परशुराम राइको आमाको पेन्टी खोलेर चिकेको कथा । Parashuraamko Aamaako Penti kholera chikeko katha। Nepali yaun katha online

सर्बजितको ममी मलाई धेरै मन पर्थ्यो। ६ कक्षामा पढ्दा देखी नै म सर्बजितको घरमा जान्थे। सर्बजितको आमाले म्याक्सी माथि उचाल्दा मैले एक चोटि उहाँको साँप्राहरु देखेको थिए। 
बाल्यकालको त्यो दृश्ले मेरो मस्तिष्कमा धेरै गहिरो छाप पारेको थियो। सधैं म्याक्सी उठाएर उहाँको तिघ्रामा चुम्बन गर्दै लडिबुडी गर्दै निदाएको परिकल्पना गर्थे। म वहाँलाइ आन्टी भन्थे। कलिलै उमेरमा भागेर बिहे गर्नुभएको थियो। गामको सबैभन्दा किनारमा आवास थियो। जग्गा जमिन धेरै थिए। सर्बजित जन्मेको ५-६ साल पछि दुर्घटनामा उस्को बुबा बितेका थिए। आन्टीले नेक्स्ट बिहे गर्नुभएन। त्यो समय आन्टीको उमेर २२ साल थियो रे। अहिले उमेरले २८ भइन। आन्टीको जत्रै छाती गाउँमा अन्य कसैको छैन। सुन्दरी भएकोले गाउँभरीका केटाहरूले पङ्क्ति हान्छन्। केटाहरु मात्रै होइन विवाहित पुरुषहरु पनि आन्टी देखेपछि हुरुक्कै गर्छन्। आन्टीलाइ देख्नेबित्तिकै उनको स्मुथ ओठमा नै मेरो एकाग्रता जान्थ्यो। र मलाई आन्टीको तिघ्रा नै सर्वश्व हो जस्तो लाग्थ्यो। तिघ्राको रङ्ग, र सुगन्ध पनि परिकल्पना गर्थे। गामका सारा मानिस छोटो छूट्टी मनाउन बाहिर गाको… आन्टी एक्लो भयको परिकल्पना गर्थे। गामको ठुलो बगैचामा, जूनको उज्यालो तल, आन्टीको म्याक्सी माथि सर्दा देखिएको मोटो स्मुथ तिघ्रामा शिर राखेर निदाएको परिकल्पना गर्दा जोश बढ्थ्यो। ८ कक्षा पुग्दा पनि आन्टीका तिघ्राले मलाई सोचको विश्वमा डुबाइराखेको थियो। सर्बजितको आवास साथै परशुरामको आवास जोडिएको थियो। परशुराम, सर्बजित र म साथै आसपास (लुकामारी) खेल्ने मित्र थियौ। गुच्चा र चुङ्गी पनि खेलिन्थ्यो। मोजाको शक्ति बनाएर लक्कुढाल र फुटबल खेलिन्थ्यो। बन, भिरपाखामा घुमिन्थ्यो। अनेकन परिणाम टिप्दै, खाँदै, खेल्दै आवास फर्किदा सबैभन्दा पहिले परशुरामको आवास थियो, त्यसपछि सर्बजितको आवास, र ३-४ मिनेट पर मेरो आवास आउँथ्यो। परशुरामको आवास कटेपछि मेरो नयन सर्बजितको घरको पिडीँमा हुन्थ्यो। सर्बजितको ममीलाइ देख्ने इच्छा हुन्थ्यो।
 सर्बजित घरमा दुकान थियो। साना किराना पसल। सर्बजितको आमाले लगाउने म्याक्सी भित्री ह्वाईट मोटो तिघ्राको चिल्लोपनाको कारणले होला अन्य पसलहरु भन्दा धेरै ग्राहक आउँथे। म सर्बजितको आवास जाँदा केही न केही खानेकुरा दिनु हुन्थ्यो। काखमा बसाउनु हुन्थ्यो। मलाई उहाँको सुगन्ध स्वादिष्ट लाग्दथ्यो र अँगालो न्यानो। र शर्म पनि लाग्थ्यो। सायद आन्टीको विषयमा सेक्रेट कुराहरू विचार गर्ने भयको कारणले गर्दा होला। सर्बजितको दिदी पनि हुनुहुन्थ्यो। हामीहरू भन्दा दुई साल जेठी। आन्टी जस्तो सुन्दरी हुनुहुन्थ्यो। आमाछोरी उस्तै थिए। मुहारमा पनि सुन्दरी, र जिउको आकार पनि उस्तै उत्रै! सर्बजितसंग मिल्ने भएकोले यो कुराहरू उसंग गर्न मिल्दैनथ्यो। सायद त्यसैले पनि होला सुस्तरी म परशुरामसंग धेरै मिल्न थाले। घरको पछील्तिर पट्टी, परशुरामको माथील्लो तलामा रुममा थियो। काठको फलेकको भित्ता थियो। फलेकहरु राम्रोसंग जोडिएको थिएन। त्यसैले उनले सबैतिर पत्रिका टाँसेको थियो। हामीहरू उस्को रुममा कुराकानी गर्दै पढ्थ्यौ। अध्ययन गर्ने भन्दा कुराकानी नै धेरै हुन्थ्यो। एक समय बेलुकीपख सर्बजितको घरको पछील्तिर पट्टीबाट बढारेको ध्वनि आयो। परशुरामले फलेकको बिचबाट, पत्रिकामा पारेको साना प्वालबाट हेर्यो। ऊ अचानक उत्साहित भयो। ‘एइ हेर्न न, सर्बजितको दिदी…!’, उनले साना आवाजमा चाँडो चाँडो भन्यो। उनले हेरेको दुलोमा दुगर्दै पुगे। एउटा नजरले मात्रै देखिने दुलो.. जमिनमा टुक्रुक्क बसिकन सर्बजितको दिदीले बढारिरहनु भयको थियो। स्कुलको निलो फ्रक लगाउनु भयको थियो। सायद पुरानो होला, धेरै सर्ट थियो। मेरो हृदय अचानक चाँडो चाँडो चल्न थाल्यो। त्यस्तो ह्वाईट तिघ्रा, मोटो, स्मुथ, र भित्रको तिघ्रा मैले पहिले देखेको थिइन। ‘म हेर्छु छोड् न!’,
