सालीभेनाको होलीमा चिकाइ । Saali Bhenaako Holi । Nepali Sex Story

होइन पति ब्यक्तिको जात पनि कस्तो हुँदो र’ छ तरुनी हेर्दै खुसी पर्ने । तरुनी भनेपछि धन देख्दा महादेवको तीन नेत्र भनेजस्तै हुन्छ । मन पनि कस्तो हो कुन्नि मार्ग हिँड्दा होस् कि कुनै यात्रामा होस्, यी मर्दहरू मात्र तरुनीकै चक्करमा हुन्छन् । काम कुरा एकपट्टी कुम्लो बोकी ठिमीतिर । रचनाले केटालाई कयौंपटक नजिकबाट जान्ने अवसर पाएकी थिई । त्यसैले ऊ श्रीमान्को चर्तिकलामा दृष्टि दल्न चाहन्थी । हिजोआज गोकुलमा परिवर्तनहरू पनि देखा परेका थिएँ । ऊ यस्तै ठान्थी । त्यसैले ऊ आफ्नो श्रीमान् अर्थात् गोकुललाई दोषी झैं हेर्थी । रचनालाई भित्र्याएको दिन गोकुलले भनेको थियो, ‘हेर रचना मेरो पछिल्ला दिनहरू कोट्याउँदिन किनभने बितिसकेका कुराले केही हुँदैन । बेकारमा सबै टेन्सन मात्रै हुन्छ । ’ त्यतिबेला रचना सरङ्ग् भएकी थिई । कुनै अज्ञात भयको हावाले छोएर गएजस्तै भयको थियो । किनभने उस्को अतीत अमिलो थियो । पुनः पनि उनले मन थाम्दै फिस्स हाँसेकी थिई। रचनाले विवाह हुनुपूर्व नै केटालाई नजिकैबाट जान्ने, बुझ्ने अवसर पाएकी थिई । क्याम्पसमा पढ्दा उनलाई कसैले पनि दिनहुँ चियाएर एकनासले हेरिरहेको हुन्थ्यो । धेरै दिनको हेराइपछि त्यो केटोले रचनालाई माया प्रस्ताव राखेको थियो । रचनाले पनि उमेरको उन्मादमा सही–गलत छुट्याउन नसक्दा पनि उस्को प्रस्ताव स्वीकार गरिरहेकी थिई ।


छोटो अवधिसम्म माया नाता सुमधुर रह्यो । एक समय एक्कासि त्यो केटासँग अर्कै युवती चेस्टमा टाँसिएर बसेको देखी । रचना त्यो देखेर अग्नि भए पनि ऊ सरासर घरतिर लागि । कस्ताकस्ता सोच पोख्ने त्यस पुरुषको बचन सम्झी । त्यसका बाचा–कसम र रसिलो भावनाहरू सबै निरर्थक लाग्यो उनलाई । यसरी उनले लोग्नेमान्छे चिनेकी थिई, जानेकी थिई, भोगेकी थिई । समुदाय पनि पुरुषत्वको नै छ, रचना सोच्थी । के पुरुषहरू सारा यस्तै हुन्छन् ? कहिलेकाहीँ ऊ आफ्नो लोग्नेको हाउभाउमाथि पनि आशंका गर्‍थी । ‘अफिसमा पनि महलिा कार्यकर्ता छन् नै होला । कतै त्यतैतिर लहसिएको त छैन मेरो गोकुल †’ श्रीमान् कहिलेकाहीँ कार्यालयबाट अबेला गरि आउँदाखेरि पनि सशंकित हुन्थी । छटपटी हुन्थ्यो उनलाई । भान्सामा काम गर्दा पनि उस्को मन उतैतिर हुन्थ्यो । आत्तिएको मन लिएर घरिघरि नयन बाटातिर तेर्सिन्थे । घरको मूलढोकामा बत्तीको उज्यालोमा हेरिरहन्थी । उनीहरूको विवाह भएयता छोराछोरी भयको छैन । भनौं रचनाको कोख अझैँ पनि रित्तो छ । सायद यसैमा पनि कुनै तुक छ कि ? अथवा कुनै परिबन्द † अथवा ईश्वरकै समयको गेम अर्थात् पर्खनुपर्ने बाध्यता जे पनि हुनसक्छ । रचना सन्तानको आश लिएर बस्थी । छिमेकीका सन्तान देखेर उस्को पनि हृदयमा सन्तानको इच्छा उद्वेलित भएर आउँदथ्यो ।


