अन्टिको घरमा रक्षालाई चिकेको कथा। Auntiko gharaamaa rakshyaalaai chikeko katha

बैशाखको १५ गते। काठमाडौंको बिहानी अझै पूर्णरुपमा उज्यालो भइसकेको थिएन। म टिभी हेरेर बसिरहेको थिएँ, जतिबेला फोनको घन्टी बज्यो। मैले उठाएँ। अर्कोतर्फबाट एउटा मधुर, कमजोर, अलि काँपेको स्वर आयो – “संजना अन्टी हुनुहुन्छ?” मेरो मुटु एकैछिन रोकिएजस्तो भयो। त्यो स्वरमा एउटा अनौठो मिठास थियो। मैले भनें, “म रोजित बोलिरहेको छु, अन्टी किचेनमा हुनुहुन्छ। तपाईं को बोल्नुभएको?” “म… म रक्षा बोलेको। झापाबाट आएकी। अन्टीलाई भेट्न आएकी…” मैले अन्टीलाई बोलाएँ। अन्टीले कुरा गरेपछि मलाई हेर्दै भन्नुभयो, “रोजित, कलंकी चोकमा एउटी केटी छिन्, लिएर आइदेऊ न। बस धेरै भएको छ, अँध्यारो पनि परिसक्यो।” मैले छिटो कपडा फेरें। काठमाडौंको बिहानीको हावा चिसो थियो। म मनमनै उत्साहित थिएँ – त्यो मधुर स्वरको केटी कस्ती होला? कलंकी चोकमा म पुग्दा, एउटी केटी एउटा ठूलो सुटकेस र ब्यागहरूसँग उभिएकी थिइन्। उनले हल्का निलो रङको कुर्ता र सेतो पाइन्ट लगाएकी थिइन्। उनको कपाल हावामा हल्लिरहेको थियो। म उनतिर हिँडें र सोधें, “रक्षा?” उनले मतिर हेर्दा मैले पहिलो पटक उनका आँखाहरू देखें – ठूला, काला, र चम्किला। उनले सानो मुस्कान दिँदै टाउको हल्लाइन्। मैले ट्याक्सी बोलाएँ, सामान हालें। बसमा उनी मेरो छेउमै बसिन्। उनको शरीरबाट एउटा सुगन्ध आइरहेको थियो – साधारण साबुनको, तर मलाई स्वर्गीय लाग्यो। “पहिलो पटक काठमाडौं आएकी?” मैले सोधें। “हजुर,” उनले नम्रतापूर्वक भनिन्, “झापामा एसएलसी सकेँ, अब यहीं +२ साइन्स पढ्ने विचार छ।” “म पनि १२ मा छु,” मैले भनें, “परीक्षा नजिकै छ।” बानेश्वरको घरमा हामी आइपुग्दा अन्टीले उनलाई मायाले अँगाल्नुभयो। मैले उनको सामान गेस्ट रुममा राखिदिएँ। जतिबेला म ओढ्ने बिस्तरा मिलाइरहेको थिएँ, उनले पछाडिबाट सोधिन्, “रोजित…

धन्यवाद।” म फर्केर हेर्दा उनको अनुहारमा एउटा अनौठो चमक थियो। मैले त्यो पल मेरो मुटुमा खोपेर राखें। त्यसपछि हामी एउटै छानामुनि बस्न थाल्यौं। म बिहान पढ्न बस्थें, उनी टिभी हेर्थिन्। कहिलेकाहीँ उनी मलाई चिया लिएर आउँथिन्। हामीबीच धेरै कुराहरू हुन थाले – झापाको बारेमा, उनको स्कुलको जीवन, मेरो सपनाहरू। उनको हाँसो मलाई धेरै मन पर्थ्यो। गुलाबी ओठ, सेतो दाँत, र त्यो बाँया गालामा पर्ने गहिरो डिम्पल। एक दिन बिजुली गएको थियो। दिउँसोको १२ बजेको