 परशुरामले मलाई धकेल्यो। ‘क्या राम्रो दोस्त!’, उनले हेर्दै भन्यो। मलाई हेर्न हतार भैसकेको थियो। ‘छोड न!’, मैले परशुरामलाइ ताने। केही समय पालैपालो हेर्यौ। ‘एइ.. भित्री देखिस्.. ह्वाईट छ।’, उनले भन्यो। ‘के छ…?’ ‘मुला… पेन्टी देखियो…सेतो..’, उनले चिहाउँदै भन्यो। मैले उसलाई खिचे र हेरे। हामीहरू तिर फर्किएर दिदीले बढार्नुभएको थियो। टुक्रुक्क बस्दाखेरि साँप्राहरु मध्यमा भित्री सारा छर्लङ्गै देखिएको थियो। छेउ अन्य कुनै गृहबाट सर्बजितको पछाडीको यो भुभाग देखिदैन्थ्यो। देखिने भनेको यहीँ परशुरामको रुम बाट मात्रै हो। तर फलेकले बारेको, र पत्रिकाटाँसेको रुम बाट हेर्ने स्थान थिएन। सायद सर्बजितको गृहबाट हेर्दा त्यही देखिन्थ्यो, तर पत्रिकामा दुलो पारेर हेरेको कुरा कसैले पनि ध्यान गरेको रहेछन्। अन्ततः ८-९ सालको फुच्चेहरु बस्ने रुम बाट यस्तो दृश्य हेर्ला भनेर विचार गर्ने कुरा पनि भएन नि! हामीहरू धकेल धकेल गर्दै सर्बजितको दिदीको भित्रको अङ्गहरूको दृश्यपान गर्दै थियौ। मेरो लाडो लास्टै ठन्केको थियो। मैले फलेकको नेक्स्ट कापामा टाँसेको पत्रिकामा साना दुलो बनाए, र त्यहाँबाट हेर्न थाले। हामीहरू दुईटै शान्त हेरिरह्यौ। केही टाइम पछि दिदी नेक्स्ट तिर फर्किनु भयो। तब पनि हामीहरू हेरिरह्यौ। दिदी यता तिर फर्किनुहोला भन्ने आश थियो। परशुरामले आफ्नो हाफ पेन्ट बाहिरै बाट मुसारिरहेको देखे। केही टाइम पछि दिदी हात गोडा धोएर भित्रै छिर्नुभयो। हामीहरू शय्यामा आएपछि बस्यौ। ‘क्या उत्कृष्ट देखिन्छ दोस्त!’, उनले भन्यो। ‘अन्य समय पनि देखिन्छ?’, मैले सोधे। ‘साँझ सधै…।’, उनले भन्यो। ‘मुला.. क्या मस्ती रहेछ.. म पनि आउँछू हेर्न!’ ‘यति समय नै आइज.. बिहानै पनि देखिन्छ…’, उनले कुरा फुत्कायो। ‘बिहानै के देखिन्छ?’, मैले सोधे। ‘भोलि बिहानै आइज र स्वयम् देख्छस्।’ उनले भन्यो। म आवास फर्के। बेलुका भरी सर्बजितको दिदीको ह्वाईट तिघ्रा र पेन्टीकै याद आइराख्यो। बिहानै हुनासाथ म रोजको आवास तिर दगुरे। ‘यो त आज बिहानै आइपुगेेछ..’, परशुरामको ममीलाइ भर्याङ्मा भेटे। ‘परशुराम उठ्यो आन्टी?’, भन्दै म दगुर्दै माथि गए। ‘सुतिरा’होला!’, मुनिबाट आन्टीको ध्वनि आयो। म दगुर्दै परशुरामको ढोकामा पुगे। म आएका जानकारी पाएर परशुरामले डोर खोल्यो। ‘चाँडो आइज..’, मलाई तानेर भित्रै छिरायो र डोर बन्द गर्यो। ऊ चाँडो चाँडो दुलोमा पुग्यो।
 म पनि नेक्स्ट प्वालबाट बाहिर नियाले। अचानक मेरो श्वास अट्केको जस्तो भयो। भय, शर्म, जोश एकै चोटि आयो। भय लाग्यो कि कसैले पनि जानकारी पाउलान्! सर्बजितको ममी माथि आउनु भयो भने के होला? ह्या.. भर्याङबाट उक्लेको ध्वनि आइहाल्छ नि। भय पातलो कम भयो। जोश अझ बढ्यो। मैले परशुरामलाइ हेरे। परशुरामले एउटा हात हाफ पेन्ट भित्रै घुसारेको थियो। मुला परशुरामलाइ त शर्म लागेको छैन, मलाई के-को शर्म! शर्म पनि कम कम भयो। जोश धेरै बढीसकेको थियो। मैले परशुरामलाइ हेरें, ऊ मन्त्रमुग्ध परेर प्वालबाट देखिएको दृश्य हेर्दै हाफ पेन्ट भित्रै हात घुसाएरै चलाइरहेको थियो। बस मैले पनि त्यसै गरे, किनकि लाडो अति ठन्केको थियो। त्यसरी लाडो हातले पक्रिएर छामेको प्रथम चोटि थियो। बाहिरको दृश्यले गर्दा स्वभाविक रुपमै लाडो चलाउने काम हुने रहेछ। हामीहरू नबोली बसेका थियौ। दुइतला मुनि, आवास पछील्तिर रहेको धारामा सर्बजितको ममी पेटिकोट मात्रै लगाएर नुहाउँदै हुनुहुन्थ्यो। मैले पेटिकोट मात्रै लगाएको आइमाइ प्रथम चोटि देखेको थिए। आन्टीले पेटीकोट मुनि झारेर दूध नग्न बनाएर साबुन दल्नुभयो। मैले आइमाइको छाती त्यसरी देखेको याद छैन। यति ठुला दूध मैले कल्पनै गरेको थिइन। सेतो, थलथल…पानीले रुझेर चिल्लो देखिएको थियो। साबुनको ह्वाईट फिँजले अझ स्वच्छ देखिन्थ्यो। आन्टीले आफ्नो हात, कुम, कन्नोमा साबुन दल्नुभयो। भुँडीमा साबुन दलेपछि पेटिकोटबाट मुनि हात हाल्नुभयो।
