सुहागरातमा चिकेको। SuhagRaat। New Nepali Erotic stories

दिउँसोभरि गाउँ नै उत्सवमय बनाएको थियो। बाजा गाजासहित, धुलो उडाउँदै, रंगीचंगी लुगामा सजिएका पाहुना र आफन्तहरू ओइरिएका थिए। सबैले रमाइलो गर्दै विवाहको विधि पूरा गरिरहेका थिए। पुरोहितले एकपछि अर्को कर्मकाण्ड सम्झाइरहेका थिए—कहिले दुलहीको हातमा अक्षता थमाइन्थ्यो, कहिले दुलाहा–दुलहीबीच दही खुवाउने प्रथा पुरा हुन्थ्यो। दुलाहा पक्ष र दुलही पक्षबीच ठट्टा–मजाक चलिरहन्थ्यो, कतिपय बेला त मानौँ प्रतियोगिता नै भएको हो जस्तो देखिन्थ्यो। हासो, ठट्टा र रमाइलोले आँगन गुन्जायमान बनेको थियो। तर त्यो हाँसोभित्र कतै लुकेर आँसु पनि थियो। दुलही पक्षका बुबा–आमादेखि साना बालबालिकासम्म सबैको मुहारमा बिहेको खुशीसँगै बिछोडको पीडा मिसिएको देखिन्थ्यो। माधव, दुलाहा, आभ्यन्तर रूपमा अलि असजिलो महसुस गरिरहेका थिए। यो प्रेम विवाह थिएन। न त उनीहरूबीच लामो समयको चिनजान थियो। तर विवाहको रस्मले उनीहरूलाई एकैसाथ उभ्याइसकेको थियो। रष्मिका, दुलही, भित्रैभित्रै अनेक भावनाको भुमरीमा थिइन्। एकातिर उनले माइतीको मायालु काख छोडेर अज्ञात घरतर्फ यात्रा गर्नुपरेको पीडा थियो भने अर्कातिर नयाँ जीवन र नयाँ सम्बन्धको सुरुवातप्रतिको कौतुहलता पनि। बाजाको तालसँगै अन्तिम बिदाइ सुरु भयो। दुलहीलाई विदाइ गर्ने बेला, घरभरि एक किसिमको चकमन्नता छायो। आँखा रसिला भए, बोली हरायो, केवल बाजाको धुनले मात्र मौनता तोडिरहेको थियो। माइतीघरको आँगन, जहाँ उनी बाल्यकालदेखि दौडेकी थिइन्, आजदेखि पराई ठान्नुपर्ने भएको थियो।


त्यो क्षणमा रष्मिकालाई आफ्नै घरले पनि पराई नजरले हेरेको जस्तो लाग्यो। दुलाहा पक्षले हर्षोल्लासका साथ उनलाई नयाँ घरमा स्वागत गर्‍यो। ढोकामा दीप प्रज्वलित गरिएको थियो, अक्षता छरिएका थिए, मंगलधुन घन्किरहेको थियो। सबैको अनुहारमा उत्साह थियो। तर रष्मिकाको मनमा भने आशंका, जिज्ञासा र भावुकता मिसिएका थिए। रात छिप्पिँदै थियो। संस्कारअनुसार उनलाई दुलाहाको कोठासम्म लगियो। ढोका भित्र पस्दा उनको हृदय छिटो धड्किन थाल्यो। त्यो कोठा अब उनको नयाँ संसार थियो। झ्यालमा पर्दा तन्काइएका, फूलले सजाइएको शय्या, र मन्द बत्तीको उज्यालो—सबै कुरा नयाँ र अचम्म लाग्दो थियो। माधव पनि सोही कोठामा थिए। उनी पनि केही संकोचिला देखिन्थे। दुवैको नजर ठोक्किन्थ्यो, तर दुवै चुप रहन्थे। एकै कोठामा बसे पनि, शब्दहरू मुखसम्म आइपुगेर थामिन्थे। आखिर, आजभन्दा अघिसम्म अपरिचित रहेका दुई मान्छे आजैबाट जीवनभरका लागि संगै हिँड्ने वाचा गरेर बाँधिएका थिए। रष्मिका ढुक्क भइनन्, तर उनको मनमा अज्ञात आकर्षण पनि जागिरहेको थियो। ”—उनका लागि आत्मीयता बोकेको लाग्यो। बिस्तारै वातावरण सहज बन्दै गयो। उनीहरूको मौनतालाई गुनगुनाजस्तै आवाजले तोड्दै, सम्बन्धको नयाँ अध्याय खुल्दै गयो। रष्मिका मनमनै सोचिरहेकी थिइन्—अबदेखि यो मानिस नै उनको सबैभन्दा नजिकको साथी, उनका हरेक दुःखसुखको सहयात्री, उनको गोप्य कुरा बुझ्ने मान्छे हुनेछ। पहिलो रातको संकोच, डर र रोमाञ्चलाई आत्मसात गर्दै उनीहरूले न्यानो भविष्यको कल्पना गरिरहेका थिए।