थियो। अन्टी अफिस जानुभएको थियो। हामी मात्र घरमा थियौं। उनी मेरो अगाडिको सोफामा बसेकी थिइन्, स्कर्ट र टिसर्टमा। म पढिरहेको थिएँ, तर मेरो ध्यान उनतिरै थियो। अचानक उनले आफ्नो खुट्टा फिजिक्क माथि उठाइन्। मैले देखें – सेतो पेन्टी। मेरो सास रोकियो। मैले छिटो आँखा झुकाएँ, तर मेरो मुटु ढुकढुकी बजिरहेको थियो। उनले पनि मलाई हेर्नुभएको थाहा पाइन्, तर उनले केही भनिनन्। बरु… बरु उनले स्कर्ट अझै अलि माथि सारिन्। त्यो पल मलाई लाग्यो – यो केटी पनि मलाई मन पराउँछे। मेरो परीक्षा सकियो। एक दिन अन्टीले मलाई भन्नुभयो, “रोजित, रक्षालाई पाटनको कलेजामा भर्ना गराइदेऊ न।” म र उनी पाटन डाँडातिर हिँड्यौं। ललितपुरको साँझि, पुखः मठको छेउबाट हिँ�ड्दा उनले मेरो हात समातिन्। “डर लाग्यो,” उनले भनिन्, “यहाँ अँध्यारो छ।” मैले उनको हात कसेर समातें। त्यो हात नरम थियो, चिसो थियो, र मेरो लागि सबैभन्दा मूल्यवान चीज बन्न पुग्यो। कलेजबाट फर्कँदा हामी ठमेलको एउटा कफी पसलमा बस्यौं। त्यहीँ हामीले एकअर्कालाई राम्रोसँग चिन्यौं। “म रक्षा गुरुङ,” उनले आफ्नो फोन निकाल्दै भनिन्, “झापाको बिर्तामोडकी।” “म रोजित शर्मा,” मैले पनि फोन निकालें, “काठमाडौंको…

तर अहिले बानेश्वरमा अन्टीकोमा।” हामीले नम्बर साटासाट गर्यौं। फेसबुक, इन्स्टाग्राम, ह्वाट्सएप – सबै ठाउँमा एकअर्कालाई फलो गर्यौं। त्यो रात मेरो निन्द्रै लागेन। उनको प्रोफाइल फोटो हेरिरहें। त्यसपछि हाम्रो बानी बस्यो। बिहान उठ्नेबित्तिकै उनको म्यासेज आउँथ्यो – “गुड मर्निङ् रोजित।” राती सुत्नुअघि “स्वीट ड्रिम्स।” हामीले धेरै कुरा गर्यौं। उनले मलाई झापाको चिया बगानको कथा सुनाइन्, मैले काठमाडौंको रातो मच्छिन्द्रनाथको रथयात्राको कथा। हामी भिडियो कलमा घण्टौं कुरा गर्थ्यौं। उनको अनुहारमा लागेको एउटा सानो तिललाई मैले मायाले “मेरो तारा” भनेर नाम दिएको थिएँ। “म तिमीलाई माया गर्छु, रक्षा,” एक रात मैले भनें। स्क्रिनमा उनका आँखा रसाए। “म पनि,” उनले फुस्फुसाएर भनिन्, “धेरै नै।” असारको महिना थियो। काठमाडौंमा पानी परिरहेको थियो। हामीले भेट्ने निधो गर्यौं – नागार्जुनको डाँडामा। म बिहानै त्यहाँ पुगें। उनी सेतो फ्रकमा आइन्। पानी परिरहेको थियो, तर हामीलाई केही फरक पर्थेन। हामी एउटा सानो मन्दिरको छानामुनि बस्यौं। “म तिमीलाई भेट्न सक्दिनँ जति चाहन्छु,” मैले भनें, “मेरो इन्जिनियरिङको कलेज पोखरामा भयो।” उनका