भक्तपुरको साथीको बैनी चिकेको कथा, Bhaktapurako saathiko baini chikekkeo kathaa.

मेरो नाम आर्यन हो। म २६ वर्षको अविवाहित युवक हुँ। मेरो घर पोखरामा पर्छ। स्नातक तहको पढाइका लागि म विगत केही वर्षदेखि काठमाडौंमा बस्दै आएको छु। काठमाडौंको व्यस्त जीवनमा कलेज, पढाइ र केही मिल्ने साथीहरू नै मेरो दिनचर्याका मुख्य हिस्सा थिए। ती साथीहरूमध्ये विवेक मेरो सबैभन्दा नजिकको साथी थियो। हामी एउटै कक्षामा पढ्थ्यौँ र पढाइदेखि घुमफिरसम्म प्रायः सँगै हुन्थ्यौँ। विवेक भक्तपुरको एउटा पुरानो तर सुन्दर घरमा परिवारसँगै बस्थ्यो। उसको घर वरिपरि साँघुरा गल्ली, पुराना घर र बिहान–बेलुकाको शान्त वातावरणले मलाई सधैँ आकर्षित गर्थ्यो। परीक्षा नजिकिँदा हामी प्रायः उसको घरमै बसेर पढ्ने गर्थ्यौँ। कहिलेकाहीँ राति अबेरसम्म पढाइ हुने भएकाले म त्यहीँ सुत्ने पनि गर्थेँ। विवेकको परिवारमा उसकी आमा, कान्छी बहिनी र हजुरआमा हुनुहुन्थ्यो। उसको बुबा लामो समयदेखि वैदेशिक रोजगारीमा हुनुहुन्थ्यो। घरको अधिकांश जिम्मेवारी उसकी आमाले नै सम्हाल्नुहुन्थ्यो। उहाँ शान्त स्वभावकी हुनुहुन्थ्यो र घरमा आउने साथीहरूसँग पनि आफ्नै परिवारको सदस्यझैँ व्यवहार गर्नुहुन्थ्यो। एकपटक हाम्रो अन्तिम वर्षको परीक्षा आउन करिब दस दिन बाँकी थियो। विवेकले फोन गरेर भन्यो, “आर्यन, आजदेखि मेरो घरमै बसेर पढौँ न। कोठामा बसेर दिमाग नै चल्न छोड्यो।” म पनि तयार भएँ र केही किताब बोकेर उसको घर पुगेँ। त्यो दिन घरमा विवेककी आमासँगै उसकी बहिनी सन्ध्या पनि थिई। सन्ध्या कलेज पढ्थी। हामी पहिल्यै केहीपटक भेटिसकेका भए पनि त्यति धेरै कुराकानी भने भएको थिएन। त्यो दिन उसले मुस्कुराउँदै “दाइ, यतिका दिनपछि आउनुभयो नि,” भनेर अभिवादन गर्दा मैले पनि हाँस्दै “परीक्षा नजिक आएपछि मात्र सम्झिन्छु जस्तो लाग्छ है?” भनेँ। “त्यस्तो होइन,” उसले हाँस्दै जवाफ दिई, “तपाईंहरू पढ्न आउनुहुन्छ, म त आफ्नै पढाइमा व्यस्त हुन्छु।” त्यसपछि हामी आ–आफ्नो काममा लाग्यौँ। दिउँसो खाना

खाएपछि विवेक र म छतमा बसेर पढिरहेका थियौँ। केही बेरपछि सन्ध्या चिया लिएर आइन्। चिया राख्दै उनले भनिन्, “तपाईंहरूलाई पढ्दा पढ्दै संसार नै बिर्सिने बानी रहेछ।” “परीक्षा पास गर्न संसार बिर्सनैपर्छ,” मैले हाँस्दै भनेँ। “अनि फेल भयो भने?” “त्यसपछि संसारले हामीलाई बिर्सिन्छ।” मेरो कुरा सुनेर उनी जोडले हाँसिन्। त्यो हाँसो निकै स्वाभाविक थियो। त्यस दिन पहिलोपटक मैले उनलाई अलि फरक दृष्टिले नियालें। उनको आँखामा एउटा छुट्टै आत्मीयता थियो, बोल्दा आउने मुस्कानले झन् आकर्षित गर्थ्यो। त्यसपछि सन्ध्या कहिलेकाहीँ हामी पढिरहेको ठाउँमा आउन थालिन्। सुरुमा सामान्य