गर्लफ्रेन्ड चिक्न धेरै गर्हो भयो । Girlfriend chikn dherai garho bhayo

त्यतिखेर म ललितपुरको एउटा प्रतिष्ठित विद्यालयमा नौ कक्षामा पढ्थेँ। सहरमा मानिसहरूको भीड त असीमित हुन्थ्यो, तर मेरो संसार भने मेरो पढाइ, साथीहरू र घरमै सीमित थियो। मलाई थाहा थिएन कि पोखराबाट भर्खरै काठमाडौँ उपत्यका सरेकी एउटी केटीले मेरो पूरा जिन्दगी नै बदलिदिनेछ। पहिलो पटक मैले उसलाई वसन्तपुर दरबार क्षेत्रमा देखेको थिएँ। विद्यालयको तर्फबाट लगिएको सांस्कृतिक भ्रमण (School Educational Tour) थियो त्यो। म आफ्ना साथीहरूसँग कुराकानी गर्दै हिँडिरहेको थिएँ, अचानक मेरो नजर एउटी केटीमा पर्यो। उनी अर्कै विद्यालयको पोशाकमा थिइन्। रातो रिबनले बाँधेको लामो कपाल, अनुहारमा एउटा निश्छल मुस्कान र आँखामा वसन्तपुरका परेवाहरू हेर्दाको बेग्लै चमक। केही सेकेन्डका लागि मेरो मुटुको धडकन रोकिएजस्तै भयो। उनी मेरो छेउबाट बाटो काट्दै अघि बढीन्, तर उनको त्यो हसिलो अनुहार मेरो मस्तिष्कमा सधैँका लागि छापिएर बस्यो। त्यो दिनपछि म हरेक रात आँखा चिम्लिँदा त्यही अनुहार सम्झिन थालेँ। दोस्रो भेट एकदमै अप्रत्यासित थियो। जिल्लास्तरीय विद्यालय चित्रकला प्रतियोगिता (Inter-school Art Competition) भृकुटीमण्डपमा आयोजना गरिएको थियो। म पनि विद्यालयको तर्फबाट सहभागी हुन पुगेको थिएँ। प्रतियोगिता हलमा छिर्ने क्रममा कसैले झुक्केर मलाई ठक्कर दियो। मैले फर्किएर हेर्दा त… उही! वसन्तपुरमा देखेकी त्यही राजकुमारी! “ओहो, सरी!” उनले अत्तालिँदै भनिन्। “इट्स ओके,” मैले मुस्कुराउँदै भनेँ। प्रतियोगिता सकिएपछि हामी दुवै बाहिरको चौरमा बस्यौँ। मेरो मुटु ढुकढुक गरिरहेको थियो। हिम्मत जुटाएर मैले सुरुवात गरेँ, “म योगेश, पाटनको…” उनी मुस्कुराइन्, “म खुस्बु, पोखराबाट भर्खरै यता सरेकी।” हामीले घण्टौँ कुरा गर्यौँ। कुराकानीकै क्रममा हामीले फोन नम्बर र इन्स्टाग्राम ह्यान्डल साटासाट गर्यौँ। त्यो दिन म खुसीले भुइँमा गोडा नै नटेकी घर फर्किएँ। त्यसपछि सुरु भयो हाम्रो अनलाइन कुराकानीको सिलसिला। हरेक साँझ ६ बजेपछि हामी इन्स्टाग्राम र

