धेरै समयको मेहेनत पछी चिकियो उनलाई। Dgerai samayako mehenat pachhi chikiyo unalaai

मलाई आज पनि सम्झना छ—त्यो दिन कुनै विशेष दिन थिएन। काठमाडौँको आकाशमा बादल थिए। बिहानदेखि परेको झिनो पानीले सडकहरू भिजेका थिए। म आफ्नो कामको हतारमा नयाँ बानेश्वरतिर जाँदै थिएँ। मानिसहरू आ–आफ्नै संसारमा दौडिरहेका थिए। कसैलाई कार्यालय पुग्नु थियो, कसैलाई कलेज, कसैलाई बस समात्नु थियो। म पनि त्यही भीडको एउटा सामान्य मान्छे थिएँ। र त्यही भीडमा मैले उसलाई पहिलोपटक देखेँ। सेतो कुर्ता, हल्का नीलो सल, काँधमा झोला र हातमा एउटा किताब। ऊ सडकछेउको पसलअगाडि उभिएर पानी रोकिएला कि भनेर आकाशतिर हेरिरहेकी थिई। म केही सेकेन्ड रोकिएँ। किन रोकिएँ, मलाई थाहा थिएन। सायद उसको आँखामा केही थियो। सायद उसको मुस्कानमा। वा सायद अपरिचित मान्छेको अनुहारमा पनि कहिलेकाहीँ आफ्नो मान्छेको झल्को देखिन्छ। म उसको नजिक गएर कुरा गर्न सक्थेँ। तर हिम्मत भएन। बस आयो। म चढेँ। बस अघि बढ्यो। तर मेरो नजर पछाडिको झ्यालबाट त्यही ठाउँतिर फर्किरह्यो। ऊ अझै त्यहीँ थिई। त्यो दिन उसको नामसमेत थाहा थिएन। तर उसको अनुहार मेरो स्मृतिमा बसिसकेको थियो। करिब दुई हप्तापछि म भक्तपुर गएको थिएँ। दरबार क्षेत्रतिर घुम्दै गर्दा अचानक कसैले पछाडिबाट हतारिँदै आएर मलाई ठक्कर दियो। “माफ गर्नुहोस्!” मैले फर्केर हेरेँ। र मेरो मुटु एकछिन रोकिएजस्तो भयो। त्यही अनुहार। त्यही आँखा। तर यसपटक ऊ मेरो अगाडि थिई। उसले पनि मलाई हेरी। “हामी कतै भेटेका छौँ?” उसले सोधी। म हल्का मुस्कुराएँ। “सायद…

दुई हप्ता अगाडि नयाँ बानेश्वरमा।” ऊ अचम्म परेर हाँसी। “तपाईंलाई याद रहेछ?” मैले भनेँ, “केही अनुहारहरू एकपटक देखेपछि बिर्सन गाह्रो हुँदो रहेछ।” ऊ केही क्षण चुप लागी। त्यसपछि मुस्कुराउँदै भनी, “त्यसो भए परिचय गरौँ न।” त्यहीँबाट हाम्रो परिचय सुरु भयो। उसको नाम आशा रहेछ। मेरो नाम उसले सोधी। मैले बताएँ। हामीले केहीबेर भक्तपुरका गल्लीहरूमा हिँड्दै कुरा गर्‍यौँ। उसलाई पुराना ठाउँहरू मन पर्दा रहेछन्। मलाई उसको कुरा सुन्न मन पर्न थालिसकेको थियो। बिदा हुने बेलामा उसले अलि हिचकिचाउँदै सोधी— “तपाईंको नम्बर दिनुहुन्छ?” मैले हाँस्दै भनेँ, “मलाई लाग्यो, यो प्रश्न मैले सोध्नुपर्छ।” ऊ हाँसी। “ढिलो भए पनि सोधिदिएँ नि।” हामीले नम्बर