 त्यतिन्जेल एउटा हातले पेटिकोट समात्नुभएको थियो, दुधहरु नग्न थियो.. हल्लिरहेको थियो..। लाडो मुसारेर पुगेन। हातले पक्रिएर सुस्तरी चलाउनलाई थाले। यो सबै मेरो लागि नयाँ थियो। आइमाइको नग्न जिउ र लाडो खेलाउने… दुईटै उस्ते मज्जाको! आन्टीले पेटिकोट माथि सारेर छाती छोप्नुभयो। र मुनिबाट पेटिकोट उचाल्नुभयो। परशुरामले चाँडो चाँडो लाडो चलाइरहेको थियो। सायद उसलाई जानकारी थियो कि अब के देख्न भेटिन्छ भनेर। सेतो दुई चिल्लो साँप्राहरुको मध्यमा ब्ल्याक भुत्ला देखे। आन्टीले त्यसमा साबुन लगाउनु भयो। साबुनको फिँजले रौं पूरा ह्वाईट बन्यो। र झुकेर दुईटै तिघ्रामा साबुन दल्नुभयो। आन्टी निहुँरिदा दुधको तौलले गर्दा पेटिकोट फुस्कियो। दुई दूध अघि झिन्डिए, हल्लिए। आन्टीले पेटिकोट माथि तानेर पुनः छाती छोप्नुभयो। पुनः तिघ्राको बाँकी रहेको भागमा साबुन मिच्न शुरु गर्नु भयो। पेटिकोट भित्रै पुनः एक चोटि हात घुसाएरै अघि र पछील्तिर हातले रगड्नुभयो। केही समयमा पेटिकोट पुनः फुस्कियो। आन्टीले पुनः माथि तानेर छाती छोप्नुभयो। तेस्रो चोटि पनि पेटिकोट फुस्किएपछि आन्टी धाराबाट निक्लेर घरनजिक जानुभयो। पछील्तिर आउने ढोकाको चुकुल लगाएर पुनः धारामा फर्किनुभयो। घरपछाडी कोही आउन अक्षम निश्चित गरिसकेपछि, आन्टीले पेटिकोट खोल्नुभयो। जिउबाट खसेेर भ्यात्त गर्दै चिसो भएको त्यो पेटिकोट जमिनमा खस्यो। खुट्टाले पेटिकोटलाइ पर धकेलेर आन्टी पाइपबाट लगातार झरिरहेको साना जलको धारा तल बस्नुभयो। प्रथम चोटि पूृरै नग्न आइमाइको यस्तो जिउ देख्दा मलाई धेरै चाल भयो। केही समय त लाडो चलाउनलाई रोकेरै नियालेर हेरिराखे। दुधका गाढा कैलो मुन्टा, र तिघ्रा फाटेर माझको भुत्ला पखाल्दा देखिएको गाढा कैलो पुतिको दृश्य मलाई सधैं सम्झिरहन मन थियो। त्यसैले धेरै समय घोरिएर हेरिरहे। 
‘भाग्यले जलको धारा साना छ।’, परशुराम बल्ल बोल्यो। ‘बिहानै सधैं हो?’ ‘अँ…।’ ‘मुला, पहिल्यै भन्नुपर्छ नि!’, मैले भने। ‘त्यही भएर त तिमीहरुसंग खेल्न जान्न म!’ उनले भन्यो। ‘तैले यो चलाउनलाई कसरी सिकिस्?’ ‘तैले चलाएको थिइनस.. आनन्द आउँछ.. खोइ देखा त कत्रो छ?’, उनले भन्यो। र हात मेरो हाफ पेन्ट बाहिर ल्याएर छाम्यो। अरुले छोइदिदाँ त धेरै सिरिङ्ग हुँदो रहेछ। मलाई पनि उस्को छाम्न मन लाग्यो। र हाफ पेन्ट बाहिरै बाट हात हाले। मेरो भन्दा कम ठुलो थियो। उनले मेरो हाफ पेन्ट भित्रै हात हाल्यो। पक्रिएर सुस्तरी चलाउनलाई थाल्यो। मैले पनि उस्को लाडो छुन हाफ पेन्ट भित्रै हात हाले। अरुको लाडो धेरै न्यानो लाग्दो रहेछ। हामीहरू पुनः शान्त आन्टीको नग्न जिउ हेर्न थाल्यो, एक अर्काको चलाउँदै। आन्टीले धेरै समय लगाएर साबुन पखाल्नुभयो। र पेटिकोट धुनुभयो। र टावेलले बेरेर डोर खोलेर आवास भित्रै छिर्नुभयो। लगभग ३०-४० मिनेट चलेको यो चर्तिकला देखेपछि मलाई अचानक संसारको जम्मै कुरा बुझेको जस्तो महसुस भयको थियो। गाउँका ठुला केटाहरूले केटीहरुको विषयमा गर्ने कुराहरू अब उत्तम साथ बुझ्नु जस्तो लाग्यो। सर्बजितको ममीको विषयमा गामका केही केटाहरूले भन्ने गरेको कुरा पनि याद गरे, ‘उत्कृष्ट छिन् दोस्त उमा मालिकनी!’ सर्बजितको घरमा दुकान मात्रै थियन, नास्ता र मदिरा पनि पाइन्थ्यो। त्यसैले साँझ ९ बजे सम्म दुकान खुल्थ्यो। अगाडीको डोर बन्द भए पनि भित्रै मदिरा खानेहरु बसेका हुन्थे। यो मलाई किन पनि जानकारी थियो भने, ती मदिरा पिउनेहरुमा मेरो बाबु पनि १ थिए। बुढा गामको हेल्थपोस्टमा काम गर्दथे, सरकारी जागिरे। कार्यालयबाट फर्केपछि सर्बजितको घरमा मदिरा पिउने बस्ने, र आवास साँझ ९-१० बजे मात्रै पुग्थे। आन्टी भित्रै प्रवेश गरेपछि हामीहरू शय्यामा गयौ। अहिले भर्खरै सात बजेको थियो, विद्यालय जाने टाइम अझैँ पनि भयको थिएन। ब्ल्याङ्केट ओढेर हामीहरू शय्यामा सुत्यौ। ‘तेरो अझैँ पनि ठुलो छ?’, भन्दै परशुरामले मेरो हाफ पेन्ट भित्रै हात घुसाएरै लाडो समात्यो। मैले पनि उस्को