आँखा रसायो। “म पनि यहीं काठमाडौंमा बस्छु,” उनले भनिन्। “पर्खनु मलाई,” मैले उनका हात समात्दै भनें, “चार वर्ष। म फर्कन्छु। र तिमीलाई लिएर जान्छु।” उनले मेरो अनुहारमा हात राखिन्। “म पर्खिन्छु,” उनले भनिन्, “जीवनभर पर्खिन्छु।” हामीले त्यो दिन पहिलो पटक चुम्बन गर्यौं। नागार्जुनको हावामा, पानीको फोहोरामा, हाम्रो प्रेमको प्रतिज्ञा भयो। तर जीवनले अर्कै योजना बनाएको रहेछ। अन्टीको घरमा एउटा समस्या आयो – मलाई अचानक पोखरा जानुपर्यो। एक हप्तामा। मैले उनलाई भनें। हामी बानेश्वरको छतमा बस्यौं। रातको १२ बजेको थियो। काठमाडौंको बत्तिहरू टाढाटाढा चम्किरहेका थिए। “म जानैपर्छ,” मैले भनें। उनले मेरो छातीमा टाउको राखिन्। रुन थालिन्। मैले उनका आँसु पुछें, तर

मेरा आँखा पनि रसाइरहेका थिए। “नजानुहोस्,” उनले भनिन्, “कृपया।” “फर्कन्छु,” मैले भनें, “अवश्य फर्कन्छु।” पोखरामा मेरो जीवन व्यस्त भयो। तर राती… राती म उनलाई नै सोच्थें। उनको यादले मेरो सिना चीरिन्थ्यो। मैले हरेक रात उनलाई फोन गर्थें। हामी एकअर्काको आवाजमा रुन थाल्थ्यौं। “म तिमीलाई छुन मन लागिरहेको छ,” उनले एक रात भनिन्। “म पनि,” मैले भनें, “म तिमीलाई अँगाल्न मन लागिरहेको छ।” हाम्रो प्रेम दूरीमा अझै बलियो हुँदै गयो। हरेक फोन कल, हरेक भिडियो च्याट – यी नै हाम्रो प्रेमका धागा थिए। म फर्किएँ। दसैंको बेला। काठमाडौंमा रङगीचङ्गी थियो। मैले उनलाई बोलाएँ – “आज राति अन्टीको घरमा कोही छैन। म एक्लो छु। आऊ।” उनी आइन्। रातको १० बजे। उनले रातो रङको साडी लगाएकी थिइन्। मैले ढोका खोल्दा मेरो सास रोकियो। तीन वर्षपछि पनि उनी उत्तिकै सुन्दर थिइन्, उत्तिकै मनमोहक। “स्वागत छ,” मैले भनें, “मेरो आङ्गनमा, मेरो जीवनमा।” हामी भित्र छिर्यौं। मैले ढोका बन्द गरें। बत्ति मन्द गरें। म्युजिक बजाएँ – एउटा सुस्त नेपाली गीत। हामी सोफामा बस्यौं। नजिकै। हाम्रो काँध छुन्थ्यो। मैले उनका हात समातें। तातो थियो। काँपिरहेको थियो। “म तिमीलाई धेरै माया गर्छु,” मैले उनका आँखामा हेर्दै भनें। “म पनि,” उनले फुस्फुसाएर भनिन्, “धेरै नै।” मैले बिस्तारै उनको हात उठाएँ। मेरो ओठमा राखें। चुमें। त्यसपछि मैले उनको गालामा चुमें। नाकमा। अनि…

