मनोरमको चिकाइ कुकर्म । Manoram ko chikaai Kukarma । Nepali yauna katha

मनोरम बिरगञ्जको एक पुरानो मोहल्लामा बस्छ। नाम सुन्दा साधारण लाग्छ, तर उसको जीवन असाधारण रहस्यले भरिएको छ। उसँग दुई विशेष शक्ति छन्, जुन उसलाई वर्षौँ अघि एक साधुबाट प्राप्त भएको थियो। पहिलो, उसले चाहेमा कुनै पनि ठाउँलाई बाहिरबाट अघोषित ढाल जस्तै बनाउन सक्छ — त्यहाँको आवाज बाहिर नजाने र भित्री दृश्य कसैले नदेख्ने। दोस्रो, ऊ आफैलाई अदृश्य बनाउन सक्छ। यी दुई शक्ति लिएर ऊ सहरमा हिँड्छ, रमाइलो गर्छ, र जीवनलाई अनौठो ढंगले बिताउँछ। बिरगञ्जको बिहान धुलाम्मे सडक र चिया पसलको तातो धुवाँसहित सुरु हुन्छ। मानिसहरू आआफ्नो काममा व्यस्त भइरहेका बेला मनोरम भने मुरली चोकमा पुगिसकेको हुन्छ। उसको लागि चोक, बजार, र घण्टाघर मानौं एउटा विशाल रंगमञ्च हो, जहाँ दिनहुँ नयाँ दृश्य देखिन्छ। तर मनोरमको नजर सधैं मानिसहरूको अनुहारभन्दा बढी तिनको स्वभाव र चालचलनमा टिक्छ। कहिले ऊ पढ्न विद्यालय जाँदै गरेकी किशोरीहरूको हाँसो सुन्छ, कहिले काममा हतारिएका युवतीहरूको दौडधुप नियाल्छ। 


उसको मनमा एउटा अनौठो रोमान्टिक भावना जाग्छ— मानौं ऊ ती सबभन्दा टाढा भए पनि कुनै रहस्यमय दूरीबाट जोडिएको छ। एकदिन ऊ घण्टाघर नजिकैको बगैंचामा पुगेको थियो। त्यहाँ फुलेका रातो गुलाबहरूले उसको मनलाई झन् रोमान्टिक बनाए। यत्तिकैमा उसले देख्यो—कपालमा हरियो फिता बाँधेर एक केटी किताब पढ्दै बसेकी थिई। ऊ उसँग बोल्न चाहन्थ्यो, तर आफ्नो शक्ति प्रयोग गरेर नजिकै पुगेर चुपचाप उसको स्वर सुन्न रुचायो। केटीले कविता पढिरहेकी थिई—मायाबारे, प्रतीक्षाबारे। मनोरमलाई अनायास लाग्यो, मानौं ती शब्द उसकै लागि लेखिएका हुन्। अदृश्य भएर नजिकै बस्दा ऊ सोच्न थाल्छ—“यदि म सामान्य मानिस भए, उसँग सिधै भेट्थेँ भने कस्तो हुन्थ्यो होला? उसलाई हाँसेर नमस्ते भने, ऊ पनि हल्का मुस्काइदिऊँथी कि?” तर वास्तविकता फरक थियो। उसको शक्ति नै उसको वरदान पनि थियो, शाप पनि। अरूले देख्न नसक्ने भएकाले ऊ सधैं दूरीमा मात्र रमाइरहन्थ्यो। त्यो दिनपछि मनोरमले त्यही बगैंचालाई आफ्नो रोजाइको ठाउँ बनायो। बेलुकी हावा चल्दा, पातहरू खस्दा, र परको घण्टी बज्दा ऊ चुपचाप त्यहाँ पुग्थ्यो। कहिले केटी फेरि आउँथी, कहिले खाली बैंचमा ऊ एक्लै बस्छ। तर उसको मनमा प्रेमको बीउ उम्रिसकेको थियो। अब ऊ शहरका हुल्मुल सडक, भीडभाड पसल वा चम्किला गाडीभन्दा पनि