रिताको भर्जिन पुती । ritako vergin puti

एउटा पुरानो घरको सानो कोठामा हाम्रा सपनाहरू हुर्किँदै थिए। म कार्पेट फ्याक्ट्रीमा दिनभर काम गर्थेँ भने बहिनी रिता एसएलसी सकेर भर्खरै सहर छिरेकी थिइन्। असारको दर्के झरी परिरहेको त्यो साँझ घरको वातावरण एकदमै शान्त र रमाइलो थियो। बाहिर ट्वाइलेट जाने बाटोमा काई लागेकाले म सधैं उसलाई अलि सम्हालिएर हिँड्न भन्थँ। पानी परिरहेकै बेला रिता बाहिर निस्की। केही छिनमै उसको रुन्चे आवाज सुनियो—उनी बाहिर चिप्लेर लडेकी रहिछन्। आत्तिँदै कोठाभित्र छिरेकी रिताको आँखामा आँसु थियो, र उसले दाहिने कम्मर (हर) मा साह्रै दुख्यो भन्दै लङ्गडाउँदै आई। मलाई उसको त्यो पीडा देखेर औधी माया लाग्यो। मैले उसलाई सुस्तरी समातेर खाटमा बसाएँ र “केही भएको छैन, आत्तिनु पर्दैन” भन्दै सम्झाएँ। चोट लागेको ठाउँमा सेक्न र दुखेको कम गर्न मैले घरेलु उपाय स्वरूप अलिकति खानेतेल हातमा लिएँ। उसको दायाँ हरमा परेको निलडाम र चोटमा मैले एकदमै कोमलताका साथ तेल लगाएर बिस्तारै मालिस गरिदिएँ। मेरो हेरचाह र मायाले गर्दा उसको आँसु बिस्तारै रोकियो र उसले अलि हलुका महसुस गरी। रिताको हर मालिस गर्दा गर्दै मेरा आँखाहरू उसको पुतीको सुन्दरतामा हराए । त्यो चिसो र नरम अङ्गले मलाई मोहित पार्‍यो । “कट्टु मै मुतिस की क्या हो?” मैले प्रेमले सोधेँ । उसले लाजले रातो भएर “हैन” भन्दै सुरूवाल माथि तानी । तर त्यतिखेरसम्म मेरो लाडो प्रेमको उत्तापले सन्किसकेको थियो । “पख न काँ उठेकी,” भन्दै मैले उसलाई कोमलतापूर्वक समातेँ । “हेर आगो को छेउमा घिउ पग्लिन्छ, तेरो सौन्दर्य देखेपछि मलाई अति भयो देऊ…” मैले प्रेमभरि भनेँ । “धेत दाइ, के भनेको…

अरूले थाहा पाए भने के गर्ने…” भन्दै उ पन्छिन खोजी, तर उसको आँखामा पनि चाहना टिमटिमाइरहेको थियो । भख्खर १७ लागेकी रिताका दुधका फाँचाहरू मलाई स्वर्गीय मिठास लागे । “कसले भन्छ र थाहा हुन्छ,” भन्दै मैले उसलाई आफुतिर तानेर मुखमा मुख जोडेँ । च्याप्प दुधका फाँचाहरू समातेर प्रेमपूर्वक मोल्न थालेँ, दुध माड्दै गालामा म्वाइ खान थालेँ । रिता पनि नाइनास्ति नगरी ओच्छ्यानमा ढल्किइन्, उसको सास फेर्ने तरिका पनि फेरिएको थियो । मेरो लाडोँ कतिखेर छिराउँ भइसकेको थियो । मैले सुरूवाल खोलेर कट्टु पनि तानेँ । बत्ति मारेको थिइन, तर चन्द्रकिरणमा उसको भुत्ला कम नै देखियो । पुतीको गुलाबी फाँकाहरू कति सुन्दर देखिएका थिए… मेरो लाँडोको टुप्पा लगेर बिस्तारै छिराउँ लागेँ । “मरेनी आमा हौ…” भन्दै उ अतालिएर मेरो कम्मर फ्याक्की दिइन् र आफ्नो पुती छोपिन् । तर म त छाड्न सक्ने अवस्थामा थिइन । दुइटै टांग च्यातेर फेरी चढेँ र लाडोँ बिस्तारै छिराएँ । “मरेँ दाइ, मेरो हर दुख्यो… म मरेँ… आज नगर्नु… म त मर्छु…” भन्दै रिता ह्वाँ ह्वाँ रून थालिन् । वास्तवमा उस्को हर भन्दा पहिलो चोटी लाडो पस्दा धेरै दुखेको रहेछ, पछी थाहा पाएँ । मलाई माया लाग्यो र लाडो झिकेँ । लाडो झिक्न त झिकेँ, तर सन्कि रहेको थियो । मैले बौद्धमा ब्लु फिल्महरू हेरेको थिएँ, त्यसमा लाँडो चुसेका सिनहरू थिए । “तेरो हर दुखेको भए चुसी दे न,” मैले प्रेमले सोधेँ । “छ्या, घिन लाग्छ,” भन्दै उ पहिले त मानिनन् । “नचुस्ने भए चिकी दिन्छु,” भनेपछि उ मानिन् । अलिअलि गरेर चुस्न थालिन्, मेरो पालो मुखैमा पेलेँ । एक छिन भित्र बाहिर गरेपछि मेरो माल