अनि उनका ओठमा। हाम्रो पहिलो चुम्बन। लामो। गहिरो। पूर्ण। हामी एकअर्कामा हराएका थियौं। “म तिमीलाई आफ्नो बनाउन चाहन्छु,” मैले उनको कानमा फुस्फुसाएँ। उनले मेरो अनुहार समातिन्। “म पहिलेदेखि नै तिम्री थिएँ,” उनले भनिन्। हामी उठ्यौं। मैले उनलाई अँगालें। कसेर। जस्तो कि उनी मबाट फेरि कहिल्यै नजाऊन् भनेर। उनको शरीर मेरो छातीमा टाँसिएको थियो। मैले उनको कपाल सुम्सुम्याएँ। उनको पिठ्युँमा हात फिराएँ। “म तिमीलाई कहिल्यै छोड्दिनँ,” मैले भनें। “म पनि,” उनले रुँदै भनिन्, “कहिल्यै छोड्दिनँ।” हामी एकअर्काको बाहुबन्धनमा बस्यौं। काठमाडौंको रात बाहिर चिसो थियो, तर हाम्रो प्रेमको आगोले हामीलाई तातो राखेको थियो। त्यो रात, त्यो एक्लो घर, त्यो बानेश्वरको कोठा – त्यो हाम्रो प्रेमको मन्दिर बन्यो। र हामी… हामी अब कहिल्यै अलग हुनुपर्ने थिएनौं। अहिले हामी बानेश्वरमै एउटा सानो फ्ल्याटमा बस्छौं। झ्यालबाट सूर्योदय हेर्छौं। र हरेक बिहान उनी मलाई भन्छिन् – “गुड मर्निङ्, मेरो रोजित।” र म… म भन्छु, “गुड मर्निङ्, मेरी रक्षा। मेरी जीवनसाथी।” किनकि प्रेम… प्रेम कहिल्यै मर्दैन। त्यो बस कुरिरहन्छ। सही समयको। सही मानिसको। र जतिबेला भेट्छ… त्यो तपाईंको हुन्छ, सधैंको लागि। एक दिनको कुरा हो, करिब दिउसोको १२ बजेको थियो होला, आन्टी पनि ओफ्फिस जानु भएको थियो, कोठामा म र रक्षा मात्रै थियौं, बिजुली पनि थिएन त्यसैले हामी तेत्तिकै बसिरहेका थियौं । रक्षा म बसेको सोफा अगाडिको सोफामा बसेकीथिन् । उनले स्कर्ट र टिसर्ट लगाएकी थिन् । यस्तै क्रममा मेरो नजर एक्कासी उनको खुट्टातिर गयो । मैले उनको खुट्टातिर हेर्दै जिब्रो भित्रबाहिर गर्दै मुख चुक्चुकैरहेकोचुक्चुकईरहेको थिएँ । उनले देखिहलिन्, म डराएँ, कि उनले केहि भन्ने हो कि भनेर तर त्यसो भएन उनि त झन् लजाउन पो थालिन्

। त्यसैले मैले झन् घोरेर हेर्न थालें । उनले त बिस्तारै अफ्नो टांग फट्टाईन्, म झसङ्ग भएँ किनकि मैले उनले लगाएको सेतो पेन्टी छर्लंगै देखें । उनको त्यो सेतो पेन्टी अति नै सुन्दर थियो । उनको त्यो पोटिलो पुतिको आकार बाहिर पेन्टी बाटनै छर्लंग देखियको थियो । उनको पुतिको केस्रा छुट्टियको थियो । यो दृश्य देखेर मैले आफुले आफैंलाई बसमा लिन नै सकिन जसको फलस्वरुप मेरो हात मेरो लडोतिर गएको थियो । मेरो लडो यती ठन्केको थियो कि मेरो पाईन्ट नै छेडेर बाहिर आउला जसरि । मैले बिस्तारै मेरा हातले मेरो लाडो पाईन्ट बाहिर बाट नै सुम्सुम्याउन थालें । त्यसपछि त झन् उनले निहुरेजस्तो गरेर बिस्तारै अफ्नो स्कर्ट माथि सरिन् । अबत झन् पुरै देखियको थियो । बाहिरबाट नै मेरो लाडो