्षै थिएँ । 


त्यो दृश्यप्रति टोलाइरहेका प्रौढ व्यक्तित्व बिचरा श्रीमान् कुन समय स्खलित भएछन् उनीलाई होसै भएन र त्यहाँ आयोजित कार्यारम्भको लागि उनी असक्षम भइसकेछन् । र्सवाङ्ग नाङ्गी काजल म्याडमका अङ्ग-प्रत्यङ्गहरू हर्ेर्दै उनी बर्बराउँदै थिएँ – “चीजले कानुन अवसरमा काम नदिएपछि … ।” करिब एकघण्टा बितिसकेपछि प्रौढपुरुष बल्लतल्ल कपडा दल्न सुरु गरे । उनी कामेको जिउ र पराजित मानसिकताबाट द्रवीभूत बनिरहेका थिएँ भने काजल म्याडमको कामोद्वीप्त मुहार अशान्त थियो । शरीरका धमनीहरू उत्तेजनाको प्रवाहमा उर्लिएका थिएँ । केही लज्जा र घृणाको अभिव्यक्ति प्रकट गर्दै लुगा लगाएर काजल म्याडम छुट्टी माग्दै बाहिर लागिन् । हिँड्ने बेला श्रीमान्ले दुइसय रूपैयाँ हातमा नै राखिदिएथे । उनले पर्दैन भन्दाभन्दै हात थापेर नोट हत्याइन् र धोतीको फुर्कोमा भरिलो गाँठो पारिन् । “बिचरा बूढोले केही काम लिन सकिनँ । व्यर्थै इच्छा गरेर बोलायो मात्र र दुइसय खेर झार्यो ।” बाहिर निस्किएपछि काजल म्याडम मनमनै भन्दै थिइन् – “तर घुस खाको क्यास त होला नि ।” उनले तर्क थपिन् । आज बिहानैदेखि कचल्टिएको कामुक पिपासा चुपचाप गर्ने तरिका नदेखेर उनी केही बेर घोत्लिएर चौतारोमा बसिन् । ग्राहक बन्न सक्ने जवान पुरुष कतै भेटिएन ।


 उनी अधीर र अशान्त मन लिएर आवास फर्किइन् । आज बिहानैदेखि सिमसिमे रस परिरहेकोले चौतारीमा कोही सर आएनन् । “यो खानेपानीको सर त क्या फास्ट रहेछ । अस्तिमात्रै आ’को मानिस । आजै काजल म्याडमलाई पट्याइसकेछ ।” चौतारी पारीको घरकी मास्र्टर्नीले झयालबाट बाहिर हेर्दै भनि । बहिनीचाहिँले पनि त्यतै हेर्दै हो मा हो मिलाई । कुरा के थियो भने अघि पछि साढे ९ बजेमात्र चौतारीमा निस्कने काजल म्याडम आज ९ बजे नै निस्किएकी थिइन् । त्यहाँ कोही सर नदेखेपछि खानेपानीको डि.इ. बस्ने आवासभित्र चुपचाप छिरेकी थिइन् । यस अघि उनीलाई त्यहाँ पसेको नदेखेको पनि धेरै भैसकेको कुरा गर्दै दुईटै मास्र्टर्नी दिदी-बहिनीहरू एकोतार क्वारक्वार्ती त्यतै नयन लगाइरहेका थिएँ । दुईटै मास्र्टर्नी तीसबत्तीसे बूढीकन्या थिएँ । पहिले-पहिले इञ्जिनियर, ओभरसियर, लेखापाल जुन जुन फेला पर्छ उसैको निवास डेरामा रातसाँझ धाइरहन्थे । तर एउटीले गर्भ फ्याँकेदेखि र अर्कीचाहिँ मालको पियनसँग दश-पन्ध्र दिन हराएर फर्किएपछि दुईटै यस मामिलामा र्सतर्क थिएँ र दुईटै एक अर्काको जासुस बनेका थिएँ । काजल म्याडम त्यो आवासभित्र पस्नेबित्तिकै ती दुबै जनाको मन रतिरागले सन्न भयो ।


