निर्मलाको पुती । Nirmalako Puti

त्यो दिनसम्म म र निर्मला एकअर्काका लागि बिल्कुलै अपरिचित थियौँ। एउटै सहरमा बस्ने, एउटै कलेजमा पढ्ने भए पनि हाम्रो संसार अलग थियो। म आफ्नै पढाइ, साथीभाइ र भविष्यका योजनामा हराइरहेको थिएँ। प्रेम भन्ने कुरा मेरो जीवनमा यति छिट्टै प्रवेश गर्छ भन्ने मैले कहिल्यै सोचेको थिइनँ। त्यो दिन काठमाडौँको रत्नपार्कबाट कलेज जाने क्रममा अचानक ठूलो पानी पर्न थाल्यो। मानिसहरू आ–आफ्ना छाता खोल्दै दौडिरहेका थिए। म भने बसपार्कको छेउमा उभिएर पानी रोकिएला कि भनेर आकाशतिर हेरिरहेको थिएँ। त्यही बेला मैले उनलाई पहिलोपटक देखेँ। हल्का निलो कुर्ता, काँधमा झोला, हातमा किताबहरू र निधारमा पानीका केही थोपा। उनी सडक पार गर्न खोज्दै थिइन्। एउटा गाडी तीव्र गतिमा आएपछि उनी एकछिन पछाडि हटिन्। उनका हातमा भएका किताबहरू भुइँमा खसे। म स्वाभाविक रूपमा दौडिएँ। “सम्हालिनुस्,” भन्दै मैले किताबहरू उठाइदिएँ। उनले हल्का मुस्कान दिइन्। “धन्यवाद।” त्यो दुई अक्षरको धन्यवादले मलाई किन यति धेरै छोयो, म आफैँ बुझ्न सकिनँ। मैले उनको अनुहार एकपटक ध्यान दिएर हेरेँ। आँखामा अनौठो शान्ति थियो। मुस्कान सानो थियो, तर मनमा बस्ने खालको। उनले किताब लिएर भीडमा हराइन्। म त्यहीँ उभिइरहेँ। त्यस दिन पहिलोपटक मलाई लाग्यो—कहिलेकाहीँ कुनै मानिससँग केही क्षण मात्र भेटिन्छ, तर उसको अनुहार लामो समयसम्म मनमा रहन्छ। मलाई उनको नामसमेत थाहा थिएन। तर उनको अनुहार भने मैले बिर्सिन सकिनँ। दोस्रो भेट करिब दुई हप्तापछि कलेजको पुस्तकालयमा म एउटा पुस्तक खोज्दै थिएँ। अचानक पछाडिबाट आवाज आयो। “माफ गर्नुहोस्, यो किताब लिन मिल्छ?” म फर्किएँ। म केही क्षण बोल्नै सकिनँ। उही आँखा। उही मुस्कान। उही अनुहार। मैले मनमनै भनेँ—यही त हो! उनले पनि मलाई चिनेजस्तो गरी हेरिन्। “तपाईं…

त्यही दिन रत्नपार्कमा किताब उठाइदिनुभएको होइन?” म हाँसेँ। “हो। अनि तपाईं त्यही दिनदेखि मेरो सम्झनामा रहनुभएको मान्छे।” मेरो मुखबाट त्यो वाक्य यति सजिलै निस्कियो कि म आफैँ लज्जित भएँ। उनी पनि मुस्कुराइन्। “अनि मेरो नाम त थाहा छैन होला नि?” “थाहा छैन। तर तपाईंको अनुहारचाहिँ राम्ररी याद छ।” “मेरो नाम निर्मला हो।” “म आर्यन।” त्यो हाम्रो पहिलो परिचय थियो। त्यस दिन पुस्तकालयबाट बाहिरिँदा हामीले एकअर्काको फोन नम्बर आदानप्रदान गर्‍यौँ। सामाजिक सञ्जालमा पनि साथी बन्यौँ। त्यो रात मेरो फोनमा उनको नाम देखियो। निर्मला। मैले त्यो नाम धेरैबेर हेरिरहेँ। अनि उनको सन्देश आयो— “आज किताब भेटियो त?” मैले