फोनमा घण्टौँ झुम्मिन्थ्यौँ। विद्यालयका कुरा, साथीहरूका कुरा, अनि हाम्रा रुचिहरू—हामी दुवैलाई लाग्थ्यो कि हामी वर्षौँदेखि एकअर्कालाई चिन्छौँ। बिस्तारै-बिस्तारै कुराकानी मित्रताबाट गहिरो मायामा बदलिन थाल्यो। रातभरि मेसेजमा कुरा गर्दा उनको एउटा “Good Night” ले पनि मेरो मनमा हजारौँ घण्टीहरू बजाइदिन्थ्यो। हाम्रा भावनाहरू चरम सीमामा पुगिसकेका थिए। हाम्रो तेस्रो भेट नगरकोटमा तय भयो। विद्यालयको शनिवारको बिदा पारेर हामी दुवै आफ्ना साथीहरूलाई ढाँटेर, तर एकअर्कालाई भेट्ने ठूलो उत्कण्ठाका साथ नगरकोट पुग्यौँ। चिसो हावा चलिरहेको थियो। डाँडाको एउटा शान्त कुनामा बसेर मैले खुस्बुको हात समातेँ। उनको हात थरथर काँपिरहेको थियो, अनि मेरो मुटुको धडकन सायद नगरकोटका डाँडाहरूले पनि सुनिरहेका थिए। मैले उनको आँखामा हेर्दै भनेँ, ” खुस्बु, म तिमीलाई शब्दमा बयान गर्न नसकिने गरी माया गर्छु। के तिमी मेरो जीवनको साझेदार बन्छौ?” उनी अलिकति लजाइन्, उनका गाला राता भए। उनले सुस्तरी मेरो काँधमा टाउको राखिन् र भनिन्, “म पनि तिमीलाई धेरै माया गर्छु, योगेश।” त्यो दिन हामीले एकअर्कालाई कहिल्यै नछाड्ने बाचा गर्यौँ। तर, त्यो भेटपछि हामी फेरि आफ्नो-आफ्नो विद्यालय र पढाइको दिनचर्यामा व्यस्त हुनुपर्यो। केही हप्तासम्म भेट हुन सकेन। यो विछोडले हाम्रो माया र तृष्णालाई अझ उचाइमा पुर्याइदियो। एक-अर्कालाई हेर्ने, स्पर्श गर्ने र अङ्कमाल गर्ने चाहना चरम सीमामा पुगेको थियो। अन्ततः, हाम्रो चौथो भेट भक्तपुरको सिद्धपोखरी नजिकैको एउटा एकान्त, शान्त र मनोरम होटलमा भयो। धेरै दिनपछिको भेट थियो। जब उनी मेरो अगाडि आइन्, मेरो सास्ती रोकियो। उनी अति नै सुन्दर देखिएकी थिइन्। हामी एउटा कुनामा बस्यौँ। वातावरणमा एउटा अलौकिक सुवास र रोमान्स छाएको थियो। मैले बिस्तारै उनको हात आफ्नो हातमा लिएँ। “तिमीबिनाका यी दिनहरू मेरो लागि कति गाह्रो थिए, तिमीलाई थाहा छैन खुस्बु,” मैले

मायालु स्वरमा भनेँ। “मलाई पनि योगेश, हरेक पल केवल तिमीकै सम्झना आइरह्यो,” उनले सुस्तरी भनिन्। हाम्रा आँखाहरू जुधे। मायाको भाषा बोल्न शब्दहरूको आवश्यकता नै परेन। मेरो मुटुको धडकन तीव्र गतिमा बढिरहेको थियो, र उनको सासको राप मैले मेरो अनुहारमा महसुस गर्न सक्थेँ। मैले बिस्तारै उनको अनुहारलाई आफ्नो हातमा लिएँ। उनले आफ्ना आँखाहरू बन्द गरिन्। मैले उनको निधारमा एउटा न्यानो चुम्बन गरेँ, र त्यसपछि हाम्रा ओठहरू एकअर्कामा लीन भए। त्यो चुम्बनमा हाम्रा दिनौँदेखिका तडप, माया र समर्पण पोखिएको थियो। मैले उनलाई कसेर अङ्कमाल (Hug) गरेँ। उनी मेरो छातीमा बाँधिएकी थिइन्, जहाँ मेरो ढुकढुकीले केवल उनको नाम जपिरहेको थियो। यसरी