ऊ दु:खी थिई छोराछोरी नभएकोमा । गोकुल र रचनाको दाम्पत्य जिन्दगी हेर्दा बाहिरै बाट कसैले पनि पनि तुक भेट्टाउँदैनन् तर रचनाको मन भने स्थिर थियन । किनभने विवाह भयको साल त गोकुलले उनलाई कहिले काहीँ घुमाउन पनि लान्थ्यो । ऊसँग ठट्टा गथ्र्याे । जिस्किनसम्म जिस्किन्थ्यो गोकुल । हिलोपटक रचनालाई जब गोकुलले बन्द रुममा बत्तीको मधुरो उज्यालोमा छोपेथ्यो । उस्को अङ्गअङ्गमा कुतकुती लगाएको थियो, रचना डरले थरथर काँपेकी थिई । हो छोटो प्रयासपछि गोकुलले उस्को जिउ निर्वस्त्र पारेको थियो । ऊ शरमले भुतुक्क भएकी थिई । आफ्नो अङ्ग पनि उनले त्यतिबेला नियाल्न पाएकी थिई । ऊ अझ शरमले मरेजस्तै भई । गोकुलले जब उस्को पूरा शरीर सुम्सुम्यायो, नग्न छालामा हात पर्दा उनलाई सहिनसक्नुको छटपटी भयको थियो । ऊ झ्वाम्म रस पोखरीमा हामफालेझैं गोकुलको अँगालोमा झाँगिएकी थिई । रचना कहिले काहीँ ती कुरा सम्झन्थी । कति रमाइला थिएँ ती क्षणहरू, उनलाई यस्तै लाग्दथ्यो । ‘हिजोआज गोकुलकहाँ मसँग पहिलेझैं ठट्टा र मजा गर्छ र ’ ऊ सोच्छे, ‘के गोकुलका लागि म पनि पुरानो वस्तुझैं भएँ त † उनलाई पुरानो कमिज जस्तै दल्न फिटिक्कै मन पर्दैन; ’ रचना अझ भित्रभित्रै कँुडिन्छे । ऊ अझ सोच्न थाल्छे, ‘मसँग गोकुल घुम्नलाई नगएको पनि धेरै भयो ।


ऊ मेरै अघि धेरैसँग घुम्नलाई गाको पनि छ । सधैं कार्यलयको स्टाफको टुर अथवा पिकनिक हो भन्छ । कहिल्यै पनि मलाई पनि जान्छ्यौ ? ’ रचनाकी बैनी छिन् रागिनी । ससुराली जाँदा गोकुल साली रागिनीसँग धेरै जिस्किने गथ्र्याे । रचनालाई साली–भिनाजु जिस्किएको कुनै मतलबै हुँदैनथ्यो । समाजको एउटा रीति नै छ, साली–भिनाजु जिस्किनु कुनै नयाँ कुरो होइन । ’ यसरी गोकुल रागिनीलाई जिस्क्याउँथ्यो । घरिघरि सालीलाई गालामा चिम्टिन पनि पछि पर्दैनथ्यो । उनलाई रागिनीको चालढाल धेरै मन परेझैं हुन्थ्यो । पोहोर साल त हो, होलीको दिउँसो साली भेना धेरै मजा गरि फागु खेलेका थिएँ । गोकुलले रागिनीलाई रस भरिएको बेलुन उस्को चेस्टमा पर्ने गरि ठोकेको थियो । रङ्ग र रस मिसिएको घोल रागिनीको प्रत्येक अङ्गमा भिज्ने गरि हालिदियो गोकुलले । ‘छ्या भेना के गर्नुभएको यस्तो ? ’ तर गोकुलले सुनेको नसुनेझैं गर्यो । रागिनी भाग्दै थिई । भिनाजुले पछ्याउँदै लखेट्न सुरु गरे । भागदौडको मजा गेम रचना हेरिरहेकी थिई । गोकुलले अघि नै रचनालाई रङ्ग भयको पानीले नुहाइदिइसकेको थियो । लचप्पै भिजेकी ऊ साली भिनाजुको गेम हेरिरहेकी थिई । गोकुलले रागिनीलाई समात्यो । उनले आफ्नो बाहुपासमा कस्यो । केही बेर त रचना मजा मानेर हेरिरहेकी थिई ।