कुराकानी हुन्थ्यो। पछि पढाइ, कलेज, साथीहरू र भविष्यका योजनासम्म कुरा पुग्न थाल्यो। एक साँझ हामी तीनैजना छतमा बसेर चिया पिइरहेका थियौँ। आकाशमा बादल लागेको थियो र हल्का पानी पर्न थालेको थियो। विवेक छाता लिन तल झर्यो। म र सन्ध्या भने छतमै बसिरह्यौँ। “तपाईंलाई काठमाडौं मन पर्छ?” उनले अचानक सोधिन्। “पहिले मन पर्दैनथ्यो,” मैले भनेँ, “तर अहिले केही मानिसहरूका कारण मन पर्न थालेको छ।” “को मानिसहरू?” मैले मुस्कुराउँदै उनलाई हेरेँ। “त्यो चाहिँ अहिले भन्न मिल्दैन।” उनी केही बेर चुप लागिन्। अनि हल्का मुस्कानसहित भनिन्, “सायद मलाई पनि थाहा होला।” मेरो मुटु एक्कासि तीव्र गतिमा धड्किन थाल्यो। त्यसपछि हाम्रो सम्बन्धमा एउटा नदेखिने परिवर्तन आयो। हामी पहिलेभन्दा धेरै कुरा गर्न थाल्यौँ। सन्ध्याले मेरो नम्बर मागिन्—“पढाइसम्बन्धी केही परेमा सोध्नुपर्ला।” तर पढाइका कुरा केही दिनमै बहाना मात्र बन्न थाले। “खाना खानुभयो?” “आज कलेज कस्तो भयो?” “अहिले कहाँ हुनुहुन्छ?” यस्ता सामान्य प्रश्नहरू विस्तारै हाम्रो दिनचर्याको हिस्सा बन्न थाले। राति मोबाइलमा लामो समयसम्म कुरा हुन्थ्यो। कहिले भविष्यका सपना, कहिले बाल्यकालका सम्झना, कहिले मन पर्ने गीत। कतिपय रातमा कुरा सकिएपछि पनि मोबाइल हातमै लिएर

म उसको अन्तिम सन्देश हेर्दै मुस्कुराइरहन्थेँ। एक दिन सन्ध्याले सन्देश पठाइन्— “आर्यन दाइ, एउटा कुरा सोधूँ?” “सोध न।” “तपाईंलाई कसैको प्रतीक्षा हुन्छ?” म केही बेर मोबाइल हेरेर बसेँ। “हुन्छ।” “को?” “जसको सन्देश नआएसम्म दिन अधुरो लाग्छ।” केही समयसम्म उनको उत्तर आएन। पछि एउटा मात्र सन्देश आयो— “त्यसो भए त्यो मान्छे भाग्यमानी रहेछ।” त्यो रात मैले पहिलोपटक बुझें—सायद मेरो मनमा मात्र होइन, उनको मनमा पनि केही जन्मिसकेको थियो। परीक्षा सकिएपछि हाम्रो भेटघाट झन् बढ्यो। हामी कहिले भक्तपुरका पुराना गल्लीमा घुम्न निस्कन्थ्यौँ, कहिले बागमती किनारमा बसेर लामो कुरा गर्थ्यौँ। एकपटक हामी नगरकोटतिर घुम्न गएका थियौँ। साँझको चिसो हावा चलिरहेको थियो। टाढाका बत्तीहरू हेर्दै सन्ध्या चुपचाप उभिएकी थिइन्। “के सोचिरहनुभएको?” मैले सोधेँ। “भोलिको बारेमा।” “कस्तो भोलि?” “हामी दुवैको।” मैले उनको अनुहारतिर हेरेँ। उनी पनि मलाई नै हेरिरहेकी थिइन्। “सन्ध्या,” मैले बिस्तारै भनेँ, “मलाई तिमी मन पर्छौ।” उनले केही नबोली मुस्कुराइन्। “केही त भन न।” “मलाई पनि।” त्यो दुई शब्दले मेरो मनमा अनौठो शान्ति ल्यायो। त्यसपछि हाम्रो सम्बन्धमा नाम थपियो। हामी प्रेममा थियौँ। तर जीवन सधैँ एउटै गतिमा चल्दैन रहेछ। केही महिनापछि मेरो पढाइका कारण पोखरा फर्किनुपर्ने भयो। सन्ध्याको पनि आफ्नै