त्यो रात, परम्पराले मात्र होइन, हृदयले पनि उनीहरूलाई एकै डोरीमा बाँधिदिएको रात थियो। विवाह केवल दुई परिवारको मेल मात्र नभएर दुई आत्माको भेट भएको त्यो क्षण, जीवनभर सम्झन लायक बनेको थियो। माधवको भने यो प्रथम सुहागरात थियन । उस्को प्रथम सुहागरातले उनलाई आजसम्म पनि पीडा दिँदै आएका थियो । यसरी नै केही मास पहिले उनले प्रथम चोटि विवाह गरेको थियो । दुलहीलाई यसरी नै आवास लिएर आएको थियो । बेहुली रुममा आई पुगी सकेकी थिइन् । उनले दुलहीसँग कुरा अघि बृद्धि गर्न चाहृयो । बेहुली ऊबाट परपर भइन् । आखिरमा उनको त अर्कै केटासँग माया भयको कुरा दुलहीले स्पष्ट गरिन् । माधव छाँगाबाट खसेजस्तो भयको थियो । दुलहीले आफ्नो प्रेमीलाई डाकिन् र प्रेमी पनि तुरून्तै आई उनीलाई लग्यो । त्यो दिन उस्को सुहागरात नभइ बोझिलो बेलुका भयको थियो । त्यो दिनदेखि ऊ सुहागरातसँग डराउँथ्यो । बेलुका चकमन्न हुँदै थियो । रष्मिकाले आफ्नो साथीहरूको सुहागरातका कुरा सुनेकी थिइन् । उनको एउटा साथीको श्रीमान् त सुहागरातकै बखत नशालु पदार्थ धोकेर विवाद गर्न आएका थियो । यो कुराले उनी पनि तर्सिन् तर माधव असल थियो । आगोलाई साक्षी राखि जग्गेलाई सातफेरा लगाई नयाँ जिन्दगी, नयाँ वातावरण र नयाँ नाता आत्मसाथ गर्दै सङ्कल्प गरि विवाह बन्धनमा बाँधिएका यिनीहरू मन, बचन र कर्मले निश्चल र शुद्ध थिएँ ।


पति पत्नीको प्रेमको अङ्कुर टुसाउँदै विश्वास फैलदै जाँदै थियो । माया मौलाउन थाल्यो । हल्का-हल्का शर्म हराउन थाल्यो । कुरा हल्का-हल्का अघि बृद्धि हुँदै गयो । ो । उस्को स्पर्श रष्मिकालाई पनि मीठो लाग्न थाल्यो । बिस्तार बिस्तार रष्मिकालाई पनि माधवचिनेको आˆनै मानिस जस्तै लाग्न थाल्यो । उनी पनि माधवसँग कुरा गर्न थालिन् । आखिरमा बेलुका छिप्पिँदै गयो । माधवले उनीलाई ओछ्यानमा आउन अनुरोध गर्यो तर उनी अटेर भई जहाँको तहीँ रहिन् । ’ भोली बिहानै भयो । बेलुका सिद्धियो । बिहान भयको आभाष चराचुरूङ्गीले दिए । रष्मिका ओछ्यानमै पल्टिरहेकी थिइन् । एउटा नयाँ अनुभब दुई जनालाई भइरहेको थियो । दुवै एकअर्काप्रति समर्पित थिएँ । रष्मिकाको केशराशी यताउति अनुहारतिर छरिएको थियो । रष्मिका केश पन्छाउँदै माधवसँग मुस्काइन् । माधव पनि आˆनो शरीर तान्दै रष्मिकासँग मुस्कुरायो । यसपालिको सुहागरातले माधवलाई चिन्ता दिएन । ऊ आफैँमा रमायो । यो सुहागरातको चाहिँ मजा समाप्ति भयो ।