लाडो समाते। केही बेर चलाएपछि परशुरामको लाडोबाट कम चिल्लो रस निस्कियो। ‘भयो अब!’, उनले मेरो हात हटायो। तर मेरो चलाइदिराख्यो। मेरो देखी रस निस्केको थियन, तर एकछिनपछि चलाउनलाई मन भएन। हामीहरू केहीबेर निदायौं। परशुरामको आमाले मुनिबाट डाक्नु भए पश्चात ब्युँझियौ। म आवास तिर दगुरे। विद्यालय जानु हतार भयको थियो। त्यो दिन साँझ म ‘परशुरामको मै सुत्छू’ भनेर आए। हामीहरू शय्यामा बसेउ, कुराकानी गर्दै। भोलि बिहानै देख्न भेट्टाउने दृश्यको विषयमा छलफल प्रारम्भ भयो। सर्बजितको ममीको कुरा प्रारम्भ हुनासाथ मेरो लाडो ठन्किन प्रारम्भ भयो।
 ‘तँलाइ चिक्ने भनेको जानकारी छ?’, परशुरामले सोध्यो। ‘के हो?’ ‘उमा आन्टीको पुति देखिस्?’ ‘मुनिको झाडीवाला?’, मैले सोधे। ‘अँ.. त्यसमा दुलो हुन्छ.. लाडो पसाउन मिल्छ रे.. त्यही को चिक्ने भनेको।’, उनले भन्यो। ‘तैले कसरी जानकारी पाइस?’ ‘केटाहरूले भनेको!’, उनले भन्यो। पछील्तिर बेञ्चमा बस्ने केटाहरु हामीहरु भन्दा धेरै साल जेठो थिए। फेल भएर कक्षा दोहोर्याउनेहरु, उनीहरु केटीहरुको विषयमा यस्तै कुरा गर्थे। मैले पनि अलिअलि कुराकानी सुनेको थिए। ‘नाप त’, उनले मलाई स्केल दियो। हाफ पेन्ट खोले, लाडो ठनक्क भयको थियो। कुल ८ सेन्टिमिटर लामो। उनले पनि नाप्यो, मेरो भन्दा एक सेन्टिमिटर छोटो थियो। उस्को पातलो मोटो पनि थियो। हामीहरू नग्न बसिकन एक अर्काको लाडो चलाउँदै, माडदै उमा आन्टीको विषयमा कुराकानी गर्दै बस्यौ। मुनिबाट डोर खोलेको ध्वनि आयो। उमा आन्टीकै तिर देखी आएकोले हामीहरू दगुर्दै दुलोमा पुग्यौ। घरपछाडीको लाइट बलिरहेको थियो। पहेंलो लाइटको उज्यालोमा हामीले उमा आन्टीलाइ देख्यौ। बाहिरै बाट देखिएला भनेर परशुरामले रुमको लाइट निभायो। आन्टी धारा छेउ आउनुभयो। हातमा नै २-४ ओटा ग्लासहरु थियो। सायद मदिराको गिलास पखाल्न आउनु भयको थियो। जमिनमा गिलास राख्नुभयो। डोर खुल्यो। ढोकाबाट आएका त्यो मानिस ढोकाको चुकुल लगाएर धारा तिर लम्कियो। उमा आन्टी पनि पातलो लरबराउनु भयको थियो, त्यो छिर्ने मानिस पनि हल्लिरहेको थियो। दुईजनाले मदिरा पिएको रहेछन्। त्यो मानिस उमा आन्टीको छेउ पुग्यो। र पछाडितिरबाट हात घुसाएर उमा आन्टीको छाती मुसार्यो। ‘नचल्नु न!’, आन्टीले हात हटाउन खोज्नुभयो, ‘कसैले पनि देख्ला!’ ‘चुकुल लगाएको छ।’, भनेर उनले आन्टीको दूध चलाइराख्यो। बोली सुनिसके पछी बल्ल त्यो मानिस चिने। मेरो हृदय अझ ढुकढुक भयो। भय लाग्यो। कसैले पनि देख्यो भने के होला? हामीलाइ त कक्ष भित्रै कसैले पनि देख्न सक्दैनथ्यो। तर उनीहरुलाइ त्यहाँ अरुले देख्यो भने? सोच्दा सोच्दै मलाई अझ भय लाग्यो। परशुराम भने धेरै एक्साइटेड भयको थियो। ‘एइ मुजी! आज चिकेको हेर्न भेटिन्छ जस्तो छ।’, उनले भन्यो। त्यतिन्जेल सम्मै आन्टीको म्याक्सी फुक्लिसकेको थियो।
 र धारा भन्दा केही टाढाको गुन्द्रीमा आन्टीको नग्न जिउ माथि त्यो मानिस घोप्टिएको देखे। साथीको चेलीबेटी – अंश तीन ‘मुजी तेरो बुबा त डेन्जर रहेछन्।’, परशुरामले भन्यो। आन्टीको ज्यानमाथि घोप्टिएका मेरो बुबा मच्चिएको देख्दा मलाई क्रोध, भय, इर्ष्या र जोश सारा एकैपटक आएका थियो। आन्टीको मसिनो ‘उफ..उफ..’, को स्वरले गर्दा भन्ने अन्य सारा बिर्सिएछु, जोश बढ्न थाल्यो। मैले लाडो पक्रे र चलाउनलाई थाले। पन्ध्र मिनेट जति आन्टीको शरीर माथि घोटिएर मच्चिएपछि बुबा जागे, कपडा लगाए र डोर खोलेर बाहिर निस्के। आन्टी उठ्नुभयो, पुनः ढोकाको चुकुल लगाउनु भयो। र धारामा आएपछि पेटिकोट उठाएर तिघ्रा भित्रै जलको धारो पारेर पखाल्नुभयो। डोर बन्द गरेर आन्टी नजाँदासम्म हामीले शान्त हेरिराख्यौ। ‘मुजी, तेरो बाले गरेको मैले सेकेन्ड चोटि देखेको।’, उनले भन्यो। ‘प्रथम चोटि कहिले देखिस्?’ ‘खोइ, एक मास अघि होला!’ ‘त्यही हो चिकेको भन्या?’, मैले सोधे। ‘अँ, अँध्यारो भएर उत्तम साथ देखिएन, तर तेरो बाले आन्टीको पुति भित्रै लाडो घुसाएर मच्चिएका हुन।’