उत्तर दिएँ— “किताब त भेटियो, तर आज किताबभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा भेटियो।” “के?” “तपाईं।” केही समयसम्म उनको उत्तर आएन। पछि एउटा सानो सन्देश आयो— “तपाईं अलि धेरै बोल्नुहुँदो रहेछ।” त्यसपछि हाम्रो कुराकानी सुरु भयो। कुराकानीबाट प्रेमसम्म सुरुमा हाम्रो कुराकानी सामान्य थियो। “खाना खानुभयो?” “कलेज पुग्नुभयो?” “आज कस्तो भयो दिन?” तर बिस्तारै ती सामान्य प्रश्नहरूमा भावना मिसिन थाल्यो। उनले बिहान उठेर मलाई शुभप्रभात भन्न थालिन्। म राति निदाउनुअघि उनको सन्देश पर्खिन थालेँ। कहिलेकाहीँ रातको बाह्र बजिसक्दा पनि हाम्रो कुराकानी सकिँदैनथ्यो। “निर्मला, निदाउनु पर्दैन?” “तपाईंले फोन राखेपछि।” “म राख्दिनँ भने?” “त्यसो भए म पनि निदाउँदिनँ।” त्यो सुन्दा मेरो मुटु असाध्यै छिटो धड्किन्थ्यो। हामीले आफ्नो बाल्यकालदेखि भविष्यसम्मका कुरा गर्न थाल्यौँ। उनलाई पोखराको फेवाताल मन पर्थ्यो। मलाई इलामको चियाबारी। उनले भनिन्— “कहिल्यै फेवातालको किनारमा बसेर घाम अस्ताएको हेर्नुभएको छ?” “छैन।” “मसँग हेर्न आउनुहुन्छ?” मैले केही क्षण नबोली लेखेँ— “तपाईं साथमा हुनुहुन्छ भने संसारको जुनसुकै ठाउँ जान सक्छु।” त्यसपछि आएको उनको “हाहा” भित्र लुकेको लाज मैले महसुस गरेको थिएँ। प्रेम

कहिले सुरु भयो, हामी दुवैलाई थाहा भएन। सायद त्यो पहिलो भेटमै सुरु भएको थियो। सायद दोस्रो भेटको मुस्कानमा। वा सायद ती रातरातभरिका कुराकानीमा। तेस्रो भेट एक दिन हामीले प्रत्यक्ष भेट्ने निर्णय गर्‍यौँ। स्थान थियो—स्वयम्भूनाथ। म निर्धारित समयभन्दा आधा घण्टा अगाडि नै पुगेँ। उनी आइन्। आज उनी अझ सुन्दर देखिएकी थिइन्। मैले केही क्षण उनलाई हेरेर मात्र भनें— “आज तपाईंलाई देखेपछि मलाई लाग्यो, मोबाइलको पर्दामा देखिने तस्वीरले तपाईंको वास्तविक सुन्दरता न्याय नै गर्दो रहेनछ।” उनी लजाइन्। “तपाईंलाई यस्ता कुरा कहाँबाट आउँछन्?” “तपाईंलाई हेरेपछि आफैँ आउँछन्।” हामी मन्दिरको वरिपरि बिस्तारै हिँड्यौँ। धेरै कुरा गर्‍यौँ। अन्ततः उनले गम्भीर भएर सोधिन्— “आर्यन, हामीबीच जे भइरहेको छ… तपाईं यसलाई के भन्नुहुन्छ?” मैले उनको आँखामा हेरेँ। “म यसलाई प्रेम भन्छु।” उनी केही समय मौन रहिन्। पछि बिस्तारै भनिन्— “म पनि।” त्यो एउटा वाक्यले मेरो संसार बदलिदियो। मैले उनको हात समातेँ। उनले हात फिर्ता लिइनन्। बरु औँलाहरू मेरो औँलासँग जोडिइन्। त्यो दिन हामीले एउटा वाचा गर्‍यौँ। “जे भए पनि हामी एकअर्कालाई छोड्ने छैनौँ।” तर जीवनले हाम्रो परीक्षा लिन बाँकी नै रहेछ। विछोड