बसमा भेटेको रोशनिलाई चिकेको कथा । Busamaa bheteko rosanilai chikeko katha

बिहानको ९ बजेको थियो। काठमाडौंको भीडभाडमा म रिंग रोडको बस स्टपमा उभिएको थिएँ। त्यही बेला एउटी युवती आईन्—लामो कालो कपाल, हल्का रातो ओठ, र त्यो आँखा… कि भन्‍नु, रसिला आँखाहरू जसले मसँग भेटेको बित्तिकै एउटा अनौठो तरंग सिर्जना गरिदियो। उनी मेरो अगाडि उभिइन्। मैले उनको परफ्युमको सुगन्ध महसुस गरेँ—केही फूलजस्तो, तर अझ मीठो। बस आयो। मैले उनलाई अगाडि जान संकेत गरेँ। उनले हल्का मुस्कुराउँदै टाउको हल्लाइन्। त्यो मुस्कानमा केही थियो—केही रहस्यमय, केही आमन्त्रित। बसभित्र उनी मेरै अगाडिको सिटमा बसिन्। ठाडो भएर बस्दा उनको कपाल मेरो अनुहार नजिक आउँथ्यो। मैले उनको गहिरो सास फेर्ने आवाज सुनेँ। बेला बेला उनी ओठ टोक्थिन्—नर्वसनेस वा केही अरू, म थाहा पाउन सकिनँ। तर जब जब उनी पछाडि फर्किन्थिन्, उनका आँखाहरू मसँग भेटिन्थे। त्यो नजरमा एउटा प्यास थियो, एउटा बुझाइ थियो जुन शब्दहरूले व्यक्त गर्न सक्दैनथ्यो। मलाई थाहा थियो यो केही अनौठो हुँदै थियो। यो एउटा यात्रु र अर्को यात्रुबीचको साधारण घृष्णा होइन थियो। यो केही बढी थियो—केही प्राचीन, केही अनिवार्य। रसिलो आँखा, लठ्ठिएको आँखाको भाव, बेला बेला ओठ टोकी रहने , र घरि घरि प्यासी नजर मेरो ठन्किएको लाड़ो तिर गइ रहेको थियो | ठम्याउन गारो भएको थिएन.. तर ब्यस्त गाडी भित्र केहि गर्न पनि त सकिने अवस्था थिएन | “स्वयम्भु छ है ” भनेर २० रुपिया को नोट दिइन खलासीलाइ र म तिर कामुक नजर दिईन ..

बालाजु झर्नु पर्ने म पनि हतार हतार खल्ती बाट पैसा झिकेर कन्डक्टरलाइ दिए.. यस्सो हेरे .. कामुक नजर हेरेर मन्द मुस्कान दिई.. म मन मनै पुलकित भइ सकेको थिए | गाडी स्वयम्भुमा रोकियो.. हामि ओर्लियों .. उ अगाडी अगाडी.. म पछाडी पछाडी.. रिंग रोडको बाहिर को सानो गल्लि भित्र जाँदै थिई.. घरि घरि मन्द मुस्कान दिदै पछाडी हेर्दै गइ रहेको थियो.. मेरो लागि त्यहि मुस्काननै आमन्त्रण थियो | मासु पसलमा रोक्कियिन उनि, म अलिकति मात्र पछाडी थिए.. “मासु खानु हुन्छ नि? ” भनेर पहिलो पल्ट वाक्य फुट्यो उसको मुख बाट.. “हुन्छ” भनेर सानो जवाफ दिई.. मासु किनेर फेरी उ अगाडी अगाडी .. म पछाडी पछाडी .. १० मिनेट हिडे पछि एउटा २ तल्ले घरको गेट खोलेर भित्र पसेर मलाई हेरी.. मा पनि केहि नभनी पछि पछि गेट भित्र छिरे.. मुटु ढुक ढुक भै रहेको थियो.. पहिलो पटक यस्तो काम गरि रहेको थिए.. डर पनि लागि रहेको थियो.. तर डर भन्दा बडी खुल्दुली, चिकाइको कल्पना र के होला भन्ने कुराको समिश्रणको अचम्मको भावनाले मलाई डोराइ रहेको थियो | २ वटा कोठा लिएर बस्ने रैछे.. ठुलो बैठक / सुत्ने कोठा र जोडिएको भान्छा.. उ अगाडी गएर भान्छामा गएर मासु फ्रिजमा हाली.. म भित्र छिरेर जुत्ता फुकालेर ढोका लगाएर सोफामा बसे.. अहिले सम्मको हाम्रो संवाद भनेको त्यहि दुइ लाइनको मात्र थियो | भान्छामा चिया पकाउने सुरसार कसी रहेकी थिई..