, उनले भन्यो। ‘क्या आनन्द आउने रहेछ दोस्त..’, मैले भने। ‘उमा आन्टीले मेरो बासंग गरेको पनि देखेको छु।’, उनले भन्यो। ‘हो र? अरुसंग पनि गर्छिन्?’ ‘अँ, तल्लो गामको सुरेस दाजु छन् नि, हो उनीसंग पनि गरिरहेकी थिइन। त्यो त दिउँसै, मैले पूरा देखेको!’, उनले भन्यो। निन्द्रा नलाग्दासम्म हामीले उमा आन्टीको अझ कान्डहरुबारेमा कुराकानी गर्यौ। गामका धेरै केटाहरूले उमा आन्टीको विषयमा यस्तै कुराहरू गर्ने गरेको मैले याद गरे। परशुरामले पनि त्यही कुराहरू सुनायो। ‘यसरी सबैसंग चिक्ने केटीहरुलाइ त चालु भन्छन्।’, उनले भन्यो। ‘तँ यस्तो कुरा कहाँबाट सुन्छन् के?’, मैले सोधे। ‘प्रदिपले गर्छ यस्तो कुरा.. पछील्तिर बेञ्चमा बस्ने गर के कहिले काहीँ।’, उनले भन्यो। राति ढिलोसम्म लाडो चलाउँदै बस्दाखेरि बिहानै हामीहरू टाइममा उठेनौ। उमा आन्टीको बिहानीको नुहाउने दृश्य हेर्न पाइएन। त्यो रातओ गृहबाट परशुराममा बसोबास गर्न आउन दिनुभएन। ‘कति जाने अर्काको आवास!’ भनेर आमाले गाली गर्नुभयो। म आवास मै बसे। यो पछिल्लो २-३ दिउँसो नै मेरो बाल मस्तिष्कमा गहिरो छाप पर्ने गरि कामुक सम्बन्धी विभिन्न कुराहरू खेल्न थालेछन्। आइमाइको नाङगो जिउ देख्दा नै के-के हुने रहेछ, अझ चिकेको नै देखेपछि त मलाई सम्पूर्ण विश्व बुझे जस्तो लागेको थियो। 
आइमाइ प्रतिको कामुक अभिव्यक्ति धेरै प्रगाढ भयको आभास भयको थियो। मात्रै २-३ दिउँसो भयको यो फेरबदल अपरझट भएकोले मैले राम्रोसंग सोच्न पनि सकेको थिइन। त्यो राति मलाई सुत्नै गाह्रो भयो। नयन उमा आन्टीको ह्वाईट फिलाहरुको दृश्य नाचिरहेको थियो। चेस्टमा झुन्डिएका दुधहरु एकआपसमा ठोक्किएको परिकल्पना चल्दै थियो। म खाटबाट जागे, र चुपचाप ममीको रुममा छिरे। बुबा मदिरा खाएर सुतेका उठ्ने कुरा भएन। ममीपनि किचेनको धन्दाले थाक्नुभएको थियो। सुस्तरी म टेबलमुनी आमाले धुने कपडा राख्ने गरेको ठाउँमा पुगे र छामछुम गरेर साना कपडाहरु प्रयास गरे, पक्रे र रुममा फर्किए। हातमा नै ममीको पेन्टी थियो। रातो रङ्गको पेन्टी। यो सारा स्वयम् जानकारी हुने रहेछ। जब मन लाग्छ, तब के गर्ने भनेर दिमाग स्वयम् चल्छ। प्रथम चोटि मैले ममीको पेन्टी सुघ्दा कस्तो कस्तो लाग्यो। सेकेन्ड चोटि, तेस्रो चोटि… त्यो गन्धमा मैले अर्के सुगन्ध लुकेको भेटे। बेलुका भरी म ममीको पेन्टीले अनुहार ढाकेर सुते। राति र बिहानै दुई चोटि लाडो चलाए। खोइ किन हो, त्यो पेन्टीको विषयमा मैले परशुरामलाइ भन्न चाहिन। साँझ ५ बजे तिर म परशुरामकोमा गए। ‘उमा आन्टीको सुगन्ध कस्तो लाग्छ तँलाइ?’ ‘खोइ.. सुघँको छैन…।’, उनले भन्यो। ‘सुँघ्न जाऔँ!’, मैले भने। ‘जाऔँ हिड्।’, ऊ पनि एक्कासि ब्युँझियो। हामीहरू दुईटै सर्बजितको आवास गयौ। ‘आन्टी सर्बजित खोइ?’, मैले सोधे। ‘माथि छ होला।’, उमा आन्टीले भन्नुभयो। म्याक्सीबाट देखिएको क्लिभेजले मेरो लाडो ठनक्कै भयो। परशुरामलाइ क्लिभेज हेर भनेर संकेत गरें। हामीहरू अलमलिएको देखेर आन्टीले हामीलाइ डाक्नु भयो। ‘आइज बस।’, मेरो हात पक्रँदै आन्टीले मलाई काखमा राख्नुभयो। परशुराम पनि आन्टीको छेउमा आएपछि बस्यो। ‘नास्ता खाइस्?’, आन्टीले सोध्नुभयो। मैले शिर हल्लाए। मलाई लाडो कठोर भयको थियो। परशुराम आन्टी तिर ढल्किएको देखे। सायद सुगन्ध सुँघ्न खोज्दै थियो। काखमा बस्दाखेरि मैले आन्टीको सुगन्ध सुघिरहेको थिए। ममीको पेन्टीको जस्तो सुगन्ध थियो। स्वादिष्ट, न्यायो! ‘ल जा गेम, सर्बजितलाइ पनि लिएर जा!’, आन्टीले भन्नुभयो। हामीहरू माथि उक्लियौ। ‘स्वादिष्ट लाग्दो रहेछ।’, परशुरामले भन्यो। ‘म सँग एउटा विचार छ.. आन्टीको पेन्टी चोरम!’, मैले भने। 