भविष्यको योजना थियो। हामीले केही समय टाढा बसेर आफ्नो करिअरमा ध्यान दिने निर्णय गर्यौँ। बिदा हुने दिन हामी लामो समयसम्म केही बोल्न सकेनौँ। “फर्केर आउनुहुन्छ?” उनले बिस्तारै सोधिन्। “तिमीलाई भेट्न नफर्किएँ भने कहाँ फर्किनु?” उनको आँखामा आँसु टल्कियो। मैले उनको हात समाएँ। “दूरीले मान्छेलाई टाढा बनाउँछ भन्ने होइन,” मैले भनेँ, “मनमा ठाउँ भएको मान्छे सधैँ नजिक हुन्छ।” उनले मेरो हात अझ कसिलोसँग समातिन्। “त्यसो भए एउटा वाचा गर्नुहोस्।” “के?” “जति व्यस्त भए पनि

मलाई बिर्सनुहुन्न।” “त्यो त सम्भव नै छैन।” हामी केही क्षण मौन रह्यौँ। त्यसपछि उनले मलाई नजिक आएर अँगालो हालिन्। त्यो अँगालोमा बिदाइको पीडा पनि थियो, विश्वास पनि थियो र फेरि भेट्ने आशा पनि। समय बित्दै गयो। फोन र सन्देशमार्फत हाम्रो सम्बन्ध चलिरह्यो। कहिलेकाहीँ व्यस्तताले कुरा हुन पाउँदैनथ्यो, तर बिहान उठ्दा उसको सन्देश देख्नु नै मेरो दिनको सबैभन्दा खुसीको क्षण हुन्थ्यो। करिब एक वर्षपछि मेरो काठमाडौं फर्किने दिन आयो। मैले कसैलाई खबर गरिनँ। सन्ध्यालाई पनि थाहा थिएन। बेलुका म सिधै उसले पढ्ने कलेजअगाडि पुगेँ। कलेज छुट्ने समय भइसकेको थियो। केही बेरपछि भीडबाट सन्ध्या बाहिर निस्किइन्। मलाई देख्नेबित्तिकै उनी केही क्षण रोकिइन्। “तपाईं?” मैले मुस्कुराउँदै भनेँ, “वाचा पूरा गर्न आएको।” उनको आँखामा तुरुन्तै खुसी चम्कियो। “मलाई विश्वास नै लागिरहेको छैन।” “छोएर हेर्नुपर्छ?” उनी हाँसिन्। अनि केही नभनी मेरो नजिक आइन्। हामी लामो समयसम्म एकअर्कालाई अँगालेर उभिइरह्यौँ। वरिपरि मानिसहरू हिँडिरहेका थिए, सहर आफ्नै गतिमा दौडिरहेको थियो, तर त्यो क्षणमा हामीलाई संसारमा अरू केही अस्तित्वमै छैन जस्तो लागिरहेको थियो। “धेरै सम्झिएँ,” उनले मेरो काँधमा टाउको राख्दै भनिन्। “मैले पनि।” “अब फेरि टाढा जानुहुन्न है?” “अब जहाँ गए पनि तिमीलाई सँगै लिएर जान्छु।” उनले मुस्कुराउँदै मेरो आँखामा हेरिन्। “साँच्चै?” “साँच्चै।” मैले उनको हात समाएँ। उनी मेरो नजिकै उभिइरहिन्। हामीबीच शब्दहरू कम हुँदै गए, तर आँखाले धेरै कुरा भनिरहेका थिए। त्यसपछि हामी विवेकको घरतिर लाग्यौँ। घरमा कोही थिएन। विवेक आफ्नो साथीकोमा बस्न गएको रहेछ। सन्ध्या र म एक्लै थियौँ। कोठामा छिर्नेबित्तिकै उनले ढोका बन्द गरिन्। म उभिरहेको मै उभिरहेको थिएँ। उनी मेरो अगाडि आइन्। हामी एकअर्कालाई हेर्दै थियौँ। उनको आँखामा एउटा अनौठो चमक थियो। मैले बिस्तारै