रिताको मुखैमा झर्‍यो । त्यो रात रितालाई आफूसँगै सुताएँ, उसका दुधका पोका चलाउँदै, उसको शरीरको सुगन्ध महसुस गर्दै सुतेँ । बिहान उठ्दा उसले मेरो मुखमा हेर्नै सकिनन्, कति लजाइन् । “जे नहुनु भइसकेपछि, अब सबै कुरा तेरै हो,” भन्दै मैले उसका ओठमा प्रेमपूर्वक म्वाइ खाइदिएँ । खाना बनाएर उ कलेज गइन्, म पनि काममा गएँ । दुइ तिन दिन केही गर्ने दिइन, हर दुखिरहेको छ भनेर । चार दिनपछि खाना खाइसकेपछि “खै तेरो हरको घाउ कस्तो भो?” भनेर सुरूवाल खोलेँ । लड्दा सामान्य दख्खल परेको कुरा ठीक भइसकेको रहेछ । “आज चैं गर्ने है,” भनेपछि उसले टाउको हल्लाएर “हुन्छ” भनिन् । रितालाई कुर्ता खोल्न लगाएँ, आफु पनि नांगै भएँ । चार पाँच मिनेट दुध प्रेमपूर्वक माडेँ, दुधका मुन्टा चुसेँ । माथी चढेँ, तर पुतीमा लाँडो छिर्दै छिरेन । “पुती फ्याँ पार्न…” मैले प्रेमले भनेँ । “दाइ, कस्तो दुख्छ क्या,” भनिन् उ । मैले आफैले टाङ च्यातेर एउटा हातले पुतीका फाँका फैलाएँ र अर्को हातले लाँडोको मिलाएर पुतीमा हुलेँ । “मरेँ दाइ मरेँ… झिक्नु न झिक्नु…” भन्दै उ रून थालिन् । म आजचाहिँ नचिकी छाड्ने मूडमा थिइन । “चुप जाँठी नरूँ… मुजी नाटक गर्छे, तलाई पनि मजा आउँछ,” भनेर प्रेमपूर्वक हप्काएँ । “हैन दाइ… एे्या… म मर्छु… बरू मलाइ मारी दिनु…

एेय्या नि आमा हौ… मरेँ…” भन्दै उ चिच्याइन् । “माचिक्ने… साला… चिकेर धेरै मरेका छन्… साला… चुप…” भन्दै मैले मुख थुनेर धमाधम चिकेँ, प्रेम र वासनाको मिश्रणमा । एकछिन त रूँदै थिइन्, तर एक छिनपछि उनले पनि मेरो चाकलाइ समातेर सुम्सुम्याउन थालिन् । दस मिनेट जति चिकेपछि मेरो लाँडो झर्ला जस्तो भो । झिकेर रिताको पेटमा फुसी झारेँ, त्यो क्षण स्वर्गीय थियो । त्यसपछी हामी लोग्ने स्वास्नी जस्तो भएर बस्यौं, प्रेम र विश्वासको बन्धनमा बाँधिएर । कसले थाहा पाउने? रिता साह्रै राम्री थिइन् । एक वर्षपछि आर्मीको केटा माग्न आयो । आफैले सँधै चिकेर राख्न पनि नहुने । बिहे गरेर पठाइ दियौं । बौद्धको कार्पेट फ्याक्ट्री पनि बन्द भइगो । अहिले म साउदी आएको छु, दुई वर्ष भो । यहाँ त आइमाइको नाकमुख पनि हेर्न पाइदैन । कहिले गाउँ जाउँ र रिताको सम्झनामा त्यो रातको अनुभव सम्झँदै आइमाइ चिकुम् भइरहेको छ ।