म भने चिया नखाने मान्छे.. नबनाउनुस भन्न लागेको थिए.. तर फेरी त्यस्तो मायाले बनाउन लागेकी .. नाइँ भन्न मन लागि रहेको थिएन.. सोफा बाट बिस्तारै उठे.. भान्छा तिर गए.. म आएको झल्को पाएको हुन सक्छ.. आत्ते जस्तो गरेर चिया पकाउनमै केन्द्रित भएको जस्तो गरि रहेकी थिईन.. पछाडी बाट गएर उसको अगाडी झरेको कपाल लाइ मिलाएर घांटी पछाडी बाट एक तिर फर्काएर कान को पछाडी कमलो छाला भएको ठाउँमा किस गरे.. त्यस्तो गर्दा गर्दै उसको हात पछाडी ल्याएर मेरो टाउको समाउन भ्याई सकेकी थिई.. मैले ग्याँस बन्द गरेर उसको पेट मा अँगालो मारेर घांटीमा किस खाइ रहेको थिए.. किस खादै मेरो हात उसको दुधमा पुगी सकेको थियो.. मुन्टो साह्रो भै सकेको थियो .. अनि मेरो लाड़ो पनि रन्कि सकेको थियो.. ५० किलो जातिकी मात्र थिई होला.. म परे ८० किलोको भुस्तिन्ग्रे.. उठाउन गारो भएन.. जुरुक्क बोकेर सोफामा लागे.. आँखा चिम्म गरेर लम्पसारनै परि रहेको थिई .. बिस्तारै उसको कुर्ताको चेन फुकाली दिए.. सल्वार्को इजार पनि फुकाली दिए.. कालो रंगको पेन्टी लगाएकी रैछे.. गोरो खुट्टा र पेटमा निकैनै राम्रो देखिएको थियो.. पेन्टी बाहिरै बाट पुतीमा मुख र नाख गाडेर गहिरो सास ताने.. बिस्तारै टोकी दिए बाहिर बाटै | सहि नसक्नु भै सकेको थियो.. लाड़ो निकालेर झ्वाम्म्म पुतीमा ड्याम कि ड्याम दिन मन लागि सकेको थियो ..

तर उसको पुतीको स्वाद पनि मज्जाको आइ रहेको थियो.. पेन्टी फुकाली दिए.. ब्रा पनि फुकाली दिए.. नांगै भएकी थियो.. मेरो पनि लाड़ो ठंकेर प्यान्ट च्यातौला जस्तो गरि रहेको थियो.. सबै लुगा फुकाली दिए.. उनको आँखा बन्द .. हातले एक तिर मेरो कपाल.. अर्को तिर सोफा को कपडा बेस्सरी समाती रहेको थियो .. मेरो मुख अझै उसको पुतीमा गाडिएको थियो .. जिब्रो ले उसको टिसी (भंगाकुर) मजाले खेलाउदै थिए.. बिस्तारै एउटा औला उसको पुती र अर्को औला उसको चाकको प्वाल पनि खेलाउदै थिए.. लाड़ो रंकेरा रगत चुइएला जस्तो भै सकेको थियो .. थाम्न सकिन.. उसको खुट्टा फ़या पारेर .. माथि फर्काएर.. पुती ठ्याक्क माथि देखिने गरि उसको जिउ लाइ फर्काएर.. लाड़ो.. बिस्तारै छिराए.. आः .. आ….. ह.. पुती एकदम टाइट थियो.. लाड़ो जम्मै तिर बाट बेसरी च्यापे जस्तो भै रहेको थियो.. म हवस् भित्र हराई सकेको थिए.. बिस्तारै गर्न मनले मानि रहेको थिएन.. र सोफामा मज्जाले गर्न मिलि रहेको थिएन.. जुरुक्क बोकेर भुइँमा राखे.. उत्तानो पारेर खुट्टा माथि फर्काएर मेरो पालो दनक दिए.. ड्याम ड्याम.. ४५ मिनट सम्म चिकि रहे.. दुवैको आँखा बन्द थियो .. मुख जोडी रहेको थियो.. पुती र लाड़ो खेली रहेको थियो.. ४५ मिनटको चिकाइ पछि फुसी पनि भित्रै झारी दिए.. सिथिल जिउ लिएर उसकै माथि ढलेछु र निदाए छु पनि..