 त्यस आवासभित्र काजल म्याडम र डि.ई.बीच हुन सक्ने क्रियाकलाप, लीला, क्रीडाको काल्पनिक चित्रले दुबै जनाको मन-मस्तिष्क विहृवल बन्यो र काल्पनिक उत्सुकताले अभिभूत भयो । दुईटै आत्मकेन्द्रित बन्दै प्रलोभनको राल काट्तै र छिटो-छिटो र्याल निल्दै यौनजन्य क्षरीय रसगन्ध क्षरण गर्न र बहाउन सुरु गरे । दुईटै कामुकताले अभिभूत थिएँ । दुबै जनाको मन त्यो निवास बाहिरका डोर झयालमा कान थापेर भित्री क्रियाकलाप, ध्वनि, ध्वनि अथवा वार्ताहरू सुन्न र चियाएर हर्ेन औधि उत्सुक थिएँ । तर भौतिक रूपमा दुईटै हलचल गर्न असक्षम थिएँ र र्सप, बिच्छी र न्याउरीमूसाको सङ्गमको स्थितिमा एकअर्कोलाई एकोहोरो ताकिरहेका देखिन्थे । “डि.ई. साहेब के सारो ताकतवर होइसिंदो’रैछ ।” वरिपरि अरू सरहरूलाई तह लगाउने काजल म्याडम आज पानीपानी बनेर स्वाँफ्वाँ गर्दै थिइन् । माथिका शब्दहरू उनको ओठमा नै टप्किदै र मसिनो बोलीमा मुखरित हुँदै थिएँ, धेरै बेरको कमिसतपछि थाकेको र क्लान्त काजल म्याडम सन्तुष्ट मानसिकता लिएर उठेकी थिइन् । र आफ्नै नाङ्गो देहसँग स्वयम् लजाउँदै हतारहतार लुगा दल्न थालिन् । “तिम्रो छोराछोरी छैन – बाँझी जस्ती रैछ्यौ नि -” “छैन म्याडम ! हुँदै भएन ।” “किन त -” “खै किन भन्ने म्याडम ! पहिले पहिले डाक्टर जचाउँदा हुँदै छ भन्थ्यो । 


हिजो आज त उहाँ धेरै सेवन गर्नु हुन्छ । मदिरा धेरै खानेको छोराछोरी हुँदैन रे म्याडम ! अहिले आएका डाक्टर साहेबले बताउनु भा’को ।” “धेरै भन्या कति -” “एकदम कठोर र्ठराचाहिँ १ सिशी सेवन गर्नु हुन्छ दिनको । त्यसपछि उहाँ इन्तु न चिन्तु भएर केही नखाई अचेत भएर निदाउनु हुन्छ, उहाँसँग हिजोआज त सम्पर्क र गाडी उठ केही हुँदैन । अझ कहिले त १ बोतलले नपुगेर नेक्स्ट सिशी थप्नुहुन्छ । अरू नास्ता भोजन सबै बन्द । र यस्तोबाट के हुनु नि म्याडम ।” “त पति नै किन आवश्यक पर्‍यो त । यस्तै अरूबाट भए पनि त भयो नि ।” दुबै जनाको सम्वादको आखिरमा डिर्.इ. साहेबले भने । उनी अरू कुरा नथपेर धोतीको सप्कोले अनुहार छोप्दै मुस्कुराइरहिन् र कृत्रिम लज्जाले तिरोभूत बन्दै रहिन् । “अब जान्छु मिस” उनी अभिवादन गर्दै हिँड्न लागिन्, तर एकैछिनपछि नै आशक्तिको औडाहाले अभिभूत भएका डर्ीर्.इ. साहेबले डढाक भालेले अविवाहित कोरली पोथीलाई अचानक झम्टिएझैँ काजल म्याडमलाई पुनः झयाप्प अङ्गालोमा लिएर अधरको मधुपान गर्न सुरु गरे । “अहिले जान्छु म्याडम पुनः आउँछु बरु !” काजल म्याडम पग्लिएर डल्लो पर्दै र भन्दै पनि थिइन् । समयमै कार्यालय पुग्नु पर्ने बाध्यताले गर्दा उनी कसोकसो गरेर फुत्किइन् र लुगा मिलाउँदै जाने डाँका बाटोतिर लागिन् । “भर्खर दशमात्र बज्न लागेछ । रस परेको दिन यतिचाँडो को कार्यालय आउँछ र -” काजल म्याडमको मार्ग हर्ेर्दै डर्ीर्.इ. साहेबले भने । 