साट्यौँ। फेसबुकमा जोडियौँ। इन्स्टाग्राममा पनि। त्यो साँझ घर पुगेपछि मोबाइलमा उसको नाम देखियो। आशा। मैले धेरैपटक उसको प्रोफाइल खोलेँ। तर सन्देश लेख्न साहस भएन। अन्ततः राति करिब एघार बजे एउटा सानो सन्देश पठाएँ— “आज घर सुरक्षित पुग्नुभयो?” केही मिनेटपछि उत्तर आयो— “पुगेँ। तपाईं?” “म पनि।” त्यसपछि उसको अर्को सन्देश आयो— “आजको भेट राम्रो लाग्यो।” म मुस्कुराएँ। “मलाई पनि।” त्यो रात निदाउनुभन्दा अगाडि मैले अन्तिमपटक उसको सन्देश हेरेँ। र पहिलोपटक महसुस गरेँ— कसैको एउटा ‘शुभरात्रि’ ले पनि मनलाई यति शान्त बनाउन सक्दो रहेछ। त्यसपछि हाम्रो कुराकानी बढ्दै गयो। सुरुमा सामान्य कुरा हुन्थे। “खाना खानुभयो?” “आज दिन कस्तो भयो?” “कलेज/काम कस्तो भयो?” तर बिस्तारै ती सामान्य प्रश्नहरूमा भावना मिसिन थाल्यो। बिहान उठ्नेबित्तिकै उसको सन्देश हेर्न मन लाग्थ्यो। राति निदाउनुअघि उसको आवाज सुन्न मन लाग्थ्यो। कहिलेकाहीँ ऊ बिना कारण लेख्थी— “आज तपाईंको याद आयो।” म सोध्थेँ— “किन?” ऊ भन्थी— “थाहा छैन।” म हाँस्दै लेख्थेँ— “याद आउन पनि कारण चाहिन्छ र?” ऊ केहीबेरपछि लेख्थी— “सायद

चाहिँदैन।” हामी कहिलेकाहीँ घण्टौँ फोनमा कुरा गर्थ्यौँ। काठमाडौँको रात शान्त हुँदै जान्थ्यो। सडकमा गाडीको आवाज कम हुँदै जान्थ्यो। तर हाम्रो कुराकानी सकिँदैनथ्यो। एक रात उसले अचानक सोधी— “तपाईंलाई प्रेममा विश्वास छ?” मैले केही क्षण सोचेर भनेँ— “पहिले थियो कि थिएन, थाहा छैन। अहिले भने एउटा मान्छेमा विश्वास लाग्न थालेको छ।” फोनको अर्को छेउमा केही क्षण मौनता छायो। त्यसपछि उसको हल्का हाँसो सुनियो। “त्यो मान्छे भाग्यमानी रहेछ।” मैले बिस्तारै भनेँ— “सायद म नै भाग्यमानी हुँ।” त्यसपछि ऊ चुप लागी। तर त्यो मौनताभित्र धेरै कुरा थियो। एक दिन हामीले भेट्ने निर्णय गर्‍यौँ। यसपटक सामान्य भेट होइन। हामीले एकअर्कासँग केही गम्भीर कुरा गर्नुपर्ने थियो। पोखरा जाने मेरो काम थियो। आशा पनि त्यहीतिर जाने भएकी थिई। हामीले भेट्ने ठाउँ तय गर्‍यौँ—फेवातालको किनार। बिहानको पोखरा सुन्दर थियो। तालको पानीमा माछापुच्छ्रेको छाया देखिन्थ्यो। आशा मलाई टाढैबाट देखेर मुस्कुराई। म उसको नजिक गएँ। “धेरै पर्खिनुभयो?” “तपाईंका लागि पर्खिनु पनि राम्रो लाग्छ।” त्यो वाक्यले मलाई भित्रैदेखि छोयो। हामी तालको