त्यो शान्त बगैंचाको प्रतीक्षा गर्न थाल्यो। उसको लागि अदृश्य भएर भीडमा रमाउनु भन्दा कसैको आँखामा देखिने चाहना बढ्न थालेको थियो। उसले महसुस गर्न थाल्यो—माया भनेको चुपचाप टाढाबाट नियाल्नु मात्र होइन, कहिल्यै देखिन, महसुस गर्न र जीवनसँगै यात्रा गर्न हो। मनोरमको कथा यत्तिकै रहस्यमय छ। ऊ अझै अदृश्य भएर हिँड्छ, तर भित्रभित्रै उसलाई एक दिन आफ्नो शक्ति छोडेर सामान्य जीवनमा फर्किन मन लाग्छ। किनभने साँचो रोमान्स अदृश्य भएर लुकेर होइन, खुलेर, एकअर्काको आँखामा आँखाले खोज्ने जादुमा बस्छ भन्ने कुरा ऊ बुझ्न थालिसकेको छ। बिरगन्जका सारा लेडिज ट्वाइलेटहरु उनले भ्याइसक्यो। मनोरमलाइ केटीहरुले पिशाब फेरिरहेको हेर्न एकदम मन पर्छ। होटेलका फ्रेस रुम, रिसोर्टका बाथरुमहरुमा ऊ लुकेर बस्छ। जुन होटेलमा सुन्दरी युवती देख्छ, त्यही रुममा छिर्छ। कपडा बदल्दा केटीको दुधहरु नियाल्छ। पेन्टी र ब्राहरु सुँघ्छ, र केटीहरुको सुगन्ध कम्पेयर गर्छ। सबैभन्दा स्वादिष्ट लागिरहने सुगन्ध भेट्यो भने ऊ कहिलेकाहीँ रातभरी त्यही कोठामै बसिदिन्छ। 


कयौं दिन र साता उनले यसरी नै बितायो। उसलाई लाग्छ कि मात्रै सुघेँर, हेरेर मात्रै पुग्दैन, छुनु पनि पर्छ। उसलाई माडन मन छ, च्वाप्प च्वाप्प चुस्न मन छ। चिक्न मन छ। चोकमा डुलिरहँदा, झट्ट उस्को एकाग्रता १ अधवैसें आइमाइमा पर्छ। उसंगै हिडिरहेकी करिब १४-१५ वर्षकी युवती देख्छ। ममी सुपुत्री, मार्ग काट्न हतार गर्दैछन्। ऊ पछिपछि लाग्छ। बढी मूल्यको देखिने सारी पहिरिएकी छिन् ममी चाहिँले। वानपिस पहिरिएकी छोरीको लुगाले साप्राको आधी पनि ढाकेको छैन। फुच्ची बेलाबेलामा साँप्रामा कसिलो भयको कपडा मुनि तान्छे। छोटो ब्ल्याक र कर्ली गरेको केश छ। अल्लो हिल लगाएर ठमठम हिड्दै छे। उनले पछि पछि घरसम्मै पिछा गर्यो। दुईटै ममी छोरा घर भित्रै छिरे, ऊ पनि छिर्यो। युवती रुममा पसी, सँगै ऊ पनि छिरिहाल्यो। युवतीले डोर बन्द गरि। मनोरम रुमको नेक्स्ट कुनामा गईकन हेर्न थाल्यो। युवतीले वान पिस खोली। ब्ल्याक टिसर्ट र रातो रङ्गको पेन्टी पहिरिएकी थिइ। युवती टिसर्ट र पेन्टी लगाएर दराजको ऐना अघि उभिइ। मोबाइलले ऐनामा खिच्दै पिक्चर हेर्न थाली। उनले टिसर्ट फुकाली। मनोरमकाका नयन केटीको दुधमा गाडियो। कलिलो दूध, पुटुक्क आएका। युवतीले दुईटै हातले आफ्नो दूध मुसारी र ऐनामा आफूलाई जिस्काइ। र पुनः पिक्चर खिच्न थाली। हरेक पिक्चर उनले हेर्थी र मेट्ने गर्दथी।