उनको हात समाएँ। उनको हात निकै नरम थियो। मैले तानेर आफूतिर लिएँ। “आर्यन,” उनले हल्का स्वरमा भनिन्, “म तपाईंलाई कति सम्झेको थिएँ।” “म पनि,” मैले भने, “हररात तिम्रै सपना देख्थेँ।” मैले उनको गालामा हात राखेँ। उनको छाला रेशमी थियो। बिस्तारै म उनको नजिकिएँ। हाम्रो सास एकअर्कामा मिसियो। मैले उनको ओठमा आफ्नो ओठ राखेँ। पहिले हल्का, अनि गाढा। उनले पनि मलाई अँगालो हालिन्। हामी एकअर्कालाई चुम्दै थियौँ। मेरो हात उनको कम्मरमा थियो। बिस्तारै माथि सरेँ। उनको स्तन छोएँ। नरम, गोलो। उनले हल्का आवाज निकालिन्। “म्म्म…” मैले उनको ढाडमा हात फिराएँ। अनि स्तनमा। बाहिरबाट छोएँ। उनले मलाई अझ कसिलो अँगालिन्। मैले उनको कपडा माथि उठाउन थालेँ। उनले पनि सहयोग गरिन्। सेतो ब्रा देखियो। मैले पछाडिबाट खोलेँ। उनका स्तन मुक्त भए। गोलो, सानो दानी। मैले दुवै हातले छोएँ। नरम थियो। उनले आँखा बन्द गरिन्। मैले बिस्तारै दबाउन थालेँ। अनि ओठमा चुम्बन गर्दै स्तनतिर झरेँ। एउटा दानी मुखमा लिएँ। चुसेँ। उनले मेरो टाउको समातिन्। “आह्ह… आर्यन…” म अर्को स्तनमा सरेँ। दुवैलाई बारीबारी चुसेँ। उनको दानी कडा हुँदै गयो। मैले हातले अर्को स्तन दबाउँदै थिएँ। उनको सास फराकिलो हुँदै थियो। मैले बिस्तारै तल झरेँ। उनको पेटमा चुम्बन गरेँ। नाभिमा जिभ्याएँ। अनि पाइन्टको माथिल्लो भागमा हात राखेँ। उनले हल्का खुट्टा फराकिला पारिन्। मैले उनको पाइन्ट खोल्न थालेँ। जीन्स। झारेँ। सेतो प्यान्टी देखियो। मैले त्यसमाथि हात राखेँ। नरम, गर्मी महसुस भयो। मैले बिस्तारै प्यान्टी तल झारेँ। उनको योनी देखियो। रोइलो भएको। मैले हातले छोएँ। नरम रसिलो। उनले खुट्टा फराकिला पारिन्। म तल झरेँ। उनको योनीमा अनुहार लगाएँ। गन्ध मीठो थियो। मैले जिभ्याउन थालेँ। माथिबाट तलसम्म। उनले चिच्याइन्।

“आआह्ह… हो… त्यसै गर…” मैले क्लाइटोरिसमा जिभ्याएँ। चुसेँ। उनको शरीर काँप्न थाल्यो। मैले दुईवटा औंला भित्री पारेँ। नरम, तातो भित्री भाग। अनि बाहिर जिभ्याउँदै भित्र औंला हालेँ। अगाडि पछाडि गरेँ। उनले मेरो टाउको समातेर आफूतिर थिचिन्। “छिटो… छिटो गर…” मैले गति बढाएँ। औंला छिटो छिटो गरेँ। उनको शरीर तनियो। अनि झ्वाट्ट झ्वाट्ट हल्लियो। उनले चिच्याइन्। “आआआह्ह्ह… होइ… आइपुगेँ…” उनको शरीर शान्त भयो। मैले मुख हटाएँ। उनको अनुहार रातो थियो। मुस्कुराइरहेकी थिइन्। “तपाईं पनि नग्न हुनुस्,” उनले भनिन्। म उठेँ। उनले मेरो टी-सर्ट उठाइन्। अनि पाइन्ट खोलिन्। मेरो लिङ्ग उत्तेजित भएर तन्किएको थियो। उनले हेर्दै मुस्कुराइन्। हातले छोइन्। नरम हातले समातिन्। मलाई करेन्ट लाग्यो। “ठूलो छ,” उनले भनिन्। मैले उनलाई बिस्तारै बेडतिर लगेँ। उनलाई सुताएँ। म पनि उनीमाथि लम्बिएँ। ओठमा चुम्बन गरेँ। अनि स्तनमा। तल योनीमा। मेरो लिङ्ग उनको योनीको माथिल्लो भागमा छोइरहेको थियो। मैले बिस्तारै अगाडि बढाएँ। टुप्पो