किनारमा लामो समय हिँड्यौँ। कहिले ऊ बोल्थी, कहिले म। अन्ततः मैले उसको हात समात्दै भनेँ— “आशा, म एउटा कुरा भन्न चाहन्छु।” उसले मेरो आँखामा हेरी। “भन्नुस्।” “म तिमीलाई मन पराउँछु। धेरै। तर त्योभन्दा पनि ठूलो कुरा… म तिमीलाई मेरो जीवनमा राख्न चाहन्छु।” उसको आँखामा चमक आयो। उसले केही क्षण केही बोलिन। त्यसपछि बिस्तारै भनी— “मलाई लाग्थ्यो, यो कुरा तपाईंले कहिले भन्नुहुन्छ होला भनेर म पर्खिरहेकी छु।” मैले उसको हात अझ बलियोसँग समातेँ। “त्यसो भए?” ऊ मुस्कुराई। “त्यसो भए…

म पनि तिमीलाई प्रेम गर्छु।” त्यो क्षणमा पोखराको त्यो बिहान मेरो जीवनकै सबैभन्दा सुन्दर बिहान बनेको थियो। तर प्रेममा सबै कुरा आफूले चाहेजस्तो कहाँ हुन्छ र? हामी दुवैलाई आफ्ना–आफ्ना जिम्मेवारीका कारण छुट्टिनुपर्‍यो। बस छुट्ने समय आयो। आशा मेरो अगाडि उभिएकी थिई। उसका आँखामा आँसु थिए। मैले उसको आँसु पुछ्दै भनेँ— “नरोऊ।” उसले मुस्कुराउने प्रयास गर्दै भनी— “तपाईं टाढा जाँदै हुनुहुन्छ, अनि मलाई नरोऊ भन्नुहुन्छ?” मैले भनेँ— “टाढा शरीर हुन्छ, मन होइन।” उसले मेरो हात समातेर भनी— “मलाई बिर्सनुहुन्न नि?” “तिमीलाई बिर्सन सक्ने भए त पहिलोपटक देखेको दिनदेखि नै बिर्सिसक्थेँ।” उसले मलाई अँगालो हाली। त्यो अँगालोमा केही सेकेन्डका लागि संसार रोकिएजस्तो लाग्यो। बसको हर्न बज्यो। हामी छुट्टियौँ। तर त्यस दिनदेखि हाम्रो प्रेम झन् गहिरो भयो। दूरीले हामीलाई छुट्याएन। बरु अझ नजिक बनायो। उसको आवाज मेरो दिनको सुरुवात बन्न थाल्यो। उसको सन्देश मेरो दिनको अन्त्य। कहिलेकाहीँ ऊ रिसाउँथी। “आज तपाईंले मलाई समय नै दिनुभएन।” म भन्थेँ— “म व्यस्त थिएँ।” “मलाई थाहा छ। तर मनले त तपाईंलाई खोज्छ नि।” म मुस्कुराउँदै भन्थेँ— “त्यसो भए मनलाई सम्झाउनू, म पनि उसलाई सम्झिरहेको छु भनेर।” ऊ भन्थी— “मनले तपाईंको कुरा मान्दैन।” “किन?” “किनकि त्यो तपाईंको भइसकेको छ।” यस्ता कुराहरूले हाम्रो प्रेम अझ गहिरिँदै गयो। महिनौँपछि हामी फेरि काठमाडौँमा भेट्ने भयौँ। यसपटक कुनै भीडभाड थिएन। स्वयम्भूनजिकको एउटा शान्त साँझ थियो। आशा मेरो अगाडि आइपुग्दा मैले उसलाई केही क्षण हेरिरहेँ। उसले मुस्कुराउँदै सोधी— “के हेर्नुभएको?” मैले भनेँ— “पहिलोपटक देखेको त्यही अनुहार अहिले मेरो सबैभन्दा प्रिय भएको छ।” ऊ लजाई। “अझै पनि त्यस्तै कुरा गर्नुहुन्छ?” “तिमीलाई देखेपछि अरू कुरा याद नै आउँदैन।” ऊ मेरो नजिक आई। हामी केही क्षण