 उनले पेन्टी पनि फुकाल्नै लागेकी थिइ, मुनिबाट ध्वनि आयो। ‘निरुता, मुनि आउ न त!’ उनले समिज लगाए, सर्ट हाफ पेन्ट घुसाएर मुनि गइ। मनोरम पनि साथ साथै मुनि गयो। ‘पुनः केही नलगाइ आइस भित्रै!’ ‘आ..मम त्याग्नु न।’ ‘कोही आए भने के भन्लान्, ठूली भइस सुपुत्री अब, लगाउने, बस्ने विषयमा त एकाग्रता दिनुपर्यो नि।’ ‘आहा’ के नै भ’को छ र।’ ‘कस्तो के नै भ’को छ, हेर त, तेरा दूधका मुन्टा समिज बाहिर देखी देखिएका छन्, मानिस आएभने थोरै शर्म सरम भन्ने कुरा हुन्छ नि। गइहाल त लगाएर आइज भित्र।’ ‘ल ल! अब सुत्नेबेला कोही आउन्न, खाएर गइहाल्छु, र कपडा लगाएरै सुतम्ला।’, ऊ ठवास्स सुन्दरी ‘तलाई जति भनेनि नलाग्ने भयो।’, ममी छोरीको विवाद साम्य भयो। यता मनोरम केटीको आमाको ठुला दूध माझको दुलो हर्दैमा मस्त थियो। मनोरमको हृदयमा सोच चल्यो, ‘ममी सुपुत्री भन्दा कम्ता कम छैन, छोरीको साप्रा उस्तै आकर्षक, अहिले आमाको दूधको ठुला पोका राम्रो लाग्यो।’ झुकेर छोरीको थालमा भोजन हालिदिदाँ ब्राबाट दूध लगभग निस्कनै चाहेको मनोरमले धेरै ध्यानले हेर्दै गयो। ममी सुपुत्री दुईजनाले खानाँ खाइरहँदा पातलो म्याक्सी लगाएर सोफामा बसिरहेकी केटीको आमाको तल गईकन बस्यो मनोरम। उनको चिल्लो साप्रा प्रति अचानक मोहित भयो। कुर्ची मुनीबाटै समय बखतमा पेन्टीसम्म देखिने गरि फाट्ने साप्रा हेर्दै मस्त आनन्दपान गरिरह्यो। आमाछोरी किचनबाट निक्लेर गोष्ठी कोठमा पुगे। बुबु चाहि घरमा रहेनछन्।


 सुपुत्री खुरुखुरु आफ्नो कक्ष तिर कुदिँहाली। मनोरम गोष्ठी कोठामै आमाको कामुकताको रसपान गर्दै बसिरह्यो। म्याक्सी गोडा भन्दा माथि सारेर पालेंटी पक्डेर बसिरहेकी उनी बसाइको पोजिसन चेन्ज गरिरहन्थिन। मनोरमले दूध र साप्राको त्यो प्रेमलीला कति पनि नछुटाइ अवलोकन गरिरह्यो। लगभग आधा घण्टा पछि टेलिभिजन बन्द गरेर उनी सुत्ने कक्ष तिर लागिन। मनोरम अघि नै पुगेर १ कुनामा उभियो। कोठमा पुग्नासाथ ब्रा र पेन्टी फुकाली। मनोरम उनको जिउको आकार देखेर दंग पर्यो। नाङ्गो रुप। रात गाउन लगाएर उनी शय्यामा पल्टिइन। यस्तो मदकता मनोरमले कहिल्यैकाहीँ मात्रै देख्ने गरेको थियो। केही समय सम्मै उनी निदाइनन्। मनोरमले हेरिराख्यो। सुस्तरी, निद्राले छोप्दै गई सकेपछि उनको चलमलाहट बन्द भयो। मनोरमले आफ्नो मन्त्र उपयोग गर्यो। रुम बाट बाहिर ध्वनि जानु नसकिने बनायो। आज मनोरम हेरेर मात्रै चित्त बुझाउनेवाला छैन। उसलाई केही