‘साले! कसरी?’ ‘आइज, मलाई जानकारी छ के गर्ने!’, भन्दै म र परशुराम सर्बजितको कक्ष तिर उक्लियौ। ‘आसपास खेल्ने आइज!’, मैले सर्बजितलाइ रुम बाट निकालेर भने। ‘आवास भित्रै लुक्न नपाइ, बाहिर जहाँ लुके पनि हुन्छ!’, मैले सर्बजितलाइ भने। यताउताको कुराकानी पेलेर मैले सर्बजितलाइ डुम बनाइदिए। सर्बजित साथै हामीहरू बाहिर निस्कियौ। १०० गनेर आइज भनेर सर्बजितलाइ मेरो घरतिर पठाइदिए। परशुराम र म सर्बजितको आवास भित्रै भित्र पसेर माथि उक्लियौ। आन्टीको कक्ष बाहिर परशुरामलाइ बसोबास गर्न भने। र म आन्टीको कक्ष भित्रै छिरे। डकैती गर्ने काम पहिले कहिल्यै पनि गरेको थिइन। अझ आइमाइको पेन्टी चोर्ने काम, एकदम भय लागेको थियो। कोही आइहाल्यो भने परशुरामले भनिहाल्ला, र लुकेको जस्तो गर्नुपर्छ भनेर सोच्दै मैले आन्टीको पेन्टी खोज्न थाले। अल्मारी खोले। कपडाहरु थियो। केही गहनाहरु देखे। मलाई त्यसमा रुचि थिएन। दराजको बाहिर टेबलमुनी कपडाको साना थुप्रो देखे। खोतले। चाहेको कुरा भेटियो। २-३ ओटा पेन्टी, ब्रा, म्याक्सी थियो। सारा धुन राखेको जस्तो देखिन्थ्यो। पेन्टी उचालेर सुँघे। सबैभन्दा धैरै बास्ना भयको पेन्टी पत्ता लगाए, खल्तिमा हाले र बाहिर निस्के। सर्बजित सायद हामीलाइ खोज्दै बाहिर डुलिरहेको थियो होला। हामीहरू शान्त मुनि झरेर परशुरामको रुममा उक्ल्यौ। ‘भेटिस्?’, परशुरामले सोध्यो। मैले पकेटबाट पेन्टी निकाले। उनले खोसेर सुघ्यो। हामीहरू चुकुल लगाएर शय्यामा गयौ। र पालैपालो पेन्टी सुघ्दै एक अर्काको लाडो हल्लाउन थाल्यौ। ‘के हो यो?’ परशुरामले पेन्टीमा लागेको सेतो-सेतो टाटो देखाउँदै सोध्यो। ‘खोइ.. सिंगान जस्तो छ।’, मैले भने। उनले सुघ्यो। ‘यहाँ निर एकदम कठोर छ सुँघ त!’, उनले भन्यो। हो रहेछ। मलाई हिजो साँझ ममीको पेन्टी सुँघ्दा पनि यस्तै कठोर बास्ना भयको स्थान भेटिएको याद आयो। मैले नभनि बसोबास गर्न सकिन। ‘हिजो राति मैले ममीको पेन्टी सुघ्दा पनि यस्तै सुगन्ध थियो।’, मैले भने। ‘साले… मलाई पनि दे न!’, उनले भन्यो। ‘तेरो ममीको पेन्टी पनि सुघँम न.. म मेरो ममीको ल्याउँछु।’, मैले भने। ‘जाऔँ हिड।!’, उमा आन्टीको पेन्टी लुकाएर हामीहरू परशुरामको ममीको रुममा पुग्यौ। परशुरामले आफ्नो ममीको पेन्टी खोज्यो। नभेट्ने कुरा थिएन। त्यो पकेटमा घुसाएरै हामीहरू मेरो आवास तिर दगुर्यौ। ममीको पेन्टी चोरेर हामीहरू पुनः परशुरामको रुममा फर्कियौ। सर्बजितको ममी, मेरो ममी र परशुरामको ममी, सबैको हरेक ओटा पेन्टी हामीसंग थियो। मेरो ममीको रातो रङ्गको, परशुरामको ममीको ब्ल्याक, र सर्बजितको ममीको कालोमा ह्वाईट बुट्टा भयको पेन्टी हामीहरू पालैपालो सुँघ्न थाल्यौ। ‘सर्बजितको ममीको भन्दा तेरो ममीको स्वादिष्ट रहेछ, र तेरो ममीको भन्दा मेरो ममीको स्वादिष्ट लाग्यो… हो?’, परशुरामले भन्यो। 
‘तेरो र मेरो ममीको उस्तै उस्तै छ.. मलाई त सर्बजितको ममीको पनि स्वादिष्ट लाग्यो।’ ‘चुस त कस्तो नुनिलो छ।’, परशुरामले आफ्नै ममीको पेन्टी चुँसेर भन्यो। मैले मेरो ममीको पेन्टी अनुहार भित्रै घुसाएर र्याल लगाएर चुसे। पातलो नुनिलो थियो। ‘त्यो सिंगान जस्तो टर्टो छ..।’, परशुरामले सर्बजितको ममीको पेन्टी चुँसेर भन्यो। मैले पनि त्यो चुसे। नुनिलोमा पातलो टर्रो मिसिएको थियो। हामीहरू ममीहरुको पेन्टीको श्वास लिदै लाडो चलाउँदै बस्यौ। सर्बजित बाहिर अझैँ पनि हामीलाइ खोज्दै होला कि आवास फर्कियो होला? बाहिर अँध्यारो भैसकेको थियो। ‘म सँग नेक्स्ट विचार छ, सुन्छस्?’, मैले भने। ‘के हो भन न।’ ‘सर्बजितको दिदीलाई फकाएर पुति कस्तो हुन्छ हेरम न!’, मैले भने। ‘मान्दिन त्यो!’, उनले भन्यो। सर्बजितकी दिदी हामीहरू भन्दा दुई साल मात्रै जेठी थिइ, ५ कक्षामा पढ्थिइन। ‘मनायो भने मानिस, त्यसलाई चोकोफन मनपर्छ, त्यसका पसलबाट खान दिदैनन्, तेरो पसलबाट एउटा निकालेर त्यसलाई दिम, र माथि डाकम।’, मैले भने। ‘जाऔँ हिड..।’, हामीहरू मुनि ओर्लिएम। परशुरामले आफ्नो पसलबाट चुपचाप एउटा चोकोफन चोर्यो। र हामीहरू पुनः सर्बजितको घरमा पुग्यौ। ‘एइ.. सुस्मिता… चोकोफन खान आइज!’, मैले भने। उनले पत्याइन। मैले हातमा नै चोकोफन देखाएर जिस्काए। ऊ हाम्रो अघि आइ। मैले नबोल भनेर औलाले शान्त भने र सुस्तरी बोले, ‘हामीसंग अन्य पनि चोकोफन छ, जाऔँ हिड खान।’ उमेरले दुई साल जेठी भए पनि हामीहरू सुस्मितालाइ तँ नै भन्थ्यौ। हामीसंग पछि पछि लागेर ऊ परशुरामको कोठासम्म आइपुगि। सबैजना भित्रै छिर्यौ। ‘तेरो रुममा त म आएकै थिइन।’, उनले चारै तिर हेर्दै भनी। भाग्यले पत्रिकामा पारेको दुलो देखिन। अन्यथा सारा जानकारी पाउँथी। ‘गेम खेलम न!’, मैले भने। चोकोफन मेरो हातमै थियो। ‘खोइ दे न खाम!’, उनले खोस्न खोजी। ‘गेम खेलम, तैले जितिस भने सिङ्गै खान पाउँछेस, अन्यथा म खाइदिन्छु।’, मैले भने। ‘के गेम?’, उनले सोधी। ‘म तेरो पेन्टी कस्तो रंगको छ भनेर भन्छु, मिल्यो भने मैले जिते, मिलेन भने तैले जित्छेस, र तैले पनि मेरो हाफ पेन्ट कस्तो रंगको छ भनेर चिन, जसले धेरै अंक ल्याउँछ उनले जित्छ।’ ‘यस्तो नि गेम हुन्छ?’, उनले ललाट खुम्चाउँदै सोधी। ‘चकलेट खान मन छ भने गेम, अन्यथा जा!’, मैले भने। ‘ल ल!… कसको पालो?’, उनले सोधी। ‘तँ भन!’, मैले भने। ‘ब्ल्याक!’, उनले भनी। ‘मिलेन!’, मैले भने। ‘देखा खै।’, उनले सोधी। मैले बाहिरको कट्टिु खोलेर मुनि झारिदिए। मेरो लाडो ठनक्क ठन्केको थियो। भित्रै केही लगाएको थिइन। ‘छि.. कस्तो शर्म न’भको!’, सुस्मिताले भनी। परशुराम हाँस्यो। ‘अब मेरो पालो… तैले ब्ल्याक पहिरिएकी छेस्।’, मैले भने। ‘अँ.. मिल्यो मिल्यो।’ ‘तैले चकलेट पाइनस्!’, मैले जिस्काए। ‘कस्तो रहेछ यो.. बेक्कार आएका, नकचरो!’, उनले बोर मान्दै भनी।
 मैले मेरो हाफ पेन्ट माथि सारेर लाडो छोपे। ‘पख पख..’, ऊ फर्कन लागेको देखेर मैले भने, ‘…चकलेट पाउँछेस तर एउटा कुरा इज्जत र!’ ‘के ?’, उनले रिसाउँदे भनी। ‘मेरो पिशाब गर्ने कुरा देखिस्, अब तेरो देखा र चकलेट लैजा!’, मैले भने। ऊ ठ्याक्क अडिइ। रिसले ललाट खुम्च्याइ। ‘यो केटा त कस्तो नकचरो रहेछ।’, सुस्मिताले भनी। ‘देखा न.. मेरो देखिस्, तेरो देखाउँदा के हुन्छ र? हाम्ले देखेको छैन के केटीको कस्तो हुन्छ भनेर। परशुरामले पनि देखाइदिन्छ..हेर।’, मैले भने। परशुरामले १ झट्कामा हाफ पेन्ट खोलेर ठन्केको लाडो देखाइदियो। ‘छि…लाज पचेका रहेछौ तिमीहरु..’, उनले भनी। ‘भनेपछि तलाइ चकलेट नचाहिएकै हो.. भयो जा!’, मैले भने। ऊ ढोकामै ठिंङ्ग उभिएर बसि। ‘तलाइ देखाउनु शर्म लागेको भए, पेन्टी खोलेर दे, देखाउने पर्दैन।’, मैले भने। उनले केही बेर सोची। डोर बन्द गरी। केही समयमा डोर खोली। र मेरो हातमा नै उस्को पेन्टी थमाएर, चकलेट खोसी, र मुनि गइ। परशुरामले हाफ पेन्ट माथि तान्यो। र मेरो हातैबाट पेन्टी खोस्यो। ‘अर्के सुगन्ध छ दोस्त!’, उनले भन्यो। मैले खोसेर सुँघे। सुगन्ध धेरै कठोर थियो। ममीहरुको जस्तो न्यानोपना थिएन। तर अलगै आनन्द आउने सुगन्ध थियो। सुगन्ध सुँघे र पेन्टी चुसे। युवती सुन्दरी भए पश्चात पेन्टी यसै स्वादिष्ट लागिरहने रहेछ। यो हप्तामा हामीले सर्बजितको ममी, मेरो ममी र परशुरामको ममीको पेन्टी चोेरका थियौ। सर्बजितको ममीलाइ नग्न नुहाएको देखेका थियौं, सर्बजितको ममीलाइ मेरो बाले चिकेको देखेका थियौं र सर्बजितको दिदीको पेन्टी माग्न सफल भएका थियौ। हामीहरू जति जति यो काममा डुबुल्की मार्दै थियौं त्यति नै आनन्द लाग्न सुरु गरेको थियो। भय र शर्म हट्दै थियो। अझ अझ हिम्मत बढेको थियो। भोलिपल्ट साँझ पनि चोकफोनको लोभ देखाएर सुस्मितालाइ माथि आइज भन्यौ। ‘मेरो कपडा पनि दे।’, भन्दै ऊ माथि उक्लिइ। ‘तेरो पिशाब गर्ने स्थान देखा न..’, कक्ष भित्रै प्रवेश गरेपछि मैले भने। ‘देखा न.. के हुन्छ र?’, परशुरामले पनि भन्यो। ‘कोही आयो भने?’ ‘कोही आउँदैन। पख म डोर लगाइदिन्छु।’, परशुरामले भन्यो। र ढोकाको चुकुल लगायो। ‘ला चकलेट!’, मैले उस्को हातमा नै चकलेट थमाइदिए। ऊ पलंगको छेउमा बसिरहेकी थिइ। ‘कस्तो शर्म लाग्यो!’, उनले गाला रातो रङ्गको बनाइ। ‘पख म देखाउँछु, र शर्म लाग्दैन।’, भनेर मैले हाफ पेन्ट खोले। परशुरामले पनि खोल्यो। दुबै जनाको लाडो ठन्किरहेको थियो। उनले हाम्रो लाडोहरु हेरी। ‘छि.. कस्तो हुने रहेछ.. अझ शर्म लाग्यो! तिमीहरुलाइ शर्म लाग्दैन?’, उनले सोधी। ‘लाग्छ, तर तँ साथ पनि के शर्म आदर गर्नु.. देखा न!’, मैले भने। ‘ल.. हेर मात्र है त!’, उनले भनी। ‘ल..’ उनले फ्रक भित्रै हात हाली र पेन्टी खोलेर जमिनमा राखी।
