भाउजुले चिक्न लगाइन । bhaaujule chikn alagaain

विदेशमा बिताएर गाउँ फर्किएको त्यो साँझ मेरो मनमा अनौठो किसिमको उत्साह थियो। लामो समयपछि आफ्नै गाउँको बाटो, खेतका आली र परिचित घरहरू देख्दा बाल्यकालका धेरै सम्झनाहरू एकपछि अर्को गर्दै आँखाअगाडि आइरहेका थिए। त्यसै क्रममा मलाई आफ्नो हितैषी दाइ हरिको घर सम्झना आयो। म विदेश जाँदा उहाँको विवाह भएको धेरै समय भएको थिएन। रिमा भाउजुसँग पनि त्यतिबेला राम्रै चिनजान भइसकेको थियो। छोटो समयको त्यो संगतमा भाउजुको हँसिलो स्वभाव र सबैसँग सजिलै घुलमिल हुन सक्ने बानीले मलाई निकै प्रभावित गरेको थियो। विदेश जानुअघि दाइको बिहेमा सहभागी हुँदा मैले मनमनै सोचेको थिएँ—समयले मानिसलाई कति बदल्दो रहेछ होला! तीन–चार वर्षपछि भेट्दा भाउजु कस्ती देखिनुहोला, दाइको जीवन कस्तो चलिरहेको होला—यिनै कुरा सोच्दै म बजारबाट उनीहरूका लागि सानो उपहार लिएर साँझतिर दाइको घर पुगेँ। ढोका खोल्नेबित्तिकै रिमा भाउजुको परिचित मुस्कान देखियो। “ए, देवरज्यू! साँच्चै आउनुभएछ त!” उहाँको आवाजमा पुरानै आत्मीयता थियो। “किन, आउँदिनँ कि क्या हो?” मैले हाँस्दै भनेँ। “विदेश गएपछि गाउँ नै बिर्सिएला भनेर पो सोचेकी थिएँ।” “गाउँ बिर्सिए पनि तपाईंहरूलाई कसरी बिर्सिनु?” मेरो कुरा सुनेर भाउजु हाँस्नुभयो। घरभित्र पस्दै मैले ल्याएको उपहार दुवै जनालाई दिएँ। दाइले ज्याकेट हेर्दै खुसी भएर धन्यवाद दिनुभयो भने भाउजुले साडी हातमा लिएर निकै मन पराउनुभयो। “मलाई अझै याद रहेछ नि देवरज्यूलाई,” उहाँले हल्का मुस्कुराउँदै भन्नुभयो। “यति छिट्टै बिर्सिने कुरा हो र?” केही बेर पुराना कुरा गर्दै बस्यौँ। विदेशको अनुभव, गाउँको परिवर्तन, आफन्तहरूको खबर—कुरा सकिने नामै थिएन। त्यसैबीच दाइले घडी हेर्नुभयो। “आज त भाइलाई राम्रैसँग बसाएर पठाउनुपर्छ। म बजार गएर केही खानेकुरा ल्याउँछु।” “म पनि जाऊँ?” मैले सोधेँ। “तिमी भर्खर आएको मान्छे, आराम गर। म छिट्टै आउँछु।” दाइ बजारतिर लाग्नुभयो।

घरमा म र भाउजु मात्र भयौँ। केही क्षण शान्ति छायो, अनि भाउजुले पुरानो शैलीमै कुरा निकाल्नुभयो। “विदेश गएर त निकै फेरिनुभएछ नि!” “कसरी?” “पहिलेभन्दा गम्भीर देखिनुहुन्छ।” “तपाईं चाहिँ उस्तै हुनुहुन्छ।” “साँच्चै?” “साँच्चै। हाँस्ने बानी चाहिँ अझै उस्तै रहेछ।” उहाँ फेरि मुस्कुराउनुभयो। त्यो क्षण मलाई महसुस भयो—समय बिते पनि केही सम्बन्धहरूमा आत्मीयता भने उस्तै रहँदो रहेछ। पहिले हामीबीच हुने सामान्य जिस्क्याइ र हाँसो फेरि फर्किएको थियो। तर यसपटक मेरो मनमा एउटा फरक किसिमको सम्मान पनि थियो। विदेशमा बिताएका वर्षहरूले मलाई धेरै कुरा सिकाएका थिए; सम्बन्धहरूको सीमा र मूल्य पनि। कुरा गर्दै जाँदा दाइ र भाउजुको वैवाहिक जीवनबारे पनि प्रसंग निस्कियो। उनीहरूलाई अहिलेसम्म सन्तान नभएको कुरा मलाई थाहा थियो। “भाउजु, सबै ठीकठाक छ नि?” मैले सामान्य जिज्ञासाले सोधेँ। उहाँ केहीबेर चुप लाग्नुभयो। “ठीकै छ। जीवनमा केही कुरा आफ्नो समयमा हुन्छन्। हामी पनि त्यसैलाई स्वीकारेर अघि बढिरहेका छौँ।” उहाँको स्वरमा हल्का उदासी थियो। मैले विषय बदल्दै भनेँ, “तर तपाईंहरू दुई जना पहिलेजस्तै मिलेर बस्नुभएको देख्दा खुसी लाग्यो।” “दाइ तिमीलाई कस्तो लाग्यो?” “पहिलाभन्दा अलि बूढो।” भाउजु हाँस्नुभयो। “त्यसो भए तिमीचाहिँ के कम भयौ र?” “म त विदेशको हावाले जवान भएँ।” “ए, त्यसो भए अब बिहे गर्ने बेला भएछ।” उहाँले जिस्क्याउँदै भन्नुभयो। “सायद अब चाहिँ गर्नुपर्ला,” मैले मुस्कुराउँदै उत्तर दिएँ। “राम्रो केटी भेट्यौ भने खबर गर है।” “पहिले तपाईंले खोजिदिनुपर्छ।” “हुन्छ, देवरज्यूको बिहे गराउने जिम्मा पनि मेरो।” हामी दुवै हाँस्यौँ। त्यसैबेला बाहिरबाट दाइको आवाज आयो। बजारबाट उहाँ फर्किसक्नुभएको रहेछ। भाउजु उठेर भान्सातिर लाग्नुभयो भने म दाइसँगै बसेर गाउँका पुराना कुरा गर्न थालेँ। त्यसपछि खाना तयार भयो। लामो समयपछि आफ्नै मान्छेहरूसँग बसेर खाँदा साँझ कहिले रातमा