केही समयपछि पढाइ र पारिवारिक परिस्थितिका कारण हामी आ–आफ्नो बाटो लाग्नुपर्‍यो। उनी पोखरा गइन्। म काठमाडौँमै रहेँ। दूरी बढ्यो। तर प्रेम झन् गहिरियो। पहिले हरेक दिन भेट्न मन लाग्थ्यो। अब हरेक क्षण उनको आवाज सुन्न मन लाग्थ्यो। कहिलेकाहीँ उनको फोन आउँथ्यो। “आर्यन?” “हजुर।” “मलाई तपाईंको धेरै याद आयो।” म आँखा बन्द गरेर उनको आवाज सुन्थेँ। “मलाई पनि।” “कति?” “मापन गर्न नसकिने जति।” त्यसपछि केही क्षण दुवै मौन हुन्थ्यौँ। त्यो मौनतामै हाम्रो प्रेम बोलिरहेको हुन्थ्यो। उनको तस्वीर हेरेर म रात काट्थेँ। उनले पनि कहिलेकाहीँ लेख्थिन्— “आज

तपाईं नजिक भएको भए कति राम्रो हुन्थ्यो।” म उत्तर दिन्थेँ— “एकदिन म तिम्रो नजिक हुनेछु। अनि यति नजिक कि दूरी भन्ने शब्द नै अर्थहीन हुनेछ।” फेरि त्यो रात महिनौँपछि हामी फेरि पोखराको फेवाताल किनारमा भेट्यौँ। साँझ परिसकेको थियो। तालमा शहरका बत्तीहरूको प्रतिबिम्ब देखिन्थ्यो। उनी मेरो अगाडि आइपुगिन्। हामी दुवै केही क्षण केही बोल्न सकेनौँ। त्यति लामो समयपछि प्रत्यक्ष देख्दा शब्दहरू हराएका थिए। उनले बिस्तारै भनिन्— “आर्यन…” “हजुर?” “तपाईंलाई अँगालो हाल्न मन लागेको छ।” मैले मुस्कुराउँदै हात फैलाएँ। उनी मेरो नजिक आइन्। मैले उनलाई बिस्तारै अँगालोमा बाँधेँ। त्यो अँगालोमा महिनौँको दूरी, प्रतीक्षा, डर र प्रेम सबै मिसिएको थियो। उनको टाउको मेरो छातीमा थियो। मैले उनको कपालमा हात राखेँ। उनले आँखा बन्द गरिन्। “तपाईंको मुटु यति छिटो किन धड्किरहेको?” मैले हाँस्दै भनेँ— “किनभने मेरो मुटु महिनौँदेखि तिमीलाई भेट्न पर्खिरहेको थियो।” उनी अझ नजिकिइन्। हाम्रो कुराकानी विस्तारै प्रेमको भाषामा बदलिँदै गयो। उनले मेरो हात समातिन्। मैले उनको निधारमा कोमल चुम्बन गरेँ। उनी मुस्कुराइन्। “फेरि टाढा जानुपर्‍यो भने?” मैले उनको अनुहार दुवै हातले समातेँ। “यसपटक म तिमीलाई सजिलै जान दिन्नँ।” “यदि जानैपर्ने भयो भने?” “तिमी जहाँ गए पनि मेरो प्रेम तिमीसँगै जानेछ।” उनले केही बोलिनन्। केवल मलाई अँगालो हालिन्। त्यो क्षणमा संसार शान्त थियो। ताल शान्त थियो। हावा शान्त थियो। तर हाम्रो मुटुमा प्रेमको आँधी चलिरहेको थियो। उनले बिस्तारै मेरो काँधमा टाउको राखिन्। मैले उनको हात समातेँ। “I LOVE YOU Nirmala” मैले भने र उसको हात समाए । केही पनि नबोली बसी रहिन , मलाई अझ आँट आयो र उसको कपाल खेलाउन थाले । निर्मला आँख चिम गरेर बसी रही । मैले बिस्तारै निर्मलालाई