१ घण्टा पछि निन्द्रा खुल्यो .. यस्सो हेरेको रातिको ८ बाजी सकेको रहेछ.. घर जान हतार हतार लुगा लगाए.. उ पनि उठी .. बिस्तारै लुगा लगाई.. मा जुत्ता लगाउदै थिए.. उसले आएर.. “खान खाएर जानु हुन्न? ” भनेर सोधी.. मुख झुकाएर .. नजर लुकाएर.. “पछि भेटेर मिलि जुली बनाएर खाउला” भने | मेन गेट खोलेर उसले बिदाइ गर्न लागेको थियो .. गेट बाट बाहिर निस्के पछि मलाई के बिर्से के बिर्से जस्तो भयो .. झट्ट याद आयो.. “सुन त्” भने..”हजुर?” भनि.. “साची तिम्रो नाम नभन्ने? ” भने.. उसले अलि अलि लजाउदै भनि “मेरो नाम… “…मेरो नाम रोशनी,” उसले हल्को आवाजमा भनिन्, “तर मलाई सबैले रोज भन्दछन्।” “रोज,” मैले दोहोर्याएँ, मानौं त्यो नामलाई चाख लिएर चुसिरहेको थिएँ। “मिठो नाम।” “तपाईंको?” उसले सोधिन्, अझै पनि गेटको छेउमा उभिएर। “अर्जुन,” मैले भनेँ। “अर्जुन,” उसले मुस्कुराउँदै दोहोर्याइन्, “पाण्डव अर्जुन?” “उही हो,” मैले हाँस्दै भनेँ, “तर मेरो गाण्डीव तरकारी काट्ने चक्कु जस्तो मात्र छ।” उनी हाँसिन्—एउटा स्वच्छ, निर्दोष हाँसो जसले त्यो कोठाको अँध्यारो उज्यालो पारिदियो। त्यो हाँसोमा मैले भोलि बिहानसम्मको निम्तो देखेँ, अझ बढी भविष्य देखेँ। “फेरि कहिले आउनुहुन्छ?” उसले सोधिन्, यसपालि आँखा झुकाउँदै। “भोलि?” मैले सोधेँ। “भोलि बिहान,” उसले भनिन्, “मासु मसला पारेर बनाउँछु। तपाईंलाई मन पर्छ भने…” मैले उसको हात समातेँ—नरम, कोमल, अझै पनि मेरो स्पर्शको नशामा लठ्ठिएको। “म आउँछु,” मैले भनेँ, “बिहान ९ बजे।” गेट बाहिर निस्कँदा रातको हावाले मलाई छोयो। तर म चिसो महसुस गरिनँ। म भित्रै भित्रै तातिरहेको थिएँ—एउटा नयाँ सुरुवातको ताप, एउटा अनौठो सम्बन्धको आशा। रिंग रोडको फुटपाथमा हिँड्दै गर्दा मैले एकपटक पछाडि फर्केर हेरेँ। झ्यालबाट उनी मलाई हेर्दै

थिइन्, हातले बाइ गर्दै। मैले पनि हात हल्लाएँ। त्यो रात म घर पुग्दा निदाउन सकिनँ। मेरो शरीरमा अझै पनि उसको सुगन्ध थियो—त्यो फूलजस्तो, त्यो मीठो। र मनमा एउटा नयाँ प्रश्न थियो: के यो एउटा रातको मात्र कथा थियो, कि यो कुनै लामो कविताको सुरुवात? मलाई थाहा थियो, बिहान ९ बजे फेरि त्यही गल्ली, त्यही गेट, त्यही घर… र त्यही रोशनी मलाई पर्खिरहनेछिन्। र म आउनेछु। अवश्य आउनेछु। किनकि त्यो रसिलो आँखाले मलाई बोलाइरहेको थियो—फेरि, र फेरि, र सधैंभरि।