छोएँ। नरम, रसिलो। मैले थिचेँ। भित्री पारेँ। उनले आँखा बन्द गरिन्। अनुहारमा हल्का पीडाको भाव। “बिस्तारै…” उनले भनिन्। मैले बिस्तारै अगाडि बढाएँ। आधा भित्र गयो। नरम, तातो भित्री भागले मेरो लिङ्गलाई समातेको थियो। मैले अझै थिचेँ। पूरै भित्र गयो। उनले गहिरो सास फेरिन्। “अह्ह…” मैने बिस्तारै बाहिर तानेँ। अनि फेरि भित्र। हल्का हल्का। उनको अनुहारमा पीडाको सट्टा आनन्द देखिन थाल्यो। मैले गति बढाएँ। ठोकठोक गर्दै। बेड हल्लिन थाल्यो। उनले खुट्टा मेरो कम्मरमा बाँधिन्। म झन् छिटो गर्न थालेँ। “आह्ह…

आह्ह… हो… त्यसै गर…” मैले उनका स्तन हल्लिँदै थिए। म हेर्दै थिएँ। अनि चुम्बन गरेँ। मेरो कम्मर अगाडि पछाडि हुँदै थियो। उनको योनी रसिलो भएको थियो। आवाज निस्किरहेको थियो। चपचपको। मैले उनलाई घुमाएँ। उनी कुप्रिएर बसिन्। म पछाडिबाट गएँ। उनको योनीमा लिङ्ग राखेँ। अनि एकैचोटि भित्र पसाएँ। गहिरो गएको थियो। उनले टाउको पछाडि झारिन्। मैले उनको कपाल समातेँ। अनि छिटो छिटो ठोकेँ। उनको पिँडुलो हेर्दै। गोलो गोलो। मलाई झन् उत्तेजना भयो। “आआह्ह… गहिरो… हो…” मैले गति बढाएँ। ठोकठोक। उनको शरीर अगाडि पछाडि हल्लिँदै थियो। मैले उनको कम्मर समातेँ। अनि छिटो छिटो गरेँ। केही बेरपछि मैले लिङ्ग बाहिर निकालेँ। उनलाई सोफामा लगेँ। उनलाई सुताएँ। खुट्टा फराकिला पारेँ। म बीचमा बसेँ। फेरि भित्र पसाएँ। यसपालि अझ गहिरो। उनले आँखा बन्द गरेर मज्जा लिइरहेकी थिइन्। मैले उनका खुट्टा आफ्नो काँधमा राखेँ। अनि छिटो छिटो ठोकेँ। उनको योनीबाट रस बाहिर आइरहेको थियो। मेरो लिङ्ग रसिलो भएको थियो। मैले उनलाई उठाएँ। हामी दुवै उभियौँ। मैले उनलाई पछाडिबाट अँगालो हालेँ। अनि योनीमा लिङ्ग राखेँ। भित्र पसाएँ। उनी अगाडि झुकिन्। मैले छिटो छिटो ठोकेँ। उनको स्तन हल्लिँदै थियो। मैले अगाडि हात पुर्‍याएर स्तन समातेँ। दबाउँदै ठोकेँ। “आह्ह… आर्यन… मलाई आइपुग्यो…” मैले गति बढाएँ। झन् छिटो। झन् छिटो। उनको शरीर तनियो। अनि काँप्यो। उनले चिच्याइन्। मैले भित्रै रोकेँ। उनको योनी सिकुडिरहेको थियो। मलाई झन् मज्जा आयो। मैले लिङ्ग बाहिर निकालेँ। उनलाई टेबलमा बसाएँ। उनको खुट्टा फराकिला पारेँ। म बीचमा उभिएँ। फेरि भित्र पसाएँ। यसपालि झन् गहिरो। उनले मेरो काँध समातिन्। मैले छिटो छिटो ठोक्न थालेँ। टेबल हल्लिँदै थियो। उनको अनुहारमा आनन्दको भाव। मैले उनको ओठ चुमेँ। अनि स्तन