अङगालोमा बाँधे अनि कानको छेउमा बिस्तारै किस गरे । उसको शरीरमा पनि तरङ पैदा भएछ क्यार “I LOVE YOU TOO” भनी । म मा अझ बढी आँट बढेर आयो , उसको दुध टी-शर्ट बाहिरबाटै माड्न थाले । एकछिन बाहिरबाटै माडे पछि मैले हात टी-शर्ट भित्र छिराए अनि दुध माड्न थाले । ओ हो , कती मजाको दुध ….. अम्बा जत्रै सानो , हल्का कडा-कडा , सानो दुधको मुण्टो , जब हत्केलामा पर्यो मलाई त खपी नसक्नु नै भयो । माड्न भन्दा पनि खेलाउन नै रमाईलो भई रहेथ्यो मलाई । दुधको मुण्टो हत्केलामा राखेर बिस्तारै बिस्तारै दुधलाई ठिच्न थाले । निर्मलालाई पनि आनन्द आएछ क्यार “आहहहहह….. ओहहहहहह….. सीसीसी….. ” कराउन थाली । जोशमा अलि कसेर दुध माडेको थिए , “ऐया ……. दुख्यो …….. बिस्तारै गर्नु न ” उनले भनी । मैले आफ्नो जोशलाई सम्हाले र बिस्तारै बिस्तारै माड्न थाले । केहि बेरको दुध खेलाई पछि मैले उनले लगाएको टी-शर्ट खोलिदिए । उसको छातीमा टक्क टाँसेको जस्तो सानो सानो दुधको पोका …… गुलाबी रङको दुधको मुण्टा ……….. मुण्टा वरिपरि हल्का कालो घेरा ……… हल्लाउदा पनि नहल्लिने कडा दुध को पोका ……….. शरीर भरी हजारौ भोल्टको करेण्ट लागे जस्तो सिरिङ भयो । बिस्तारै दुधबाट मेरो हात हटाए अनि मेरो मुख लगेर उसको दुधमा राखे । जिब्रोले हल्का हल्का उसको दुधको मुण्टो खेलाउन थाले । “आहहहहहह………..

ओहहहहहहहहहहहह” कराउन थाली निर्मला । ” मैले हल्का दाँतले उसको मुण्टो टोकीदिए , “दुख्यो …….. ऐया……. के गरेको यस्तो ” निर्मला कराई । “सरी …. सरी ……..” मैले भने । फेरि उसको दुधको मुण्टो चुस्न थाले । केहि बेर चुसे पछि , उसलाई मैले खाटबाट उठ्न लगाए र उनले लगाएको हाफपेन्ट खोल्न थाले । “नाई ….. मलाई लाज लाग्छ । नखोल्नु न …. मैले पेण्टी पनि लगाको छुईन ” उनले भनी । मलाई झन खपीनसक्नु भयो , निर्मलाको कलिलो पुती हेर्नलाई । “के को लाज नि , तिमी र म त व्वाईफ्रेण्ड – गर्लफ्रेण्ड होईन र ? अनि केको लाज नि ” मैले भने । त्यसपछि उनले केही पनि भनिनन् । मैले बिस्तारै निर्मलाको हाफपेन्ट खोलिदिए । साँच्चिकै पेण्टी लगाएकी रहिनछिन निर्मलाले । मैले सोचेको भन्दा पनि कलिलो पुती थियो । भर्खरै भुत्ला पलाउन लागेको , हल्का खैरो खैरो रौ , बन्द गरिएको ओठ जस्तो , एक आपसमा टाँसिएको पुतीको छालाहरू , लाग्थ्यो पिसाब फेर्ने दुलो पनि छैन । बिस्तारै उसको पुतीमा मैले मेरो हात पुर्याए । मेरो चोर औला उसको पुतीका टासिएका छालाहरू बीचमा छिराए । उसको पुती भरी पानी नै पानी भईसकेको रहेछ । औला भरी च्याप च्याप हुने गरी लाग्यो । बिस्तारै उसको पुतीको टी. सी. खेलाउन थाले । मकैको दाना जत्रो मात्रै थियो उसको टी.