मौन भयौँ। मैले बिस्तारै उसको हात समातेँ। उसले हात नछोडी अझ नजिक आई। “मलाई धेरै याद गर्नुभएको थियो?” उसले सोधी। “दिन गनेर होइन। सास फेरेर सम्झिएको थिएँ।” उसको आँखामा प्रेम झन् गहिरो भयो। उसले आफ्नो टाउको मेरो काँधमा राखी। मैले उसलाई अँगालोमा बेरेँ। उसको मुटुको धड्कन मेरो छातीमा महसुस भइरहेको थियो। “तिम्रो मुटु यति छिटो किन धड्किरहेको?” मैले मुस्कुराउँदै सोधेँ। उसले बिस्तारै भनिन्— “तिमी नजिक हुँदा मेरो मुटुले आफ्नो गति बिर्सिन्छ।” मैले उसको निधारमा चुम्बन गरेँ। ऊ अझ नजिक आई। हाम्रो आँखाहरू मिले। त्यो क्षणमा शब्दहरूको आवश्यकता थिएन। उसले आँखा बन्द गरी। मैले बिस्तारै उसको ओठमा चुम्बन गरेँ। केही क्षणपछि हामी अलग भयौँ। ऊ लजाउँदै मेरो छातीमा टाउको राखी। मैले उसको कपाल सुम्सुम्याएँ। उसले मेरो हात समातेर भनी— “यस्तो क्षण कहिल्यै सकियोस् जस्तो लाग्दैन।” मैले भनेँ— “त्यसो भए यसलाई सम्झनामा होइन, हाम्रो जीवनमा राखौँ।” उसले मेरो हात आफ्नो गालामा राखी। “मसँग एउटा वाचा गर।” “के?” “जति टाढा भए पनि, मलाई आफ्नो नजिक महसुस गराउने।” मैले उसको आँखामा हेरेँ। “वाचा।” त्यसपछि हामी फेरि अँगालोमा बाँधियौँ। उसले मेरो काँधमा टाउको राखी। मैले उसको निधारमा चुम्बन गरेँ। उसको हात मेरो हातमा थियो। बाहिर काठमाडौँको रात विस्तारै गहिरिँदै थियो। स्वयम्भूको बत्तीहरू टाढाबाट चम्किरहेका थिए। बागमतीको हावाले हाम्रो वरिपरि चिसो स्पर्श छोडिरहेको थियो। तर त्यो रात हामीलाई चिसो थिएन। किनकि हामीबीच प्रेम थियो। त्यो प्रेम, जुन एउटा अपरिचित अनुहारबाट सुरु भएको थियो। एउटा संयोगले भेट गराएको थियो। सन्देशहरूले हुर्काएको थियो। दूरीले अझ बलियो बनाएको थियो। र अन्ततः दुई मुटुलाई एउटै धड्कनजस्तो बनाएको थियो। मैले उसलाई हेरेँ। ऊ मुस्कुराइरहेकी थिई। उ खुब राम्री देखिएकी थिइन् उनि