चुसेँ। ठोक्दै थिएँ। “अझै… अझै छिटो…” मैले सबै शक्ति लगाएर ठोकेँ। ठोकठोक। आवाज कोठामा गुञ्जिरहेको थियो। मलाई पनि आइपुग्न लागेको थियो। मैने गति बढाएँ। उनले मलाई कसिलो अँगालिन्। “भित्रै… भित्रै छोड्नुस्…” मैले अझै छिटो गरेँ। अनि एक्कासि मेरो शरीर तनियो। मैले गहिरो गरेर भित्रै छोडेँ। गर्मी तरल बगिरहेको थियो। मैने केही बेर त्यसै बसेँ। उनले मलाई अँगालिन्। केही बेरपछि मैले लिङ्ग बाहिर निकालेँ। उनी तल झरिन्। मेरो लिङ्ग सफा गरिन्। अनि मुखमा लिइन्। चुस्न थालिन्। मेरो शरीर फेरि उत्तेजित हुन थाल्यो। उनले जिभ्याउँदै चुसिन्। अगाडि पछाडि गरिन्। मैले उनको टाउको समातेँ। “मुख नछोड…” उनले छिटो छिटो गरिन्। मलाई फेरि आनन्द भयो। मैले उनलाई उठाएँ। फेरि बेडमा लगेँ। यसपालि उनी ममाथि बसिन्। मेरो लिङ्ग उनको योनीमा राखिन्। अनि बिस्तारै बसिन्। पूरै भित्र गयो। उनले माथि तल हुन थालिन्। मैले उनका स्तन हेर्दै थिएँ। हल्लिँदै थियो। मैले हातले छोएँ। उनले गति बढाइन्। ठोकठोक। म तलबाट माथि उठ्न थालेँ। उनलाई झन् गहिरो जान थाल्यो। “आह्ह… हो… त्यसै…” उनले छिटो छिटो माथि तल गरिन्। मैले उनको कम्मर समातेँ। अनि माथिबाट ठोक्न थालेँ। उनले पछाडि झुकेर आफैंलाई समातिन्। म झन् छिटो गर्न थालेँ। उनको योनीबाट रस बगिरहेको थियो। चपचप आवाज आइरहेको थियो। मैले उनलाई घुमाएँ। अनि पछाडिबाट गएँ। उनी घोप्टिएर थिइन्। मैले योनीमा लिङ्ग राखेँ। भित्र पसाएँ। झन् गहिरो। मैले उनको कम्मर समातेर छिटो छिटो ठोकेँ। उनले बेडसिट समातिन्। चिच्याइन्। “आआह्ह…

मलाई फेरि आइपुग्यो…” मैले गति बढाएँ। ठोकठोक। उनको शरीर तनियो। अनि काँप्यो। उनले चिच्याइन्। मैले भित्रै रोकेँ। उनको योनीले मेरो लिङ्ग कसिरहेको थियो। मैले बाहिर निकालेँ। उनलाई फेरि उठाएँ। यसपालि भित्तामा थिचेँ। उनले खुट्टा मेरो कम्मरमा बाँधिन्। मैले भित्र पसाएँ। अनि छिटो छिटो ठोकेँ। उनको अनुहार मेरो अनुहार नजिक थियो। हामी एकअर्कालाई हेर्दै थियौँ। मैले ओठ चुमेँ। अनि ठोक्दै गएँ। “आर्यन… म तपाईंलाई धेरै माया गर्छु,” उनले भनिन्। “म पनि,” मैने भने। मैले गति बढाएँ। झन् छिटो। मलाई फेरि आइपुग्न लागेको थियो। मैने उनलाई बिस्तारै तल झारेँ। उनलाई घुँडा टेकाएँ। उनले मेरो लिङ्ग मुखमा लिइन्। चुस्न थालिन्। छिटो छिटो। मैले उनको टाउको समातेँ। अनि अगाडि पछाडि गरेँ। उनले चुसिरहेकी थिइन्। मलाई आइपुग्यो। मैने बाहिर निकालेँ। उनको अनुहारमा छोडेँ। सेतो तरल उनको गालामा पर्यो। उनले मुस्कुराउँदै मलाई हेरिन्। अनि जिभ्याउँदै सफा गरिन्। मैले उनलाई उठाएँ। अँगालो हालेँ। हामी बेडमा लम्बियौँ। उनी मेरो छातीमा टाउको राखेर बसिन्। हामी केही बेर मौन रह्यौँ। “यो रात कहिल्यै बिर्सिन्न,” उनले भनिन्। “म पनि,” मैले भने, “अब सधैँ यसै बितोस्।” उनले मुस्कुराउँदै मेरो छातीमा चुम्बन गरिन्। हामी एकअर्कामा लुटपुटिएर सुत्न थाल्यौँ। बाहिर रात परिसकेको थियो। तर हाम्रो लागि त्यो रात अझै सुरु मात्र भएको थियो।