सी. । बिस्तारै बिस्तारै खेलाउदै गए , टी. सी. को आकार पनि बढ्न थाल्यो । हल्का रातो – रातो भएर आयो । पुतीमा झन धेरै पानी रसाउन थाल्यो । “आहहहहह…… ओहहहहह…… सीऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽ” कराउन थाली । बिस्तारै मैले मेरो चोर औला निर्मलाको पुती भित्र छिराए । ” ऐया…. दुख्यो …. बिस्तारै …….” कराउन थाली । मैले बिस्तारै बिस्तारै मेरो औलाहरू उसको पुती भित्र बाहिर गर्न थाले । निर्मला पनि कम्मर हल्लाई हल्लाई आनन्द लिन थाली । मेरो दाहिने हात पुती खेलाउन ब्यस्त थियो भने देब्रे हात चै ती कोमल दुध माड्न व्यस्त थियो । ५ मिनेट जति पुती खेलाई सके पछि , मलाई अझ उत्सुकता बढ्न थाल्यो , यो पुतीमा मेरो लाडो छिर्ला कि नछिर्ला ? मेरो लाडो ठन्केर कट्टुनै छेडौला झै भएको थियो । बिस्तारै मैले मेरो सबै लुगा खोले र नाङगो भए । निर्मलाले मेरो लाडो देखेर भनि “ओहो , कस्तो ठूलो र लामो तुरी ……, कसरी यत्रो भयो ?” “कसरी हुनु नि , सबैको यस्तै त हो नि ” मैले भने । “हो र ? मैले त केटाकेटीहरूको देखेको, सानो हुन्थ्यो” निर्मलाले भनी । “बच्चामा त सबैको सानै त हुन्छ नि ” मैले भने । त्यस पछि फेरि निर्मलालाई अंगालो मा हाले र किस गर्न थाले , गालामा , ओठमा , घाँटीमा , छातीमा , कानमा , दुधमा ……….

सबै तिर । निर्मलालाई बोकेर खाटमा सुताए अनि बिस्तारै म निर्मला माथि चढे । फेरि निर्मलाको निधारबाट किस गर्दै तल झर्न थाले । निधारमा , नाकमा , आँखामा , ओठमा , घाँटीमा , दुधमा , भुँडीमा , नाईटोमा …… अनि पुतिमा …………। निर्मलाको पुतीमा ५-६ चोटि किस गरे पछि , बिस्तारै जिब्रोले निर्मलाको पुती खेलाउन थाले । “आहहहहहहह ……….. ओहहहहहहहहहह………. सीऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽ” फेरि निर्मला कराउन थाली । जिब्रोले बिस्तारै उनक टी.सी. खेलाउन थाले ……. निर्मलालाई असह्य भएछ क्यारे , मेरो टाउको च्याप्प समाई र मेरो मुख निर्मलाको पुतीमा कस्सेर जोतिदिई । मेरो मुख पुरै निर्मलाको पुतीमा पर्यो । पुतीको बासनाले झनै मलाई असह्य बनायो र मेरो जिब्रो पुती भित्र छिराउँदै निकाल्दै गर्न थाले । निर्मला अब पुरै बेहोश झै भइसकेकी थिई । पुरै शिथिल शरीर ……. पानी पानी भएको पुती ……. मेरो लाडो त सन्किनु सम्म सन्कियो । म बिस्तारै उठे अनि निर्मलालाई किस गर्न थाले । “निर्मला , अब म चिक्छु ल , अलि अलि दुख्छ , सह ल ” मैले भने । “नाई दुख्छ भने त नगर्ने ” उनले भनी । “एकछिन मात्रै हो दुख्ने , त्यसपछि दुख्दैन ” मैले भने । निर्मला चुप चाप बसीरहिन । मैले बिस्तारै निर्मलाको तिघ्रालाई फाट्न लगाए । अनि मेरो लाडो लगेर निर्मलाको पुती निर राखे । कता कता मलाई पनि डर लागि रहेको थियो । बिस्तारै निर्मलाको पुती दुई औलाले हल्का च्याते र लाँडोको टुप्पो लगेर राखे । निर्मलाको पुतीको दुलो सानो भएकोले छिर्ला नछिर्ला भन्न सकिरहेको थिईन । अनि बिस्तारै मैले लाडो पुती भित्र छिराउन कोशिश गरे । “ऐया……… दुख्यो …………..

नाई नगर्ने ……. प्लिजऽऽऽऽऽऽ । म सक्दिन सहन ” निर्मला रुन थाली । हतार हतार मैले लाडो निकाले अनि सम्झाउन थाले “बिस्तारै बिस्तारै दुख्न छोड्छ , एकै छिन सहने प्रयास गरन ल ।” “हुन्छ ” रुञ्चे स्वरमा उनले भनि । फेरि मैले बिस्तारै लाडो छिराउने प्रयास गरे । १ ईञ्च जति छिराएर भित्र बाहिर गर्न थाले । शुरुमा त “ऐया ….. ऐया ……” भन्दैथिई तर ५-१० पटक छिराए पछि दुख्न कम भएरा होला , कराउन छाडी , बरु “आहहहहहहहहह ……… ओहहहहहहहहह” भन्दै मजा लिन थाली । मैले अझ धेरै छिराउन थाले ….. बिस्तारै बिस्तारै गर्दा पुरै लाडो छिराएरै छाडे । ” दुख्यो ……..” कराईन निर्मला । निर्मलाको दुखाईको वास्ता नै नगरी म लाडोलाई भित्र बाहिर गर्न वयस्त भए । ३-४ मिनेट जति चिके पछि , निर्मलालाई पुरै आनन्द आएछ होला , अब त मलाई च्याप्प समाएर ” अझै गर्नु न , छिटो छिटो गर्नुन , भित्र सम्म पुग्ने गरी गर्नु न , मजा आईरहेको छ क्या …… अझै … अझै ……..” कराउन थाली निर्मला । मलाई पनि जोश बढेर आयो , मेरो तागतले भ्याए सम्म बल गरी गरी चिक्न थाले । कोठामा केवल खाटको “ठ्वाक – ठ्वाक ” , निर्मलाको “आहहहहह – ओहहहहहह” , निर्मलाको र मेरो शरीरको घर्षणबाट निस्केको “फ्यात – फ्यात” , भिजेको पुतीमा लाडो छिर्दाको “प्याच – प्याच ” जस्ता आवाजहरू गुञ्जीरहेको थियो । करीब करीब १५ मिनेट जति चिकेपछि , मेरो लाडोले माल ओकल्न लागे जस्तो भयो । “मजा आई रहेको छ तिमीलाई ?” मैले सोधे । “पहिलो पल्ट गरेकोले होला, अलि दुख्यो तर दुखाई भन्दा

मजा नै धेरै छ ” निर्मलाले भनी । अकस्मात छाँगाबाट खसेको जै भयो र सबै माल उसको पुती भित्रै झारिदिए । म पुरै शिथील भई सकेको थिए । निर्मलाको शरीरमाथि नै म बसीरहे ।