बदलियो, पत्तै भएन। पुराना सम्झना, विदेशका अनुभव र गाउँका नयाँ खबरहरूबीच रातको एघार बजिसकेको थियो। खाना खाइसकेपछि दाइले उठ्दै भन्नुभयो, “ल भाइ, अब आराम गर। तिमीलाई पनि लामो यात्रापछि थकाइ लागेको होला।” “हुन्छ दाइ।” दाइ माथिल्लो तलाको बेडरुमतिर लाग्नुभयो। भाउजु पनि भान्साको अन्तिम काम सकेर बत्तीहरू निभाउँदै हुनुहुन्थ्यो। म भने केही क्षण त्यहीँ बसेर तीन वर्षपछि फर्किएको आफ्नो गाउँ र आजको भेटघाट सम्झिरहेँ। भाउजु भने आउनुस् हजुरलाई म बेड बनाइ दिन्छु भन्दै मलाई लिएर गेस्टरुममा आउनु भयो । कोठामा छिर्ने बित्तिकै मलाई अंगालो मार्नु भो। अंगालो मार्दा उन्को ठूलो दुत मेरो छातिमा टाँस्सिने बित्तिकै मलाई सिरिङ्ग भयो।तर दाई घरमै भएकोले मलाई डर लाग्यो। “भाउजु ! नाई ! दाई ले था पाउनु भो भने बर्बाद हुन्छ।“ मैले एसो भनेको त उन्ले “ आ ..कै थापाउदैनन् ।एकैछिन त हो!!” पो भनिन् । ।मलाई अघिदेखिको सेक्सि कुरोले भाउजुलाई चिक्नु पाए पनि हुन्थ्यो भैराको थियो। त्यस् पछि मलाई पनि आँट आयो अनि तुरुन्तै उन्को ओंठमा मेरो जिब्रो छिराई हालें मेरो जिब्रो मजाले चुसिन्।बिस्तारै मेरो लाँडो छाम्न थाल्नु भो।मेरो लाँडो अघिनै ठन्कि सकेको थ्यो । उन्ले छाम्दा त झन खपि नसक्नु भयो।तुरुन्तै मैले प्यान्ट खोलेर मेरो ठन्केको लाँडो के झिकेको मात्रै थिएँ उन्ले लोभ्भिदै भनिन् “ कत्ति मज्जाको ठूलो तपाईको??काठ जात्तिकै सारो पनि!” यसो भन्दै मेरो लाँडो सुम्सुम्याउदै चुस्नपो थालिन।मलाई त एत्ति मजा आयो कि बर्णन् नै गर्न सक्तिनँ। मैले ल्वात् ल्वात उन्को मुखमा हालि दिएँ। एकै छिनमा मेरो बिर्य झर्न खोज्यो अनि स्वाट्ट बाहिर निकालेँ। त्यस पछि उनि उठ्दै “छिटो छिराऊनु न ! आज म तपाईको इच्छा पुरा गरिदिनछु!”भनिन्।त्यस पछि तुरुन्तै उन्लाई पछाडि फर्काएर

पेटिकोट उत्तानो पारेँ। अघिनै पेन्टि नभएकोले पेटिकोट उठाउने बित्तिकै उन्को पुत्ति देखियो। आहा! उन्को पुत्ति त अघिनै ल्याफल्याफ्ति भएछ।कस्तो भुक्क परेको ! शायद उत्तेजित भएर होला!! मलाई खपि नसक्नु भो।मेरो पालि घोप्टो पारि ल्वात्तै छिराई दिएँ।“ आ……उफ!!!!! कस्तो मजा भयो ठूलो ले त!!!”भाउजु बिस्तारि बोलिन। मलाई झन कस्तो मजा आयो।अनि ल्वाम..कि..ल्वाम चिक्न थालेँ।चिप्लो त ल्याफल्याफति!!! कस्तो तातो भित्र छिराउदा त!! मेरो त झर्न लाग्यो के गरौं ! उन्ले भित्रै झार्न भनिन!! उफ…मेरो लाँडो भित्र बाट सनन बिर्य आउन थाल्यो।आ….उम्……।चिरिक चिरिक उनको पुति भित्र मेरो बिर्य झर्न थाल्यो।उनि त मस्त मजा मान्दै थिईन…अम्……आ….भन्दै। बिर्य झरे पछि पनि एक छिन लवाम… ल्वाम… चिकिरहेँ।मेरो बिर्य ल्याच ल्याच भयो।अनि लाँडो झिकेँ। ल म अहिले जान्छु पछि कुरा गरम्ला है भन्दै मलाई कोठामा छोडेर आफ्नु कोठातिर लाग्नुभयो .. । मलाई भने गरौं भारि बिसाएझै भो।असिम आनन्द आएथ्यो धेरै पछि आज।