उनी मुस्कानको जवाफ फ्याँक्दै नगिचैको भित्ता नाघेर कार्यालयमा भित्रिइन् । आज सरलाई भनेर लिएर आएको ब्ल्याक अंगुर डर्ीर्.इ. साहेबकै निवासमा छाडेर गइछन् । नेक्स्ट दिन पनि बिहानैदेखि रस पर्यो । चौतारीको जमघट शून्य रहृयो । सबेरैदेखि नै काजल म्याडम पनि जिल्लाका बडासरको निवासमा थिइन् र कहिले दाल-चामल केलाउने, कहिले कपडा ओछ्यान मिलाउने, कहिले भान्छातिर गईकन भान्छे युवकलाई भोजन उत्तम बनाउन अहर््राईसिकाई गर्ने जस्ता कामहरूमा मग्न थिइन् । हरेक धन्दा र हुकुम साथै उन्का चञ्चल आँखाहरू सर साहेबतिर परिरहेका हुन्थे । हुन त प्रभातकालीन भेटमै उनीहरूले फिजिकल कामोद्दीपनको ज्वारभाटालाई चुपचाप पारिसकेका थिएँ र सम्भोगान्तरमा क्षरित आलो बास्ना डुङ्डुङ्ती गनाएर सन्तुष्टिको अनुभूतिमा मस्त थिएँ । अहिले भर्खर प्रौढताको सिँढीमा उक्लिन सुरु गरेको सर साहेबको हृष्टपुष्ट ज्यू जवान देख्तै अक्सर काजल म्याडम भावातिरेकको स्थितिमा पुग्दथिन् । उनको मुस्कुराइरहेको चेहरा, रसिक स्वभाव, विनोदी आदत र सौर्न्दर्य पारखी चेतनाले गर्दा काजल म्याडम मन्त्रमुग्ध परेकी थिइन् र अरू सरसँग भन्दा उनैसँग धेरै सम्पर्क पनि गर्दथिन् । तर उनीकहाँ लागिरहने भीड, व्यस्तता र बेसी जिम्मेवारीले गर्दा बेलाकुबेला जथाभावी आउन जानु र बसउठ गर्ने जस्ता विषयमा ती दुईटै र्सतर्क थिएँ । 


टाढा गामबाट एकजना तरुनी कल्कलाउँदो शिशु काखमा लिएर डोर अगाडि उभिन आइछ । काजल मिसले कौशीबाट हेरेर भित्रै साहेबमा जाहेर गरिन् । साहेबले चाख राखेर सोधखोज गरे । “मिस हाम्रो आफ्नै विष्टले मलाई काठमाण्डु लगेर लगाउनु भयो, र दुई शरीर भए पश्चात छाडेर कता जानु भयो कता – यी बालक यहीँ हो । इन्साफ पाउँ हजुर तिनलाई खोजि मेरो घरजमको व्यवस्था गरिदिनु पर्यो मिसकार !” दमिनी युवती भन्दै रुदै गर्दै थिई । उनको मन कुँडिएर घुँक्क घुँक्कमा विस्फोट हुँदै थियो । काजल म्याडम उनलाई सम्झाइबुझाई गर्दै त्यो बालक हातमा नै लिएर खेलाउँदै पनि थिइन् । उनीलाई त्यो बालक मागेर पालौँ जस्तो लागिरहेको थियो । निःसन्तान काजल म्याडमको उजाड मातृत्व त्यो रमणीय, स्वस्थ र असहाय बालकप्रति दयाद्र बनेर पग्लिदै थियो । बडासरले त्यो केटीसँग निवेदन लिएर तोक हुकुम गरिदिए । र भान्से केटोलाई साथमा लगाएर कारवाही अघि बृद्धि गर्न ठानातिर पठाइदिए । भान्छे केटा अघि लाग्यो । केही समालिएर त्यो युवती पछि लागि । “आ अहिले भर्खरै प्रजातन्त्र आ’को छ के कार्यालय गइरहने म्याडम सधैँ !” काजल मिसले अलि पात्तिएझैँ गरेर भनिन् ।