तर गोकुलले रागिनीलाई पकडेको समात्यै गरिसकेपछि उस्को हृदयमा कताकता शंकाको बादले घेर्न थाल्यो । उनले गोकुललाई एकोहोरो हेरिरही । उस्को चर्तिकलालाई नियाल्न सुरु गरी । हेर्दाहेर्दै गोकुलको हात रागिनीको वक्षस्थलमा पर्न गयो । रागिनीलाई जलको चिसोमा लचप्पै चिसो भएको जिउमा न्यानो स्पर्शले तातो अनुभब भयो । उनले बिर्सिएकी थिई आफ्नै दिदीकी लोग्नेसँग जिस्किरहेकी छु भन्ने । रचनाले उनीहरूको चर्तिकला नियालिरहेकी थिई । उनीहरू यसबाट अनभिज्ञ नै थिएँ । रचना केही बेर त रनभुल्लमा सुन्दरी । ‘हेर के गरेका यी साली भिनाजुले त अति नै गरे’ यस्तै सोची । त्यसपछि हो गोकुलको परिवर्तित बानीप्रति उस्को आशंका थपिएको । श्रीमान्को चर्तिकलामा उनले धेरै एकाग्रता दिन सुरु गरी । शंकाको घेराभित्र राख्थी ऊ गोकुललाई । हो त्यही होलीबाट शंकाको वीजारोपण भयको थियो । ’ बिहानै गोकुल रागिनीको रुममा पसेको थियो । पस्दापस्दै रचनाले देखी । हिजोमात्र साली भिनाजुको उत्ताउलोपन देखिसकेकी रचनाको हृदयमा ठंडा पसिहाल्यो । ऊ सुस्तरी चाल मारी रागिनीको कोठाछेउ पुगी । झ्यालको किनारमा कान थापेर बसी । भित्रै रागिनी ओछ्यानमै पल्टिरहेकी थिई । ’ गोकुलले सोधिहाल्यो । ओछ्यानमा पल्टिरहेकी रागिनी सिरानीको आडमा उठेर बसी । ’ रागिनीले मीठो आवाजमा भनि ।


’ गोकुलले सोध्यो । ‘छ्या, मर्दको जात पनि कस्तो ’ बाहिर सुनिरहेकी रचनालाई क्रोध उठ्यो । उनलाई त्यहाँ बसिरहन मन लागेन, उनलाई बाहिरिनै ठीक लाग्यो । ऊ आफ्नो काममा लागेकी थिई तर उस्को हृदयमा अनेकौं कुरा उब्जिरहेका थिएँ । उनलाई आफ्नै बैनी रागिनीप्रति क्रोध उचालिएको थियो । ‘कत्ति न भिनाजुसँग मस्किनुपरेको । त्यो पातकी किन अर्कैसँग मुन्टिन नसकेकी ? मेरै लोग्नेसँग जिस्किनुपर्ने † थोरै दिदीको त ध्यान लगाउनु नि †’ रचना भित्रभित्रै मुरमुरिन्थी । बाहिर भने ऊ केही नभए जस्तै नै प्रस्तुत हुन्थी । रचना थाकेको ज्यानले विश्राम गर्दै थिई । गोकुलसँगै रागिनी आइपुगीन । उनीहरूको ध्वनि बाहिरबाटै गुञ्जियो । अझ जिस्किएको स्वरले रचनाको मुटुमा कताकता घोच्यो । ‘नकचरा नकचरी’ उस्को मनभित्रै उब्जियो । तर पनि उनले कहिल्यै पनि केही भनिनँ । बाहिरिँदा गोकुलले रागिनीको गाला चिमोटिरहेको देखी । त्यसपछि उनलाई अझै क्रोध उठ्यो । तर दबाएरै राखी । अब उनलाई माइतीमा नबसौं–नबसौं लाग्यो । बस्ने त के अब माइती कहिल्यै पनि नआऊँ जस्तो लाग्यो । फागुनको मास, केही दिन माइती बसौं भनेर आएकी उनलाई अब भोली नै आवास फर्कन मन लाग्यो । ऊ माइतीमा बसोबास गर्न अक्षम भएकी थिई ।