 हामीहरू पनि जमिनमा बसेउ, ताकि उस्को साँप्राहरु भित्रै हेर्न सकियोस्। उनले सुस्तरी फ्रक उठाएर माथि फर्काइ। उस्को सेतो चिल्लो साँप्राहरुले उसकी ममीको झझल्को आयो। तिघ्राको मध्यमा सोझो चिरिएको जस्तो देखिने अंश देखियो। त्यो चिराको देब्रेतिर र दाहिनेतिर कम उचालिएको जस्तो थियो। उसकी ममीको जस्तो ब्ल्याक भुत्लाहरु थिएन। ‘ल भयो!’, उनले फ्रक मुनि झारी। ‘एक चोटि पुनः.. मैले राम्रोसंग देखिन।’, परशुरामले भन्यो। ‘ह्या… ह हेर छिटो।’, उनले बोर मान्दै पुनः फ्रक उचाली। हामीले पुनः उस्को पुति नियाल्ने मौका पायौ। मैले हात उस्को तिघ्राको मध्यमा छिराए। ‘नछो.. हेर मात्रै!’, उनले मेरो हातमा नै फ्याट्ट पिटी। म रोकिए। ‘ल पुग्यो.. म गए।’, ऊ एक्कासि उठी। चुकुल खोलेर, र डोर खोलेर खुरुरु मुनि झरी। ‘साले.. क्या राम्रो हुने रहेछ… त्यो पसाउने दुलो चाहिँ देखिएन दोस्त!’, परशुरामले भन्यो। हामीहरू शय्यामा सुत्यौ। लाडो लास्ट ठन्केको थियो। केटीको अघि लाडो देखाउनु आनन्द आउने रहेछ। ‘मलाई त सुस्मिताको पुति खान मन लाग्यो, कस्तो हुन्छ होला टेस्ट?’, परशुरामले सोध्यो। ‘खोइ? भोलि डाकेर सोधौँ न… तैले लाडोबाट निस्किएको रस चाखेको छस्?’, मैले सोधे। ‘छैन.. तैले? तेरो रस बाहिर आउन थालेछ पातलो है..’, उनले मेरो लाडो पक्रँदै भन्यो। लाडो चलाउँदै हामीहरू निदायौ। अर्को दिन साँझ हामीले डाक्ना साथ सुस्मिता हाम्रो रुममा आइपुगि। चकलेट दियौ। अब त चकलेट नदिएपनि भिन्न पर्दैन जस्तो लाग्यो। किनकि चकलेटको कुरा गरेकै थिएनौ, डाक्दा मात्रै पनि आएकी थिइ। ‘तेरो पेन्टीको सुगन्ध कस्तो स्वादिष्ट थियो के.. हामीलाइ मुनि सुँघ्न दे न..।’, मैले भने। ‘छ्या.. फोहोर हुन्छ..।’, उनले भनी। ‘फोहोर हुँदैन… दे न है..तैले केही गर्नु पर्दैन… खुशीले गाडी यहाँ…’, मैले भने। ऊ अकमक्क परी। ‘गाडी न बस..।’, परशुरामले उस्को हात पक्रिएर पलंगको किनारमा बसायो। हामीहरू मुनि जमिनमा बस्यौ। ‘खोल न!’, मैले भने। 
उनले सुस्तरी फ्रक भित्रै हात घुसाएर पेन्टी खोली। परशुरामले पेन्टी सुँघ्यो। ‘क्या स्वादिष्ट सुगन्ध छ दोस्त!’, उनले भन्यो। सुस्मिताको गाला रातो रङ्गको भैसकेको थियो। ‘देखा न..’, मैले भने। उनले फ्रक माथि सारी। ‘सुघ्छु है.. गोडा फट्या न!’, उनले सुस्तरी साँप्राहरु फट्याइ। ‘एइ..’, मेरो नाकले उस्को साँप्राहरुको मध्यमा छोईरहदा ऊ झसङग भइ। ‘के भयो?’ ‘कुतकुती लाग्यो… न छो न!’, उनले भनी। म जति जति उस्को साँप्राहरुको भित्रै भित्रै, माथि माथि जान्थे, त्यति नै उस्को जिउको सुगन्ध कठोर आइरहेको थियो। पुति छेउ पुगे। नाक त्यही थियो। उस्को जिउको न्यानोपन मेरो मुहारमा अनुभव भयको थियो। सुगन्ध यस्तो कठोर आएका थियो कि पेन्टीको बास्ना पनि के बास्ना! उनले झटपट फ्रक मुनि झारी। उस्को साँप्राहरुको मध्यमा मेरो शिर चेपियो। सारा सतर्क भइयो। मेरो नाक उस्को पुतिमा ठोक्किएको थियो। छोटो श्वास तानेर बासन लिएको थिए। तर ऊ उठि हाली, चुकुल खोलेर बाहिर निस्किइ। मुनिबाट परशुरामको ममी माथि आइपुग्नु भयो। ‘के गर्दै छन् यिनीहरु?’, आन्टीले सोध्नुभयो। ‘कुराकानी गरिरा’, परशुरामले भन्यो। ‘भोजन खान आइज, बोला’को सुन्दै सुन्दैन यो!’, भन्दै ममी मुनि झर्नुभयो। ममीसंगै सुस्मिता पनि मुनि झरी। ‘मुजी, मैले केही गर्नै पाइन।’, परशुरामले भन्यो। ‘भोलि गर्लास्!’ ‘आउली र?’ ‘आउँछे… नआउली र?’, मैले सोधे। ‘खोइ… आमाले तर्साइदिनु भयो.. के गर्छे गर्छे।’, परशुरामले भन्यो। ‘भोलि सोधमला।’ ‘कस्तो थियो..’, उनले सोध्यो। ‘क्या न्यानो थियो दोस्त.. अन्तिममा त नाक नै पुतिमा छिर्या जस्तो भ’को थियो..’, मैले बढाइचढाइ कुराकानी दिए। ‘मलाई पनि गर्न मन लाग्यो’, उनले भन्यो। ‘पख भोलि अब!’