मायाका भावना साटासाट गरिरहदा मैले एक्कासी उनलाई आफुतिर तानेर मुखमा मुख जोडेँ । च्याप्प दुधका फाँचा समातेर मोल्न थालेँ । दुध माड्दै गालाउँधी म्वाइ खान थालेँ । खुस्बु पनि नाइनास्ति नगरी ओच्छ्यानमा ढल्की । मेरो लाडोँ कतिखेर छिराउँ भइसकेको थियो । सुरूवाल खोलेर कट्टु पनि तानेँ । भुत्ला त्यति धेरै आको रैनछ । पुतीको गुलाबी फाँकाहरू क्या राम्रा देखिएका …. मेरो लाँडोको टुप्पा लगेर छिराउँ । मरेनी आमा हौ……भन्दै उ अतालिएर मेरो कम्मर फ्याक्की दिइ र आफ्नो पुती छोपी । म छाड्न सक्ने अवस्थामा थिइन । दुइटै टांग च्यातेर फेरी चढेँ र लाडोँ जबर्जस्ती छिराएँ । मरेँ योगेश, मेरो हर दुखो……..म मरेँ…..आज नगर्नु…….म त मर्छु…….भन्दै खुस्बु ह्वाँ ह्वाँ रून थाली । वास्तवमा उस्को हर भन्दा पहिलो चोटी लाडो पस्दा धेरै दुखेको रैछ, पछी था पाएँ। माया लागो र लाडो झिकेँ । लाडो झिक्न त झिकेँ, तर सन्कि राको थियो । मैले ब्लु फिल्महरू हेरेको थिएँ । त्यसमा लाँडो चुसेको सिनहरू थियो ।

तेरो हर दुखेको भए चुसी दे न भने…. छ्या घिन लाग्छ भनेर उ मानिन । नचुस्ने भए चिकी दिन्छु भनेपछी मानी । अलिअलि गरेर चुस्न थाली, मेरो पालो मुखैमा पेलेँ । एक छीन भित्र बाहिर गरे पछी मेरो माल खुस्बुको मुखैमा झरो । त्यो दिन खुस्बुलका दुधका पोका चलाउँदै चित्त बुझाए। त्यसपछी २-३ दिनमा हाम्रो फेरी भेट्ने मौका मिल्यो । त्यो दिन चाँही मैले सिधै सोधे आज त गर्ने होला नि ? ….भने पछी उसले टाउको हल्लार हुन्छ भनी । खुस्बुलाई कुर्ता खोल्न लगाएँ, आफु पनि नांगै भए । चार पाँच मिनेट दुध माडेँ, दुधका मुन्टा चुसेँ । माथी चढेँ, पुतीमा लाँडो छिर्दै छिरेन । पुती फ्याँ पार्न….भनेँ । योगेश कस्तो दुख्छ क्या भनी । आफैले टाङ च्यातेर एउटा हातले पुतीका फाँका फैलाएँ र अर्को हातले लाँडोको मिलाएर पुतीमा हुलेँ । मरेँ योगेश मरेँ……झिक्नु न झिक्नु भन्दै उ रून थाली । म आजचाहिँ नचिकी छाड्ने मूडमा थिइन । चुप नरूँ… , तलाई पनि मजा आउँछ …..भनेर हप्काएँ । हैन योगेश…….एे्या ….म मर्छु…..बरू मलाइ मारी दिनु……एेय्या नि आमा हौ….मरेँ भन्दै उ चिच्याउन थाली चिकेर कोही मरेका छन्….. ……चुप …..भन्दै मुख थुनेर धमाधम चिकेँ । एकछिन त रूँदै थिइ, एक छिन पछी उल्ले पनि मेरो चाकलाइ समातेर सुम्सुम्याउन थाली । १० मिनेट जति चिकेपछी मेरो लाँडो झर्ला जस्तो भो । झिकेर खुस्बुको पेटमा फुसी झारेँ ।