गोकुल र रागिनीको उत्ताउलोपन देखेर ऊ भय, पीडा र शंकाको छालमा पौडिरहेकी थिई । उनले गोकुल र आफ्नै बैनी रागिनीलाई समेत शंकाको दृष्टिले हेर्न सुरु गरी । आवास फर्किएपछि गोकुलमा धेरै फेरबदल आएका उनले अनुभव गरि । उनलाई किन हो गोकुल पनि अरू पुरुषसरह नै हो कि जस्तो लाग्न सुरु गरेको थियो । हुन पनि गोकुल प्राय जसो टाइम बाहिर बिताउन सुरु गरेको थियो । रचना उसैलाई पर्खेर बसिरहेकी हुन्थी । ऊ भने बिहानै गृहबाट निस्केको मानिस साँझ अबेला मात्रै आवास फर्किन्थ्यो । गोकुलकै विषयमा सोचिरहने रचना अब अझ दुर्बल हुँदै गएकी थिई । अचानक गोकुलसँग रागिनी वाइकमा आँगनमा आएका देखी । एक चोटि सपनाझैं झस्किन पुगी । उस्को मन ढक्क फूलेर आयो । रिंगटा लाग्लाझैं भयो । जसोतसो आफूलाई सम्हाली । ‘रचना, रागिनी दुई–चार दिन यहीँ बस्छिन् है † आज हामीहरू साली–भिनाजु घुमेर आएका । ’ गोकुलले रचनालाई सहजै भन्यो । रचनाको मुटुमा बज्रपात खसेजस्तै भयो । ‘खुब घुम्नु परेको यिनीहरूलाई, म भने घुम्नलाई नपाएको महिनौं भइसक्यो । खोइ, मलाई कहिल्यै पनि घुम्नलाई जाऊँ भन्ने होइन †’ रचना भित्रभित्रै मुरमुरिए पनि बाहिर केही भन्न सकिन । बरु गोकुलका अगाडि फिस्स हाँसिदिई ।


आफ्नै बैनीको व्यवहारप्रति उनलाई क्रोध जागे पनि मनमनै सहन सक्ने चेष्टा गरि । गोकुल र रागिनी कोठातिर गए । यता रागिनीले भने बहिनीप्रति क्रोध र वैरभाव राखिदिन थालेकी थिई । टी बनाएर पुर्याई । तर कसैसँग नबोली फर्किदा पनि कसैले पनि उनलाई न डाके न त बसोबास गर्न नै भने । यो देखेर ऊ अझ भित्रैबाट भतभती पोलेको अनुभव गर्न सुरु गरी । साँझ पाहुनाहरू आउन सुरु गरे । गोकुलले पनि धेरै सामग्री लिएर आएको थियो । यो देखेर रचना अझै आश्चर्यमा सुन्दरी । गोकुलको कार्यालयबाट दुईजना केटी आएका थिएँ र एकजना पुरुष । तयारी ठीकै गरेका रहेछन् । रुमको परिस्थिति हेर्दा त्यस्तै देखिन्थ्यो । सारा तयारी साली भिनाजुले नै गरेका थिएँ । यो देखेर रचना अझ अचम्मित सुन्दरी । यो पुरै तयारी रागिनीको जन्मदिनको दल रहेको बल्ल उनले बुझी । जम्मैले पार्टीको धेरै तारिफ गरे । वास्तवमा मजा भयो । रागिनी फर्किएपछि गोकुलको घरमा बास मात्रै हुन्थ्यो । न त रचनासँग कहिल्यै पनि घरायसी कार्यको सुझाव गथ्र्याे । न त कार्यलयको कुरा नै गथ्र्याे । गोकुल कुनै समय भने साली रागिनीका विषयमा बखान गथ्र्याे । ऊ भन्थ्यो, ‘बुझ्यौ रचना रागिनी त धेरै रमाइली पो छिन् ।