छामिरहेका मेरा हात अनयासै पाईन्ट पाईन्ट भित्र नै पसेर लडोलाई हल्लाउन थाले । उनि आफु बसेको ठाउंबाट सरेर अलि उता गईन् र आँखाको ईसाराले बोलाईन्। म पनि के कम, उनि भएकै सोफामा गएँ । उनि बिस्तारै म भएतिर आईन् र म पनि । हामी दुवै जना टाँसिन पुग्यौं । मैले मेरो हात सोफामा अडाएँ र बिस्तारै खुट्टाको औंलाले उनको खुट्टामा छुन थालें । उनि लजाऊँदै थिन् । बिस्तारै मैले मेरो देब्रे हात उनको घांटीमा लेराएँ तर उनले केहि प्रतिक्रिया नै नजनाएपछि मैले मेरो हात बिस्तारै उनको काँधमा राखें । झन् उनि त लजाऊँदै खुट्टाका औंलाहरु चलाउन थालिन् । मेरो पालो बिस्तारै मेरो हात उनको त्यो पुक्क परेका रसिला सुन्तलाका दाना जस्ता देख्दैमा एकैपटकमा कप्प खाऊ जस्ता ठुला-ठुला र पिउरी जस्ता गीला-गीला दुधका पोका सम्म लिएर आएँ । अनि एउटा

औंलाले बिस्तारै उनको गिलो र कसिलो दुधको पोको छुन थालें, उनि त झन् पग्रेजस्तो लग्यो मलाई त्यसैले मैले मेरो देब्रे हातको पुरै औंलाहरुले उनको दुध सुम्सुम्याउन थालें । उनले ऊ…आ…अया…आया…ओ…ऑ…आई..ऊ…मम…उम्म…जस्ता आवाज निकाल्न थालिन्। अनि मेरो पालो मेरो दाहिने हात बिस्तारै उनको घोडामा राखें । देब्रे हातले एउटा दुध मोल्दै दाहिने हातले उनको साप्रा सुम्सुम्याउँदै उनको अनारी सम्म पुगें । उनि त झन् ठुलो स्वरमा ओओ…हूहो…मरे…आमा…मलाई…मार…आया…ई…ऊ…ए…ओ…ऑ…जस्ता आवाज निकाल्न थालिन् । एउटा हातले दुध मोल्दै अर्को हातले अनारी सुम्सुम्याउँदै बिस्तारै मैले उनको गतिमा किस गर्दै बिस्तारै कानमा अनि गालामा अनि फेरी बिस्तारै उनको मुखमा पुगें र मेरो मुखले उनको मुख टम्म थुनिदिएँ । त्यसपछि मैले मेरो दाहिने हात उनको पेन्टी भित्र छिराएँ । उनले धेरै पनि निकालिसकेकी रहेछिन्, जसलेगर्दा उनको पेन्टी पुरै भिजेको थियो । उनको त्यो भर्खर उम्रन खोजेका सेता खैरा रौँ, आहाहा…कति प्यारो र सुन्दर अनि मैले मेरो हात निकालेर पेन्टीबाहिर बाटनै सुम्सुम्याउन थालें । बिस्तारै फेरी भित्र छिराएँ र उनको पुतिमा औंलाले पुतिको ओरिपरी रगट्दै एउटा हातले दुध मोल्दै मुखमा किस गर्दै अर्को हातले उनको पुती चलाउन थालें । मैले अब दाहिने हातको चोर्नी औंला उनको पुती भित्र र बाहिर गर्न थालेको त उनि ऐया…उउउ…दुख्यो…ओं…य…स्स्स्स्स्स्स्स्स्स…उम्म्म्म्म्म्म्म …छिटो…छिटो…पोल्यो… भन्दै कराउँदै चित्कार अफ्नो मुखबाट निकाल्दै थिन् । उनलाई सायद धेरै मजा आइरहेको थियो र उनि अफ्नो त्यो कसिलो पुक्क परेको Virgin पुतिमा छिटो लाडो घुसारेर सिल तोडोस् भन्ने चाहन्थिन् होला । त्यसैले मैले पनि ढिला नगरी बिस्तारै दाहिने हात उनको पुतिबाट झिकेर उनको स्कर्ट र टिसर्ट खोलिदिएँ अनि उनलाई किस गर्दै छिटोछिटो आफ्ना सबै कपडा खोलि नांगै भएँ र उनको पेन्टी पनि