 र सारा झयालढोकाहरू डामडुम्म लगाएर एउटामात्र खुलेको झयालबाट घुसेको छिर्के उज्यालोमा सर साहेबलाई निर्वस्त्र बनाउँदै ओठ, अनुहार, हात र संवेदन अङ्गहरूलाई मधुरसले भिजाउन थालिन् । हुँदाहुँदै पलङ्गको चार्ँइचर्ुइ, चुरीहरूको छिर्लिङ विर्लिङ अधरको आर्तनाद र गलाको मधुरो चित्कारसँग ती दुई नाङ्गो स्त्री-पुरुषहरू समागमको मधुर महोत्सवमा मुखरित हुन सुरु गरे । ब्युँझदा सर साहेब एक्लो रहेछन् । झयालढोका यथावत छाडेर काजल म्याडम अघि नै कतिबेर हिँडिसकिछन् । तर ओछ्यानभरि उनको जिउको बास्ना फैलिएकै थियो । यत्रतत्र केशका रौँहरू, सिरानीमा जोडिएको अधरको लिपस्टिक, टीका र चुरा फुटेर जमिनमा छिरलिएका टुक्राहरूले उनको निकट उपस्थिति र सामीप्य जनाइरहेका थिएँ । “दिवा शयन त्यति उत्तम नभए पनि आनन्दकारक पक्कै हो ।” उनी मनमनै कुराकानी मस्त हुँदै एक्कासि जागे, अनुहार धोएर लुगा फेरे । र कार्यालयतिरको मार्ग गए । यस्तै-यस्तै गरि काजल मिसले त्यस जिल्लामा आउने सबैजसो सरहरूको पालैपालो सच्चा मित्र बनेर बैँसका दिनहरू मोजमस्तीमा बिताउँदै गइन् । उनको नशालु बास्ना र सेक्सी स्पर्शबाट सारा अभिभूत रहे । नयाँ जीवनको सञ्चार लिँदै रहे । १ दिन मध्यराततिर अप्रत्याशित रूपमा काजल म्याडमका पति खोक्ताखोक्तै ब्लड छादेर अचेत भएछन् । उनले चिच्याएर गुहार मागिन् । ’round छरछिमेक कुल भएर बिरामीलाई चिकित्सालय पुर्याएथे । पौष्टिक आहारको घटी, अत्यधिक मदिरा र धुम्रपानले जर्जर निर्मित क्षयरोग ग्रस्त कृषकायाबाट कतिखेर प्राणपखेरु उडिसकेछ । कसैले पनि पत्तै पाएन । चिकित्सालय पुगेर डाक्टर देखाउँदा उनले जाँचबुझै नगरी मृत घोषित गरिदिए ।


 टीका धागो चुरा पन्छाएर काजल मिसले विधिपूर्वक वैधव्य वरण गरिन् र धेरैबेरसम्म टीठलाग्दो गरि रोइरहिन् । बिहानै सबैतिर आवाज फैलियो । प्राय जसो सरदेखि पियनसम्मका कार्यकर्ता, सङ्घ-सङ्गठनका पदाधिकारीहरू उपस्थित भएर काजल म्याडमलाई सम्झाइबुझाई गरे । उनीहरू सबैको शक्ति मद्दतबाट शव सद्गत गर्ने कार्य सम्पन्न भयो । ह्वाईट परिधानमा कोराभित्र बस्दै क्रियापुत्री बनेर तेह्र दिनसम्मको काजक्रिया सम्पन्न गरिन् । र क्रिया समाप्तिपछि आसौचको खानपीन र कपडा कपडासमेत फुकाएर कोरा बाहिरको विश्वमा उत्रिइन् । यतिखेर उनको जिउ हिउँजस्तै कञ्चन निर्मित देखिन्थ्यो । अलि दिनसम्म आँधीपछिको प्रभातझैँ उनको दिनचर्या गतिहीन १ तमासको र सात्विक प्रकारको रहृयो । साहचर्य कतै भएन । शुद्ध खानपान रहनसहनमा सौम्यता जम्यो । वैधव्य वरणको केही टाइम बितेपछि काजल म्याडम अझ रमणीय, स्वच्छ र पुखली बन्दै गइन् । सुरुको सात्विक आचरण र चुपचाप स्वभाव धेरै दिन दीगो रहन सकिनँ । अभिसारको क्रममा पुनः प्रारम्भ भयो । विना बारबन्धन स्वच्छन्द विचरण गर्ने जङ्गली अर्नाजस्तै उनी स्वतन्त्र र अस्लील बनेर निर्वाध अभिसारमा सक्रिय भइन् ।


 यता भित्रभित्रै उनको हृदयमा चिन्ता पनि पलाइरहेको थियो । ’cause पहिले पतिरूपी बन्धन या आड भरोसा थियो । पतिको अस्तित्वमा उनको अभिसार सुरक्षित थियो । कहिल्यै पनि गर्हित र लाञ्छित बन्ने शङ्का थियन । समयको नियन्त्रण थियो । अब त्यो नरहँदा कतै समाजको आँखामा अवहेलित र गर्हित वाइफाले बनिन्छ कि भन्ने धुकचुकी उनको अन्तःस्करणमा टाँस्सिइरहेको थियो । वैधव्य वरणको एकाध महिनापछि नै फेरि चालु भयको काजल म्याडमको अभिसारको क्रममा दुइचार मास बित्दा-नबित्दै अरू बढेर गयो । पहिले दिउँसो र त्यसमा पनि कार्यालय टाइम आसपासमात्र लुकिछिपी चल्ने चर्तिकला अब झाङ्गिँदै फैलिदै जानु लाग्यो । हुँदाहुँदै काजल म्याडम प्राय जसो घरै जानु छाडेर दिनरात रमिसङ्गमा बिताउन थालिन् । घरै गए पनि उनको वरिपरि दुइचार पुरुषमित्रहरू पक्कै हुन्थे र ती सारा सरमुनिका साधारण कर्मचारीहरू हुन्थे । अब गाउँलेहरू काजल म्याडमको ’bout धेरै नाटीकुटीका कुराहरू निकालेर गाउँबाटै हटाउन भेट्टाएँ हुन्थ्यो भन्न सुरु गरे । बजारियाहरू हेपेर छड्के दृष्टि लगाउने भएर पिठ्यूपछाडि कुरा काटेर गिल्ली गर्न सुरु गरे । तर काजल म्याडमको अगाडि हम्मेसी अनुहार फोर्न कसैको ताकत थियन ।