? अनि मैले उनको हात समाते कस्तो कस्तो भएर आयो एकदम तातो र मुलायेम हात रहेछ अनि अंगालो हाले र किस गरे अंगालो हाल्दा उनको चुचचाले कस्तो घोचेर ल्यायो अनि मैले बिस्तारै उनको हात खुट्टामा मसाज गर्न थाले उनको तिघ्रा त कस्तो मुलायेम रहेछ सिमलको भुवा जस्तो मेरो हातै नरम भए झैँ लाग्यो अनि पेटमा हात लगाये उनि काउकुत्तिले हास्न थालिन मैले फेरी पेटमा काउकुत्ती लगाइ दिए उनि अझ जोडले हसिन र मैले उनको कम्मरमा समातेर बाथरुममा लगे किन नि यहा भनिन र मैले बाथलिनु पर्यो नि भने अनि उनको माथिको कुर्था निकाली दिए रातो कसिएको ब्रामा थुनिएका ति चुचचा बिस्फोटन होआउला झैँ गर्न थाले हेर्ननै गारो भयो र आँखा चिम्लेर सुम्सुम्यौन थाले कस्तो कसिलो बुबु अहा ! अनि मुन्टापनि कस्तो ठाडो भएका सियोको टुप्पो जस्तै अनि फेरी सुरुवालपनि खोलिदिए आमामामा मा कस्तो ठुलो त नरम अनि तेतिकै सेतो पुरा सगरमाथाको हिउ जस्तै सफा र देख्दै मदहोस बनाउने …….. ! उफ आ…….. मेरो मुखबाट अनायासै आवाज आयो र उनले के भयो भनिन ? मैले तपाइको तिघ्राको नसाले बेहोस नै बनाउन लाग्यो भने उनि हासिन मात्र तिघ्रा सुम्सुम्यौन लागे ? जिब्रोले चाट्न लागे उनलाई निकै काउकुत्ती लागेछ र तिघ्रा मेरो जिब्रोबाट टाढा लिन प्रयास गरिन तर पनि समातेर मजाले चाट्न थाले अनि उनले किन यहा येसरी चाटेको भनिन ?

अनि मैले म त येसमा नै पो मस्त भए भने अनि उनले हासेर अलि माथि झन के हुने होला आज !!?? अब उनलाईपनि सहने क्षेमता भएनछ र मेरो प्यान्ट पनि खोलिदिईन मेरो बाबु पनि निकै फुलिसकेको थियो सानो कटूले के थाम्थ्यो छेडुला झैँ गरि बाहिर निस्कियो दिदि त तर्सेर हेरेको हेरएयेई भइन अनि फेरी हास्दै कत्रो ठुलो बाबु आममै भन्दै हातमा लिइन कस्तो तातो र कडा रहेछ तपाइको भन्दै जोडले समात्न थालिन उनि आम्मै यो त धेरै ठुलो छ मेरोमा त छिर्न सक्दैन भनिन र झन जोडले समात्न थालिन र तल माथि गरि खेलाउन थालिन मलाइत कस्तो गारो भयो र सासनै रोकियो अनि झट्ट उनलाई जोडले समातेर उनको चाक मेरो बाबुतिर फर्काए अनि उनको ब्रा बाहिर बाटनै बुबु खेलाउदै कट्टु नखोलेर नै चाक बाट धकका दिन लागे आफुलाई सम्हाल्ननै सकिन मेरो बाबुबाट त छताछुल्ल उनको चाकमा कट्टुमाथि नै वाकी दियो उनि अआया आअम्म्माइ…….. अहिलेनै भन्दै हास्न थालिन ……… अनि मैले यो त गर्नको लागि हतियार सफा मात्रै गरेको हो भने उनि हास्दै अब त छिट्टै गर्नतिर लाग्नु पर्छ भनिन यसै बिचमा मैले सावोर खोलिदिए र निथरुक्क भिजाइदिये ब्रा र उनको कट्टू भिजेर उनको मालमा नै टासियो कस्तो देखियो भने आम्म्म्मई……..!! मेरो त सनक्क संकियो र एकचोटीमै भएंकर भयो उनि पनि छक्क परिन र भनिन ओह ………..