गर्नुछ, केही उत्कृष्ट, सेक्सी र जबरजस्त सेक्स। उनी निदाएको केहीबेरमा मनोरम आफ्नो स्वभाविक स्वरुपमा देखा पर्यो। र शय्यामा चढेर दुई तिघ्राका मध्यमा हात घुसारेको मात्रै के थियो, उनी झंसंग भएर उठिन। केही बेर ‘आबुइ र बाबुइ’ गरिन। मनोरमले बलजफत आफ्नो जिउ उनको जिउ माथि थचारेर चुम्बन गर्न आँट्यो। उनले शक्ति गरिन्, मनोरमलाइ ज्यानमाथि देखी लडाउन चेष्टा गरिन। मनोरम साह्रो ताकतवर र सुगठित जिउ भयको उनको केही जोड चलेन। उनी चिच्चाउन थालिन। बिलौना गरिन। बिन्ती गरिन। मद्दत मागिन। उनको विलौना सुन्ने त्यहाँ मनोरम सिवाय अन्य कोही थियन, र ऊ बिलौना सुन्न आएका थियन पनि। मनोरमले गाउन माथि बाटै उन्का अजंगका दूध दल्न थाल्यो। उनी माथि उल्टो परेको उनको लिङ्गले उनको जाँघमा प्रेसर दिएका थियो। ऊ आफ्नो लिङ्गले प्रेसर दिएर उनीमाथी घिस्रिन थाल्यो।


 उनी चिच्चाइरहिन, ‘छोड्दे….नानु …. !’ मनोरमले प्यान्ट खोलेर उनको नग्न पुति भित्रै छिरायो। उनी छटपटाइन। सायद मनोरमको लाडोको साइजले होला। घोडाको जत्रो। ‘ऐया…. दुख्यो….आ…आ…अँ…’, उन्का पिडाबोधका स्वरहरु बाहिर आउन थाले। मनोरमले उनको जिभ्रो च्वाप्प च्वाप्प चुस्न थाल्यो। र पुति चिक्दै गयो। चिक्दै गयो। मनोरमको यो १ ताकत नै थियो। ऊ निरन्ततर चिक्न सक्थ्यो छोटो समय। १ प्रहर उस्को लागि केही थिएन। उनी थकित भइसकिन। मनोरमले आधा प्रहर पछि उनीलाई घोप्टी पारेर, चाकमा लाडो हुल्यो। फुसीले चिल्लो भैसकेको भए पनि एत्रो आकारको तेत्ति साना दुलोमा छिर्ने कुरा भएन। ‘आहा….’, उनको सबैभन्दा चर्को स्वर। धेरै पिडा भएझै लाग्थ्यो। मनोरमले मस्त चिक्न थाल्यो। उनको चाकमा ब्लड आयो। तर मनोरम रोकिएन। र दश मिनेट पछि पुनः ठाडो बनाएर पुतिमा दिन थाल्यो। चाकको रगतले पुति पनि रातो रङ्गको भयको थियो। मनोरम मच्चिदा उनको जिउ शय्यामा तलमाथी हुन्थ्यो। उनको मुहार रातो रङ्गको सेक्सी थियो, र थाकेको पनि। मनोरमले अन्तिम शट दिन थाल्यो, ‘स्वात्त क्ववाच…..प्वाक…प्वाक….’ र सारा फुसी उनको पुति भित्रै झारेर लाडो निकाल्यो। करिब डेढ घण्टासम्म चिक्न सक्यो। त्यसै नाउँ मनोरम भयको होइन रहेछ। डेढ घण्टासम्म त उन्का सेतो तिघ्रा चलमलाउन सक्ने भए न उनी कुरा गर्न सक्ने नै भएनी। मनोरम छेउमा पल्टियो। र प्रथम चोटि बोल्यो। ‘अब तिम्रो स्तन देखाएर हिँड्ने सुपुत्री चिक्छु।’ सुन्नासाथ उनी खाटबाट उठ्न खोजिन। मनोरमले उनको दुईटै हात एकआपसमा बाँधिदियो। त्यसरी नै गोडामामा पनि सल बाँधेपछि उनी चिच्चाउन मात्रै सक्ने भइन।