 भित्रभित्रै बारुद भएर कुराहरू सल्कँदै थिएँ । यता शीतल हावामा काजल म्याडमको स्वच्छन्द जिन्दगी चङ्गाझैँ कावा खाइरहेको थियो । पुनः एउटा कालखण्ड बितेछ, समयचक्र आफ्नै स्पिडमा गुड्दै थियो । केही समयदेखि रजस्वला हुन बन्द भए पश्चात विधुइ काजल म्याडम पुनः एक चोटि स्तब्ध भइन् । डाक्टर जचाउँदा गर्भ रहेको ठहर भयो । व्यभिचार र अभिसारमा विचरण गरिरहने उनको घुमन्ते जीवनमा अचानक परिवर्तनहरू देखिए । उनी अन्तरमुखी र एकाङ्की बन्दै गइन् । अलि दिनपछि पुनः मन दरिँदै गयो । उनले आफूलाई दुई जीउ भयको समाचार सारा सम्बन्धित सरहरूकहाँ पुर्याएर खैलाबैला मच्चाइदिइन् । जम्मैले उनीलाई गर्भपतन गराउने सुझाव दिए । र त्यसका लागि पर्ने किराया भरोट र आर्थिक दायित्व आफू ब्यहोर्न तत्पर पनि भए । तर काजल म्याडम अर्कै कुरा सोचेर दरिदै गएकी थिइन् । आफ्नो गर्भ संरक्षण गरेर एउटा छोराछोरी जन्माउने र कुनै सरको धर्मपत्नी भएर जिन्दगी बिताउने चाह उनमा तीव्र बन्दै गयो । उनी त्यहाँका केही जवान र कमाई काज हुने खाइलाग्दा सरहरूलाई आफू श्रीमती भएर बस्ने प्रस्ताव राखेर मन चोर्न थालिन् । त्यसपछि उनीलाई देख्नेबित्तिकै सारा सरहरू दुर्दुहाइ गरेर तर्सिन सुरु गरे ।


 “केही नलागे न्यायालय गईकन पनि आफ्नो पति कायम गरेरै छाड्छु । पतिविना गर्भ रहँनै सक्तैन । मेरो लागि सबभन्दा ताकतवर प्रमाण नै यहीँ भइहाल्यो नि !” काजल म्याडम मनमनै तर्क गरिरहन्थिन् । उनको आत्मकेन्द्रित जीवनमा कोही सहायता गर्न तत्पर देखिएन । आजभोलि गर्दागर्दै बृद्धि हुँदै गाको भ्रूणले उनको फिजिकल व्यक्तित्व समाजसम्बन्धी प्रतिष्ठा तहसनहस भैसकेको थियो । गाउँ-छिमेकीहरूले तुरुन्त गाउँघर छाडेर जाने घुर्कीको हुकुम दिइसकेका थिएँ । तर काजल म्याडम टसमस गरिरहेकी थिइनन् र कसैसँग कुनै बारेमा सवालजवाफ पनि गर्दिनथिन् । एक समय बिहानै हाट चोक कार्यालय सबैतिर आवाज चल्यो – जिल्लाका सारा सरहरू सरुवा माग्न काठमाण्डौ गए रे ! दुइचार दिन यता सिरानबजारको चौतारो पनि रित्तो र शून्य देखिन्थ्यो । हुँदाहुँदै काजल म्याडम मरुभूमिको एक्लो रुखझैँ असहाय र एकाङ्की बन्दै गइन् । तापनि आफ्नो पेटभित्रको भ्रूणलाई कुनै सरको जिम्मेवारी लगाएर आफू सम्पन्न गृहिणी, सर साहेबनी बन्ने चाहना उनको हृदयमा झन्झन् तीव्र बन्दै गइरहेको थियो