अआया …. कत्रो ठुलो भयो एकछिनमा नै भन्दै साबुन दल्न थालिन मैले पनि उनको ब्रा खोलिदिए र बुबुमा समातेर मालिस गर्न थाल्ये उनका ति हिमालझै चुचुरो परेका बुबु समात्दा खुब आनन्दको अनुभूति भयो सायेद धेर बढी प्रयोग भएका थिएनन होला निकै कडा र अनार् दाना जस्ता गजबका माल थिए येत्तिकैमा मैले उनको कट्टु पनि खोलिदिए र आममामा………. कस्तो गजबको पुती रहेछ दुइतिर बाक्लो घना झाडी अनि बिचमा रहेका दुइ बिशाल चट्टान जस्ता गुलाबी रंगका ओठ अनि बिचमा सानो कन्दमुलजस्तो देखिने खैरो खैरो रातो रातो सानो पुक्लुक्क उठेको मानौ मोतिको अमुल्ये दाना जस्तो……… कस्तो कस्तो भयो हेर्नै सकिन र चाट्न थाले जिब्रो अलि भित्र गरेर लपक लपक के चाट्न थालेको थिए उनको मुखबाट एकदम तातो सास आउन थाल्यो उउउउ …… अअह………….. व ……. मलाइ पनि खुब माया लाग्यो र उठेर अंगालोमा जोडले हाले अनि बिस्तारै उनको दाहिने बुबु चुस्न र अर्को बुबु हातले सुम्सुमौन थाले अनायासै उनको बुबु त येसरी फुलेर आएकी निकै ठुला र कडा भए मन्द तातो शावर खोलेको थिय तेसैले पानीले पनि हामीलाई कौकुत्ति लगाइरहेको थियो अझ मैले जोडले चुस्न र समात्न थाले बिस्तारै एउटा हातले तल उनको पुतिको अनारदाना खेलाउन थाले उता शावरको मन्द तातो पनि अनि उनको पुतिबाट निस्केको चिप्लो पदार्थले मेरो औला भित्र र बाहिर गर्न थाल्यो उनले पनि मलाई सुम सुम मालिस गर्न थालिन र भनिन मेरो राजा अब म धेरै सक्दिन …….

अब ……. छिटो गर्नुन मरो पुती कस्तो भैसक्यो ……… छिटो न …… भन्न थालिन अनि मैले उनलाई पछाडी फर्काए र एउटा खुट्टा कम्बोर्टको माथि राख्न लगाए ……… अब उनले कुरा बुझिछिन आफ्नो छाक अलि पछाडी धेकिलिन र मलाई उनको पुतिमा छिराउन सजिलो हाओस भनेर आफ्नो जांघ अलि फराकिलो पारिन अनि मैले पनि बिस्तारै नुको पुतिको मुखमा मेरो थन्केको लाडोको टुप्पो उनको भाग्नाकुरमा घिसार्न थाले निकै चिप्लो भैसकेको थियो उनले अलि बिस्तारै ल कति वर्ष भैसक्यो नगरेको ………. भन्दै मेरो मुखमा उनको जिब्रो हालीदिइन हामि एकअर्काको जिब्रो चुस्दै मजा लिदै उनको बुबु पनि समात्दै ………… गर्न थाले येतिन्जेल उनको पुतिमा मेरो आधा लाडो छिरी सकेको थियो उनले बिस्तारै आफ्नो चाक म तिर धकेल्न थालिन उता शावरको पानीको आवाज अनि उनको मुखबाट निस्केको आवाज कस्तो रमाइलो थियो….. अनि मैले पनि मेरो लाडोलाइ उनको पुतिमा पुरै छिराउने तरखरमा लागे निकै कसरत गरे ………. उनको मुखबाट आईया …….. भन्ने सब्द आयो पुरै चिरी सकेको रहेछ अनि मलाई अति आगोनै बलिसकेको थियो उनको कम्मर समातेर पेल्न थाले खुब आनन्द आयेछ मेरो राजा अलि भित्र छिराउनु न अलि ………. अलि …….. भन्न थालिन म पनि के कम जोड जोडले हान्न थाले पत्याक पत्याक आवाज आउन थाल्यो शावरलाइ अलि ठुलो खोलिदिए र झन जोड जोडले हान्न थाले अआया……………..