 ‘नछो मेरो छोरीलाई!’ ‘छुने? छुने कसले भनेको छ र?’, मनोरम कानको छेउमै पुगेर भन्यो, ‘पुति च्यात्ने पो भनेको!’ ‘नानु…..’, उनले बलले चिच्याइन। ‘नानु त अब मेरो भइन!’, निर्दयी मनोरमले उनको पुतिमा पूरा हात घुसाएर भित्रै बाहिर गर्यो। बिचरी पिडाले चिच्याउन पनि सकिनन्। लगभग १ प्रहर साथै सुतेपछि उनीलाई बाँधेकै स्थितिमा छाडेर खाटबाट ओर्ल्यो। ‘पख तिम्री छोरीलाई यहीँ ल्याएर आमाकै अघि ठोक्छु।’ मनोरमलाई रिसको नजरले हेर्नु सिवाय उनीसंग केही पनि तरिका थिएन। मनोरम रुम बाट निक्लेर निरुताको कोठातिर लम्क्यो। आमाकै जस्तो ड्रेसमा ऊ अझैँ पनि फोन चलाएर बसिराखेकी रहिछ। मनोरम बिस्तारै गईकन उस्को फोन तानेर फ्याँकिदियो। आश्चर्य र भय एकै पटक निरुताको मुहारमा देखियो। ‘ल हिड, तिम्रो ममिले डाक्नु भ’को छ।’ ‘को हो तपाईं?’ ‘म तिम्रो ममीलाई चिक्ने मानिस हो, अब तिम्रो पुति च्यात्न आ’को।’ ‘ममी…..’, निरुता बलले कराइ। मनोरमले कम्मरमा पक्रिएर उनलाई हत्तपत्त पक्रिएर रुम बाट बाहिर निकाल्यो। र उसकी आमाको कोठमा पुर्याएर डोर बन्न गर्यो। बाँधिएको स्थितिमा आमाको नाङ्गो परिस्थिति देख्दा ऊ तर्सिइ। ‘ममी…!’, ऊ रुदै आमाको किनारमा पुगि। ‘सुपुत्री… भाग….नबस छिटो।’ 


निरुता खाटबाट ओर्लिन खोज्दै थिइ। नग्न भैसकेको मनोरमले पक्रिएर मुखमा लाडो कोचिदियो। ‘चिक्ने ब्रा नलगाइन स्तन देखाएर हिँड्ने भएकी होइन, ल खा!’, त्यत्रो लाडो त्यति साना मुखमा जबरजस्ती छिर्यो। निरुताको श्वास नै जाला जस्तो भयो। उसकी ममी गहभरी आशु पारेर रुदै ‘छोड्दे मेरो छोडीलाई, मलाई गर जे गर्नु छ।’ भन्दै कराइरहिन। निरुताको जिउबाट गाउन यसरी तान्यो कि त्यो च्यातिदाँ उस्को कन्नोमा त्यसले कम काटेर रगतै आयो। ऊ पीडा भयो नि पीडा भयो भन्न थाली। उस्को सप्रेका दूध चुस्दै उस्को साना पुतिमा लाडो बलले हुल्यो। निरुता पिडाले कराइ। पुतिबाट ब्लड आयो। निरुता नयन बन्द गरेर सहन खोजी। कुमारी पुतिमा आमाले पनि नथामेको लाडो पसाउदा कस्तो भयो होला। पन्ध्र मिनेट बित्दैमा उस्को होस् गुम्ने र पुनः पीडा भयो भनेर चिच्चाउने गर्न थाली। मनोरम भने बलले उस्को पुति साँच्चैको टुक्राटुक्रा बनाउन तल्लिन छ। फुसी भन्दा धेरै ब्लड निरुताको पुति आसपास भइसक्यो। करिब ४० मिनेट उनले उस्को जिभ्रो चुस्दै पुति चिक्यो। ममी छोरीलाइ त्यसरी नै छाडेर मनोरम आफ्नो मार्ग लाग्यो।