खोलिदिएँ । अब हामी दुवै जना जन्मजात नग्न भएका थियौं । दुवै हातले उनको दुध मोल्दै बिस्तारै मुखबाट किस गर्दै उनको त्यो कुवा सम्म पुगें र मजाले उनको त्यो कुवाको नुनिलो पनि खाना थालें ।उनि ओओ…हूहो…मरे…आमा…मलाई…मार…आया…ई…ऊ…ए…ओ…ऑ…जस्ता आवाज निकाल्दै थिन् । उनको मुखबाट अनयासै छिटो…plz…छिटो…अब…त…मारिदेउ मलाई…मेरो राजा…मेरो राजा…छिटो छिराउन…मा सहन सक्दिन…छिटो लडो कोचन…मेरो पुती च्यातिदेउन…सिल तोदिदेउन… plz … plz… ऐया…उउउ…दुख्यो…ओं…य…स्स्स्स्स्स्स्स्स्स…उम्म्म्म्म्म्म्म …छिटो…छिटो…पोल्यो… जस्ता सब्द निस्कदै थिए । मैले पनि मेरो लडो उनको पुतिको किनारमा दलें र बिस्तारै उनको पुतिको प्वालमा हालें तर तेत्रो पनि फ्याक्दा पनि मेरो लडो उनको त्यो कसिलो पुतिमा छिरें । त्यसैले मैले मज्जाले बल गरेर धक्क दिएको त स्वात्तै छिर्यो । उनले ऐया…मरेनी ममी…दुख्यो…पोल्यो…मरेनी…भन्दै चित्कार निकाल्दै रुन थालिन् । उनको पुतिको सिल च्यातियेकोले गर्दा उनको पुतिबाट खलल रगत बग्न थाल्यो । मैले मेरो लडो एकछिन नाचलाईकन उनको पुती भित्रै रखिरहें उनि रुन छाडे पछि बिस्तारै पुतिभित्र लडो चलाउन थालें । अनि बिस्तारै लादोलाई भित्र बाहिर गरौँ थालें । अब त उनलाई पनि दुख्न चदेचा क्यारे उनले पनि तलबाट बल लगाएर मलाई साथ दिन थालिन् । त्यसपछि मैले पनि फटाफट् लडो भित्र बाहिर गर्न थालें । उनि आहा…ओहो…हेहे…उहु..कति मजा आयो…अलि भित्र…छिटो छिटो…deep…deep…fuck me baby…kill me baby…hurt me…मेरो राजा…मलाई नछोड…अझ भित्र…म्म्म्म…ऊऊऊऊम्म्म्म…भन्दै एक्लै भट्भटाउँदै थिन् । यसरी करिब ३० मिनेट जति मच्चियपछि म सिथिल भएँ अनि उनि पनि । मैले मेरो लडो निकालेर उनको मुख भरि झरिदिएँ र मेरो लडो उनको मुखमा कोचिदिएँ । उनले मेरो लडोलाई लालीपप जसरि चुस्न थालिन् । अनि मैले मेरो लडोलाई उनकै मुखमा नै भित्र र बाहिर गरौँ थालें । फेरी मैले मेरो लडोलाई उनको पुतिभित्र

घुसारेर दनादन दिन थालें । करिब ४५ मिनेट जति चिकेपाची म पुरै सिथिल भएँर उनीमाथि सुतें र उनि पनि सिथिल भएकी थिन् । यत्तिकैमा हामी दुवै जना निदायछौँ ।