उफ ………. बाबा………… उनको कस्तो कस्तो आवाज आउन थाल्यो मरो पनि प्लिज प्लिज ………… अलि देउन अलि भित्र छिराउन देउ न प्लिज ……….. भन्ने शब्दहरु आइरहेका थिए …………शावरको पानीले पनि उनको पुतीमा हान्दा च्याक च्याक आवाज आइरहेको थियो अनि मैले उनलाई बिस्तारै अगाडी फर्काए र उनको एउटा जाँघलाइ मेरो जाँघमाथि हाले अनि बिस्तारै उनको पुती मा मेरो लाडो छिराए अनि फेरी दनादन दिन थाले वा ……….हाया………. कस्तो तातो पुती आगोले पोलेकै जस्तो लाग्यो ……… झन जोडले दिन थाले …………. उनले पनि अलि अलि भन्दै थिइन…………… उनको लामो रौले गर्दा कहिले कहिँ रौहरु तन्किने रहेछन …….. रौले दुखायो भन्थिन ………. फेरी मलाई उनलाई कुकुरले जस्तो हान्न मन लग्यो र पछाडी फर्काए …. उनले पुगेन र मा त थाकी सके भनिन अनि मैले पख्ननु न प्लिज म अझै तपाईको पुती सफा गर्दै छु भने …….. र उनलाई चार हात खुट्टा टेकन लगाए र उनको चाक अलि माथि उठाउन लगाए उनि पनि आसन दिन त माहिर रहिछिन ……… कस्तो राम्रो संग मिलाइदिइन भने ……… आआह्ह्ह्हाआआ ……………. अनि मैले उनको पुतीमानै पर्ने गरि शावरको मन्द तातो पानि अलि ठुलो पारेर खोलिदिए उनलाई पानीको धारले खुब मजा आयेछ अलि ठुलो खोल्नु न भनिन अनि शावर ठुलो पारेर हातले पुती खेलाउन थाले उनले मेरो राजा हजुरलाई त केटीलाइ कस्तो मजा दिने जुक्ति रहेछ…..

येस्तो आनन्द त जिन्दगीमा कहिले पनि लिएको थिएन भनिन ………………. मैलेपनि हेर्दै जाउ म अझ कति मजा दिन्छु भन्दै अब म तिम्रो पुतिमा चिकु त भनेर सोधे ………. अ ………… अब त छिटो छिराउनु न भन्दै मेरो लाडो आफ्नो पुतिमा लगेर मिलाइदिइन र मैले जोडले झड्का दिए लुत्त छिर्यो उनको कुममा समातेर जोडले पेल्न थाले उनको चाक पनि कस्तो राम्रो भोगटे जस्तो फक्क उठेको खुब मजा आयो बुबु समात्दै धकका दिन थाले उन्लाइ पनि खुब मजा आयेछ आफ्नो चाकलाइ यता उता घुमाउन थालिन जोड जोडले हान्न थाले छयाप छयाप जोडले आवाज आउन थाल्यो ……… पानि संगैको आवाजले पनि हामि दुबैलाई खुब मुड दि रहेको थियो अनि मैले बुझे उनलाई पुगीसकेछ तर पनि मेरो मर्दपन देखाउन झन जोडले कुममा समातेर चिक्न थाले उनले पुग्यो अब झार्नु न भनिन अनि मलाई पनि अतिनै भैसकेको थियो जोड जोड ले दुइ झड्का लगाउदै उनको ढाडमा मेरो लडो राखे तातो तातो बाफ् संगै मेरो लाडोबाट सल्बलाउदै फुसी निक्ल्यो ……….. सबै उनको पछाडी चाकमा पोखिदिए ……….अनि उनलाई अंगालो मार्दै हामि एकार्काको जिउ धोई पखाली दियेउ अनि उनलाई मैले पछाडी बोकेर रुमको खाटमा सुताए र उनको जिउ ताबेलले पुछीदिए