गफाडी । ’ गोकुलको मुखबाट रागिनीको तारिफ सुन्दा रचना मनमनै चिढिन्थी । गोकुलसँग पनि राम्ररी कुरा गर्न छाडी । ऊ कहिले काहीँ झर्किने गर्न सुरु गरी । गोकुल उसमा आएका परिवर्तनको मतलबै नगरी बाहिरिन्थ्यो । ऊ आवास कम कार्यालय धेरै बस्थ्यो । गोकुल अफिसतिरै हराउन थाल्यो । रचना अझ भित्रभित्रै चिढिन सुरु गरी । उसभित्र शंकाको ढ्याङ्ग्रो बज्न सुरु गरेको थियो । चिन्ता र शंकाको विषले ऊ थला पर्दै गई । न त भोक न उत्तम निद्रा । गोकुल आवास आएन । सधैझैं उनले धेरैबेर पर्खी । अहँ † ऊ आएन । कतिबेला निदाई । भोलिपल्ट पनि गोकुल आवास फर्किएन । अब भने उस्को हृदयको बाँध भत्किसकेको थियो । उनले माइतीमा फोन गरेरै बुझ्ने चाहना बनाई । यतिबेला रागिनीसँग धेरै क्रोध उचालिएको निश्चित हो । एक्कासि उभिई । मन भतभती पोलिरहेको थियो । मनभरी आक्रोशको ज्वाला दन्केलाजस्तै भयो । टेलिफोन गर्न लाग्दा फोनको घन्टी बज्यो । हतारिँदै फोन उठाई । उनलाई लाग्यो गोकुलले गरेको हुन सक्छ । उताबाट पुरुष ध्वनि आयो तर गोकुलको होइन । गोकुलको मित्र भन्दै थियो । रचनाले फोन उठाउनासाथ गोकुल आवास नआएको कुरा राखी । उस्को रुन्चे आवाजमा पीडा र भय दुईटै थियो ।


‘भाउजू, यस्तो कुरा त भन्न नमिल्ने हो । ’ उताबाट भन्दाभन्दै रचनाका हातगोडा लुला भैसकेका थिएँ । उनलाई एक्कासि रिंगाउन थाल्यो । उताबाट पुनः भनियो, ‘गोकुलले तपाईंकी छिमेकी अस्मितालाई लिएर हिँडिसक्यो । ’ रचनाले यतिमात्र सुन्न सकी । त्यसै त अघि नै ढल्ला जस्तो भयको उस्को जिउ यो सुनेर चेतनाशून्य भएर आयो । ऊ आकाश र जमिन १ भएझैं फनफनी घुमिरहेझैं भई । एक चोटि त क्वाँक्वाँ रुन मन लागेर आयो तर रचना भित्रै रिसको पारो पनि चढेर आयो । उनले अस्मितालाई सम्झी । पोहोर साल त हो उस्को पति मलेसिया तीन वर्षका लागि गाको । उनले अझ सम्झी । अस्मितासँगको सामीप्यता र हिमचिम । उनीहरू धेरै मिल्न प्रारम्भ भएका थिएँ । अस्मिता यहाँ कहिले काहीँ आइरहन्थी । रचनालाई सघाउँथी । कहिलेकाहीँ भने रचनाले नभ्याएको समय गोकुललाई टी अस्मिता स्वयंले पुर्याउदथी । रचनालाई बितेका ती पलहरूको एकएक गरि याद हुन थाल्यो । यतिबेला आफ्नो गोडामामा स्वयंले बन्चरो हानेजस्तो लाग्यो उनलाई । प्राय जसो स्वयंले अस्मितालाई आवास बोलाउँथी र अस्मिता उनलाई सघाउँथी । उत्तम पनि मानेकी थिई । तर यसरी आफ्नै अंश खोस्ली भनेर कहिल्यै पनि सोचेकी थिइन् । रचनाले उसमाथि कहिल्यै पनि आशंका पनि त गरिरहेकी थिइन् ।


भारी भयको हृदयमा ठुलो चोट परेको थियो । ऊ आफूलाई समेटन अक्षम स्थितिमा पुगी । आँसुका धारा बगाउँदै भनि, ‘थुक्क, साली । नकचरी ’ र उल्टो परेर क्वाँक्वाँ रुन सुरु गरी ।